Translate

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΟΙ ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ



ΟΙ ΝΕΟ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ 

[ΥΠΟ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΠΡΙΣΜΑ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ]

Μελετήσαμεν ἕνα πρόσφατον πατριαρχικόν Γράμμα  τοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, τό ὁποῖον ἀπέστειλε εἰς τόν Σεβασμιωτάτον μητροπολίτην Ρεθύμνης κ. Ευγένιον ἐν ὄψει τῆς προχθεσινῆς Παγκρήτιου Θεολογικῆς Ἡμερίδος περί τῆς "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας".
Σᾶς μεταφέρομεν ἐπί σκοποῦ, τινά συγκεκριμένον μέρος καί ἀπόσπασμα, σημαίνουσας σημασίας, μιᾶς καί ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κύριος Βαρθολομαῖος, ἀποφάσισεν νά μᾶς "ἀποσαφηνίσει" μερικά πράγματα, περί τῆς καινοφανοῦς μέλλουσας "Ἁγίας" Συνόδου, τῶν Προκαθημένων, τῶν κατά Τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. 

Διότι σύμφωνα μέ τόν Κανονισμόν αὐτῆς, ἄν θά πρέπει νά μιλήσομε μέ Συνοδικήν καί λεξικολογικήν ἀκρίβειαν, πρόκειται διά τινά Νεορθόδοξον Σύνοδον τῶν  Προκαθημένων, δηλ. τῶν  Νεοφαναριωτῶν Διοικητῶν ἤ καί καταχρηστικῶς τῶν "Πρώτων" Ἱεραρχῶν, μιᾶς καί εὐνουχίζεται πλέον ἀποφατικά τό ἀπαρασάλευτον καί Ὀρθόδοξον Συνοδικόν δικαίωμα διά τινάς ἑκάστης ἐπισκοπικῆς ψήφου, βάσει τοῦ νεο-Ἐκκλησιολογικοῦ δόγματος τῶν Νεοφαναριωτῶν, παραφράζομεν τό ἑξῆς: "πάς μή Πρῶτος, ἄνευ ψήφου καί χρήσιμος ἡλίθιος, ἐστίν"...!

Σημειώνει ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ἐπί λέξιν: 

"Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, διά τήν ὁποῖαν, ἐν ἐκτενεί προσευχῇ, ἐν συντετονισμέναις ἐνεργείαις καί ἐν ἐνδελεχεί μελέτῃ τῆς ἱστορίας τῶν Συνόδων, προετοιμαζόμεθα, ὡς Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ὡς σύνολος Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, διαφέρει τῶν Ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καθότι δέν θά ἀντιμετωπίση ζητήματα Ὀρθοδόξου δόγματος καί ἀληθείας τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας ἀλλά ἔχει ὡς στόχον νά ἀναδείξη τήν ἐνότητα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας καί ἐν ταυτῷ νά δώσῃ λύσεις εἰς μείζονα διοικητικῆς καί ποιμαντικῆς φύσεως ζητήματα, ἀπό μακροῦ ἀπασχολούντα τόν ἀνά τήν οἰκουμένην πιστόν Ὀρθόδοξον λαόν τοῦ Θεοῦ. Καλούμεθα δέ ἅπασαι αἱ Ὀρθοδοξοι Ἐκκλησίαι, ὑπό τόν συντονισμόν τοῦ Ἱεροῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, νά συμβάλωμεν εἰς τήν ἐπιτυχίαν τῆς συνερχομένης μετά τόσους αἰῶνας ἀναλόγου σπουδαιότητος Συνόδου καί τοιουτρόπως νά διακηρύξωμεν τήν ἑνότητα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὑπερβαίνοντες ἑαυτούς καί ἀλλήλους."

Σύμφωνα ὅμως μέ τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογική διδασκαλία τοῦ ἀειμνήστου πατρός, Καθηγητοῦ καί Διδασκάλου τῆς Ἐκκλησίας,  Γεωργίου Φλωρόφσκυ, διά ὅσους ἀνοήτους ἰσχυρίζονται ἀκόμη, ὅτι: ὁ Νεοεκκλησιολογικός Οἰκουμενισμός εἶναι ἀποκύημα φαντασίας ἐκ τινῶν "σοῦπερ ὀρθοδόξων", ἤ ἔστω δῆθεν μάταιες ἀψιμαχίες, ὑπό τινῶν καί πάσης φύσεως "ἐραστῶν μιᾶς ἐπαρχιώτικης καί σεχταριστικῆς ἀντίληψης περί Ἐκκλησίας" (καθῶς συκοφαντεῖ   ἄδικα κατά τήν γνῶμη μας, τούς παραδοσιακούς ἀντιοικουμενιστές, ὁ σεβαστός Ὁμότιμος καί Βιβλικός καθηγητής μας, κ. Πέτρος Βασιλειάδης) ὁ πατήρ Γεώργιος μᾶς ἀποσαφηνίζει καί μᾶς ἐπαναφέρει σέ σημαίνων ἀρχικόν στάδιον καί εἰδικόν πλαίσιον καθῶς καταγράφει πάρα πολύ εὔστοχα τά ἐπόμενα: 

Ὅμως, ἀκόμη καί στήν ἐποχή μας, μπορεῖ κανείς εὔκολα νά διακρίνει μιά μονομερῆ ἀπόκλισι... Ἡ ταυτότητα τῆς ἀποκλίσεως αὐτῆς δίκαιο εἶναι νά σχετισθῆ μέ τό λεγόμενο οἰκουμενισμό. Ἐξ ἄλλου, ἡ πλέον σύγχρονη ἔρευνα, ὅσον ἀφορᾶ τά θέματα τῆς Ἐκκλησιολογίας, ἔχει πολύ ἐπηρεασθῆ ἀπό τή νέα στροφή, πού σημειώθηκε στίς Βιβλικές Μελέτες. [1]

Καί ἄν ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ μακαριστοῦ π. Γ. Φλωρόφσκυ, γράφονταν τέτοιες οὐσιαστικές ξακάθαρες καί ἀντιρρητικές, ὀρθόδοξες γραμμές, σκεφθεῖτε πόσον δίκαιον ἔχωσιν οἱ νῦν ἀντιοικουμενιστές πού διαμαρτύρωνται δυναμικῶς, κατά τῶν Οἰκουμενιστῶν. Οἱ Νεορθόδοξοι Οἰκουμενιστές, εἶναι δηλαδή πρό καιροῦ γνωστόν, εἰς τούς ἀκαδημαϊκοῦς κύκλους, ὅτι ἔχωσιν βραχυκυκλωθεῖ  ἄμεσα ἀπό τίς Λουθηροκαλβινικές Βιβλικές μελέτες των, καί ἔτσι κατά ἔμμεσον "θεολογική" συνέπεια, καταμπαζώνωσι καί τό Χριστώνυμον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἕνα τρανό παράδειγμα, καί ἐμπειρικά ἐπιβεβαιωμένον, ὑπό τοῦ ὑπογράφοντος, εἶναι ἅπαντες σχεδόν οἱ "Βιβλικοί" Καθηγητές μας εἰς τήν Θεολογική Σχολή τοῦ ΑΠΘ, ὅπως: ὁ κ. Πέτρος Βασιλειάδης, κ. Δημήτριος Καϊμάκης, κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, κ. Μούρτζιος Ἰωάννης, κ. Mόσχος Γκουτζιούδης, κ. Χαράλαμπος Ἀτμαντζίδης, Παχής Παναγιώτης, Ζιάκα Ἀγγελική, Στυλιανός Τσομπανίδης, Γεώργιος Μαρτζέλος, Χρυσόστομος Σταμούλης κ.ἄ. Κοντολογίς καί πιό ἁπλᾶ: ὑφίστατο μείζονα ἀπόκλισις ἀπό τῆς Πατερικῆς Ἐρμηνευτικῆς Βιβλικῆς Θεολογίας. Ἡ Παλαιοδιαθηκική καί Καινοδιαθηκική, ἐξάπαντος ἀκαδημαϊκή Βιβλική θεολογία, εἶναι εὑρέως γνωστόν, ὅτι κακουργεῖ καί κακοδοξεῖ, εἰς βάρος τοῦ ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως θεολογεῖν, μιᾶς καί δέν διαθέτει ἐκείνες τίς βασικές προϋποθέσεις καί τά ἀναντίρρητα κριτήρια, πού οἱ Ἅγιοι Θεοφόροι Πατέρες διέθεταν, διότι οἱ ἵδιοι μετείχαν εἰς τήν Ὑποστατική Ἀλήθεια.

Ὁ πατριάρχης ὅμως κ. Βαρθολομαῖος, ἄριστος διανοούμενος καί γνώστης τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας, σημειώνει πιό πάνω, ὅτι βάσει τῶν ἐνδελεχῶν μελετῶν τῶν συνεργατῶν του, περί τῆς ἱστορίας τῶν Συνόδων, προετοιμάζει συγκριτικά, μίαν διαφορετικοῦ τύπου (!) καί εἴδους (;) Σύνοδον [ἀλήθεια, τύπου ρητορικῆς ἀπορίας: ᾆρά γε ποῖος τόν ὅρισεν μεταρρυθμιστήν τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως; Ἔχει ἀνάγκη ἵνα μεταρρυθμιστεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βάσει τινῶν ἀνθρωπίνων κ.ἄ. διανοημάτων;]  ἐξ ὅσον ἄχρι τῆς σήμερον γνωρίζει ἡ Χαρισματική Κοινότητα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. 

Μάλιστα μᾶς ἀποσαφηνίζει, ὅτι θά διαφέρει, μᾶλλον θά ἀποκλίνει καλύτερον, ἐκ τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Γιατί ὅμως ἡ μέλλουσα Σύνοδος νά διαφέρει, ἀλλά κυρίως, νά ἀποκλίνει, ἐκ τῶν Ἀρχέτυπων Συνόδων; Ποῖον τό βαθύτερον αἴτιον, τῆς μετουσίωσις καί μεταβολῆς, τῆς ἱστορίας τῶν Ἁγίων Συνόδων;  Ἕνα εἶναι τό σίγουρον: ὅτι ὁ πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης καί ὁ Ἀθηναγόρας, θά εἶναι οἱ μόνοι μᾶλλον, πού θα χαμογελάνε ἀπό τήν αἰωνιότητα!

Ὁ πατήρ Γεώργιος Φλωρόφσκυ ὅμως, μᾶς προειδοποιοῦσε καθῶς φαίνεται: 

Ἡ περί Ἐκκλησίας διδασκαλία κινδυνεύει νά γίνει ἕνα εἶδος "Χαρισματικῆς Κοινωνιολογίας". [2]

Βέβαια αὐτό ἔχει τινά ἄμεσον σχέσιν καί συνάρτησιν καί μέ τήν ἐπιστήμη τῆς Κοινωνιολογίας ἀλλά καί μέ τήν κακόδοξη Ρωσική θεολογία τοῦ Χωμιάκωβ, πού ἐπιβάλλωσι εἰς τήν ἀκαδημαϊκή Θεολογία μας. Αὐτή εἶναι, πλέον, ἡ νεοεκκλησιολογία τῶν Φαναριωτῶν. Αὐτά εἶναι τά ριζίδια καί τά ἐωσφορικά δόγματα τῆς Μεταπατερικῆς Αἱρέσεως, τήν ὁποίαν ἐπολεμοῦσαν ὁ Ρώσσος Γέρων Καθηγητής Φλωρόφσκυ  μαζί μέ τόν ἰσχυρό μαθητή του π. Ἰωάννη Ρωμανίδη. Γι΄ αὐτόν εἰδικά τό λόγο, πολεμήθησαν ἀμφότεροι ἐκ τοῦ Νεοφαναριώτικου καί δολοπλόκου κατεστημένου. Ἀπαξίωσις ἀπό τή μιά τῶν Δογματικῶν Συμβόλων, ἀπό τήν ἄλλη δέ ὑπερτίμησις τῶν Κοινωνικοπολιτικῶν δογμάτων. Ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁμολογεῖ (!) εὐθυτενῶς, τό νέον δόγμα τῆς Χαρισματικῆς Κοινωνιολογίας: συγκαλεῖ ἕνα νέο εἶδος Συνόδου, βάσει κοινωνιολογικῶν καί πολιτικῶν κριτηρίων, μέ ἀπώτερον σκοπόν νά ἀναδείξει, καθώς ὁ ἴδιος διατυπώνει, τήν ἐνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔχει ἀνάγκη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου τῆς Δόξης ἀπό στημένα πανηγύρια καί τηλεοπτικά  show;  Ναί, ἀλλά ὅμως, ὁ πατριάρχης τῆς Πόλης, σέ ποιούς ᾆρά γε θέλει νά κάνει τέτοιαν πρωτοφανήν ἐπίδειξιν; Πρός τίς Κοινωνίες τῶν Ἐθνῶν καί τίς Μεγάλες Δυνάμεις φυσικά. Γι΄ αὐτό λοιπόν, ἐκείνο πού ἐφοβεῖτο ὁ μέγας Κληρικός Φλωρόφσκυ, μᾶς τό ἐμπεδώνωσιν οἱ μικροί κληρικοί τῶν καιρῶν μας.

Διευκρινίζει ὁ Φλωρόφσκυ, ὅτι: 

"ἡ ἑνότης ἡμῶν ἐν τῷ Πνεύματι" εἶναι ἀκριβῶς ἡ "ἐνσωμάτωσίς" μας στό Χριστό, πού εἶναι ἡ ἔσχατη πραγματικότητα μιᾶς χριστιανικῆς ὑπάρξεως. Μπορεῖ, ἕνα σημεῖο ἐκκινήσεως ἄτυχα διαλεγμένο νά προκαλέση μία πολύ σοβαρή διαστροφή τῆς ὅλης θεολογικῆς προοπτικῆς καί νά ἐμποδίση τήν κανονική ἀνάπτυξι τοῦ ζητήματος. [3]

Ποῖον τό νόημα τότε,  νά θλιβόμεθα ἐξ ἀρχῆς καί νά μαραζώνουμε ἐκ τῶν προτέρων, μιᾶς καί ἡ πατριαρχική ὁμολογία, εἶναι τόσον κυνικά διεστραμμένη ἀλλά συνάμα καί ἱστορική, πού πλέον ἐκείνον πού ξεκαθαρίζεται εἶναι, σαφῶς: ὅτι εἰς τήν Ἱστορία τῶν Δογμάτων περνάμε σέ μία νέο-Ἐκκλησιολογικήν ἐποχή, ἐξάπαντος ἄνευ ὀρθοδόξου θεολογικῆς προοπτικῆς, διά μέσῳ ἐκείνης τῶν "Πανορθόδοξων Συνόδων", τοῦ νοσηροῦ Κληρικαλισμοῦ καί τοῦ Βατικάνειου Ἐπισκοπομονισμοῦ τῶν Νεορθοδόξων-Φαναριωτῶν. Στά πρότυπα δηλ. τῶν αἱρετικῶν Βατικάνειων Συνόδων. Καί αὐτή ἡ κακόδοξη ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου μας, θά πρέπει νά γίνει καί νά ἐπιβληθεῖ, πάσῃ θυσίᾳν, θεσμικῶς καί συνοδικῶς, ὥστε νά ἐμπεδωθεῖ καλῶς καί σταδιακῶς, ἡ Πανορθόδοξη (sic) ἐνότητα τῶν Οἰκουμενιστῶν, εἰς τάς συγκεχυμένας συνειδήσεις τῶν ἁπανταχοῦ νόρμαλ ὀρθοδόξων πιστῶν.

Τό τονίζει ὁ Φλωρόφσκυ, ὅτι:

πρέπει μόνο νά κρατήση κανείς ὑπ΄ ὄψι του ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ κεφαλή καί ὁ Κύριός της. [4]

Τί νά πεῖ κανείς διά τήν παροῦσαν ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογική περίπτωσιν, ὅταν ἀρκετοί νεοεκκλησιολογιστές, θεωροῦσι ἀδίκως (καί ἔτσι ἀποκλίνωσι) ὅτι, κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι, ὁ ἐκάστοτε Οἰκουμενικός Πατριάρχης;! Δέν εἶναι ἴχνη νοσηροῦ Γεροντισμοῦ καί Γκουρουϊσμοῦ, τέτοια ἀντι-ἐκκλησιολογική τάσις; Μέ τό ζόριν νά Βατικανοποιήσωμεν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ἐξάπαντος ἡ ἑτερόδοξη Ἐκκλησιολογία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔτεκεν, καί τήν ἀνάλογον Νεοεκκλησιολογία τῶν Νεοφαναριωτῶν.

Ὑφίστατο ὅμως κατά τήν γνώμη μας, μία σημαντική ἀντίφασις: εἰς τήν ἀκαδημαϊκή Θεολογία, δέν ὑφίστατο εἰδικόν ἐπιστητόν, περί τῆς Ἱστορίας τῶν Συνόδων, ἀλλά ὑφίστατο μία γενική Ἐκκλησιαστική Ἱστορία πού περιλαμβάνει, ἀναλυτικά, τά περί τῆς ἱστορίας τῶν Συνόδων, ἀλλά καί εἰδικώτατον ἐπιστητόν περί τῆς Ἱστορίας τῶν Δογμάτων. Ἄρα βάσει τῆς ἀκαδημαϊκῆς καί Χαρισματικῆς Θεολογίας, ἡ ἱστορία τῶν Συνόδων, ἐμπίπτει εἰς τήν Ἀποστολική καί Πατερική ἱστορία τῶν Δογμάτων. Θέλω νά πῶ, ὅτι δέν εἶναι ἀρκετά κατανοητόν εἰς τόν γράφοντα, ὁ νεο-ἐκκλησιολογικός "Μονοφυσιτισμός" τοῦ πατριάρχου μας, ὅταν μᾶς ἐπιβεβαιώνει ἀπό καθέδρας, ὅτι ἀποκόπτει (καί βασικά ἀποκλίνει ἐκ τῆς Ἰστορίας τῶν Δογμάτων) τά Δογματικά ζητήματα πού ἀπασχολῶσιν τό Θεανθρώπινον πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν ἱστορία τῶν Συνόδων;! Ὑφίστατο δηλαδή εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία, ἱστορία τῶν Συνόδων, κεχωρισμένης καί ἄνευ τῆς ἱστορίας τῶν Δογμάτων; Ἤ μᾶλλον, ὑφίστατο Δογματολογική ἱστορία, ἄνευ τῆς Συνοδικῆς ἱστορίας; Ἄρα λοιπόν, ἡ σημαίνουσα ἀπόκλισις ὑπό τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου, δύναται νά ἀποκληθεῖ σαφῶς: εἴτε ὡς Νεοεκκλησιολογικός Μονοφυσιτισμός εἴτε καί ὡς Μονοφυσιτίζουσα Ἐκκλησιολογία, ἡ ὁποία διασπᾶ, διαιρεῖ, συγχέει, τρέπει καί μεταβάλλει, τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία καί τά Θεόσδωτα ὅρια της, σέ ἕτερον καί ἑτερόδοξον πράγμα, ἄλλου γένους. 

Ἡ Ὀρθόδοξη Πατερική Ἐκκλησιολογία, καί κατά βάσιν, ἡ ἱστορία τῶν Συνόδων, εἶναι ἀδιάπαστη καί ἀδιαίρετη, ἀπό τήν ἱστορία τῶν Δογμάτων, μιᾶς καί ἀλληλοπεριχωρούνται καί ἀλληλοσυμπληρώνονται ἀσυγχύτως καί ἀτρέπτως. Ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὅμως, ἔπέλεξεν τήν Νεωτεριστική αἱρετικήν μεταρρύθμισιν, δηλ. τήν τροπήν, τήν μεταβολήν, τήν σύγχυσιν καί τήν διαίρεσιν τῆς ὀρθοδόξου Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας [στά θλιβερά χνάρια καί διαβολικά ἀρχέτυπα τῶν παλαιῶν αἱρετικῶν πατριαρχῶν τῆς Κων/πόλεως] καί κατά συνέπειαν, διαιωνίζει, ὡς μή ὄφειλεν, τήν τραγική διαίρεσιν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος σέ οἱκουμενιστές καί ἀντιοικουμενιστές κ.ο.κ. Ἐξάπαντος μᾶς ἐπιβεβαιώνει, ὅτι μοναδικός στόχος καί σκοπός του, εἶναι: ὅτι συγκαλλεῖ τήν ἐν λόγῳ κακόφημον Σύνοδον, διά νά ἀναδείξιν τήν ἐνότητα (sic) τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!

Σίγουρα αὐτός εἶναι, ὁ φαινομενικός στόχος καί σκοπός του, τό πρόβλημα ὅμως εἶναι ἀλλοῦ: τί κρύβεται πίσω ἀπ΄ τήν κουρτίνα; Εἶναι κραυγαλέα φανερόν, ὅτι στόν θεσμικά ἐκπρόσωπο τοῦ πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὑφίστατο μείζονα πατριαρχική ἀνεπάρκεια, ἀκριβῶς ἐκεῖ, στίς ἐκκλησιολογικές του προϋποθέσεις, οἱ ὁποίες εἶναι βαθιά κοινωνιολογικές καί γεωπολιτικές. Δηλαδή ἐνεργοῦνται, σημαίνουσες συγκρητιστικές ἀποκλίσεις, συγκριτικά, ἐκ τῆς παραδεδομένης Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας ὑπό τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων προκατόχων του Πατριαρχῶν.

Τόσον ἡ νεο-πατερική σύνθεσις, ὅσον καί ἡ νεο-ἐκκλησιολογική (ἀπό)σύνθεσις τοῦ πατριάρχου, συνιστά de facto σατανική Αἵρεσιν. Αἵρεσις, μέ ἀρχηγούς καί φανατικούς ὀπαδούς.

Διευκρινίζει ὅμως ὁ Φλωρόφσκυ, διά ὄσους πιππιληδόν ἀναφέρωσιν τά τραγελαφικά καί ἀνόητα λογικοφανή ἐπιχειρήματα, περί τινός ἀνεπίγνωστου Ὀρθοδοξισμοῦ καί χελωνοκαβούκιου ἀπομονωτισμοῦ, ὅτι: ὅπως ξεκίνησε ἡ Ἀποστολική Καθολική Ἐκκλησία ἐντός τῆς θαλάσσης τοῦ παγανισμοῦ, ἀπομονωμένη, εἰς τά ἔγκατα τῶν κατακομβῶν, καί διετήρησεν, ἀπαρασάλευτον, τήν Χαρισματική καί Μυστηριακή Καθολικότητά της, ἔτσι λοιπόν ἐτούτο τό διαχρονικόν καί ἐν διωγμῷ παράδειγμα, μᾶς διδάσκει (ὅσους διδάσκει) ὅτι δύναται σαφῶς νά διατηρήσει τήν Καθολικότητά της  μέχρι τῆς συντέλειας τῶν καιρῶν, καί ἐν τῇ Νέᾳ Ἐποχῇ τοῦ Παπισμοῦ καί τῆς Παμπροτεσταντικῆς Συγκρητιστικῆς Πανθρησκείας. Δηλαδή, δέν ὑφίστατο, κανένας Ἐκκλησιολογικός λόγος, νά συμπορευθῶμεν εἰς τό μυστήριον τῆς ἀποστασίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί νά συνεταιρισθῶμεν μαζί μέ τούς αἱρετικούς, ἄν τῷ ὄντι πιστεύωμεν, ὅτι εἴμεθα ἡ Μία, Ἁγία, Ἁποστολική καί καθολική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. 

Ἀντιγράφω ἐκ τῶν πολύ διδακτικῶν γραφθέντων του:

ἡ καθολικότης τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι μιά ποσοτική ἤ γεωγραφική ἔννοια... Ἡ παγκόσμια ἐξάπλωσις-οἰκουμενικότης- τῆς Ἐκκλησίας εἶναι μόνο ἕνα ἐξωτερικό σημεῖο καί μάλιστα ἕνα σημεῖο ὄχι ἀπόλυτα ἀναγκαῖο. [5]

Γι΄ αὐτόν τό λόγο νά ποῦμεν ὅτι ὑφίστατο μία ἀκόμη ἀντίφασις κατά τήν ἄποψιν μας, εἰς τό πατριαρχικόν Γράμμα. Τά διοικητικά ζητήματα, καλῶς ἤ κακῶς, δέν ἀπασχολῶσιν πλέον τούς πιστούς, ἐλέῳ τῶν πολυποίκιλων βιοτικῶν μεριμνῶν τους, ἄρα λοιπόν, κατά τό μείζον μέρος τῆς θεματολογίας τῆς Συνόδου τῶν νεοεκκλησιολογιστῶν, τέτοιου εἶδους ζητήματα θά συζητηθῶσιν... ἀναμεταξύ ὅλων τῶν "Πρώτων". Μέ εὐνουχισμένη τήν Καθολική διοίκησιν τῆς Φίλης Ὀρθοδόξιας, μιᾶς καί οἱ πολλοί ἐπισκόποι τῶν κατά τόπους Ἐκκλησιῶν, δέν θά ἔχωσιν δικαίωμα ψήφου, διότι ἔτσι λέγει ὁ νεωτεριστικός κανονισμός. Στά ζητήματα περί τῆς Διοικήσεως, δέν θά ἔχωσιν Συνοδικόν λόγον καί Συνοδικόν ψήφον, οἱ νόμιμοι διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων! Καί κατά τά ἄλλα ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, λαντσάρεται ἀπό βεβλαμένους νόες, ὡς Ἁγία καί Μεγάλη! Ὅπως ὑφίσταντο καί τινές ἄλλοι πολλοί Κληρικοί καί λαϊκοί, πού ἐπιθυμῶσιν νά σπεύσωσιν μέ ἀδιάκριτον ἐνθουσιασμόν, ἵνα γευθῶσιν τήν ἐμπειρία... τοῦ καλλωπιστικοῦ ἄνθους, τινός κενοφανούς "θερμοκηπίου". Ὅλοι αὐτοί ἐπειδή εἶναι καί πολλοί, συντονισμένα ὑπό τῶν ὁδηγιῶν τοῦ Φαναρίου, πολεμῶσιν τίς ἀντίθετες φωνές καί τούς λίγους πού διαμαρτύρονται ἔλλογα καί μέ σημαντικά θεολογικά ἐπιχειρήματα.

Ὁ Φλωρόφσκυ ὅμως, ἔχει πρό πολλοῦ ἀφήσει τήν Προδρομική μαρτυρία του, καθῶς καί τήν Προφητική Ἐκκλησιολογία του, μέ τά ἑξῆς σημαίνοντα γραφθέντα:

Πολύ συχνά, τό μέτρο τῆς ἀληθείας εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς μειονότητας. Μπορεῖ στό μέλλον νά συμβῆ ἡ Καθολική Ἐκκλησία νά βρῆ ὅτι ὁ ἑαυτός της δέν εἶναι παρά ἕνα "μικρόν ποίμνιο". Ἴσως ὑπάρχουν περισσότεροι, πού ἔχουν ἑτερόδοξο, παρά ὀρθόδοξο φρόνημα. Μπορεῖ οἱ αἱρετικοί νά διασκορπισθοῦν παντοῦ, "ubiqve", καί ἡ Ἐκκλησία νά ἐξορισθῆ στά κατώτερα κράσπεδα τῆς ἱστορίας, νά μπῆ στήν ἔρημο. Κατά τή διάρκεια τῆς ἱστορίας αὐτό συνέβη πολλές φορές καί εἶναι πολύ πιθανόν νά ξανασυμβῆ καί πάλι, τώρα, γι΄ ἄλλη μιά φορά. [6]

Γι΄ αὐτόν τό λόγο, ἔχομεν ἔμπροσθεν μας δύο σημαντικές ἐπιλογές: ἡ μία εἶναι ἡ πλειοψηφία τῶν Οἰκουμενιστῶν· ἡ ἄλλη εἶναι, ἡ μειοψηφία τῶν ἀντιοικουμενιστῶν. Ἡ μία εἶναι ἡ ἄφιλη Νεορθοδοξία τῶν Οἰκουμενιστῶν Φαναριωτῶν· ἡ ἄλλη εἶναι, ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία τῶν τῷ ὅντι Ἁγιοφαναριωτῶν. Ἡ μία εἶναι  τῶν πολυπληθῶν ἑκατομμυρίων Παγκοσμιοσυμβουλιτῶν τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ δέ ἄλλη εἶναι, ἡ παπομάστιξ καί λουθηροκαλβινομάστιξ παράταξις τοῦ "μικροῦ ποιμνίου".

Ἐν κατακλείδι κατά τόν Φλωρόφσκυ, πού ξετινάζει ὁλοσχερῶς τό ἐκκοσμικευμένον φρόνημα τῶν Κοινωνιολογιστῶν Φαναριωτῶν εἶναι, ὅτι θά πρέπει νά ἐμπεδώσωμεν: 

Ἀποφασιστική ἀξία ἔχει ἡ ἐσωτερική καθολικότης, ὄχι ἡ ἐξωτερική οἰκουμενικότης... πρᾶγμα πού εἶναι πιό σπουδαῖο, ἡ ἀλήθεια μπορεῖ νά ἀποκαλυφθῆ καί χωρίς νά γίνη Σύνοδος... Τό καθῆκον τῆς ὑπακοῆς παύει νά ἰσχύη, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος ξεφεύγη ἀπό τό καθολικό πρότυπο, ὁπότε ὁ λαός ἔχει τό δικαίωμα νά τόν κατηγορήση ἀκόμη καί νά τόν καθαιρέση. [7]

Τό ἀναντίρρητον ἐρώτημα πού προκύπτει ἐκ τῶν πιό πάνω πληροφοριῶν, γραφθέντων καί λεχθέντων, πού σᾶς κατεγράψαμεν συγκριτικά μέ τά λεχθέντα τοῦ πατριάρχου, μαζί μέ ἐκεῖνα τοῦ ὁσίου πατρός καί Καθηγητοῦ τῆς Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας Γεωργίου Φλωρόφσκυ, εἶναι: ᾆρά γε ὁ πατριάρχης Κων/Πόλεως κύριος Βαρθολομαῖος ἔχει τῷ ὄντι ξεφύγει, μέ σωρηδόν μᾶλλον, νεο-ἐκκλησιολογικές ἀποκλίσεις καί παρεκλίσεις, ἀπό τήν ἐν χρόνῳ καί κατά βάθος Καθολικότητα καί Ἐκκλησιολογία τῶν Ὀρθοδόξων, καί κατά ἔλλογον παρεπόμενον ἤ καί θεολογικήν συνέπειαν, δικαίως τόν κατηγορῶσιν οἱ ἀντιοικουμενιστές, ἤ μήπως δέν ἔχει ξεφύγει, καί εἶναι ἡ μείζονα ἀδικημένη προσωπικότης τοῦ αἰῶνα μας;


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Γεώργιου Φλωρόφσκυ (Πρωτοπρεσβυτέρου), Θέματα Ὀρθοδόξου Θεολογίας, Β΄ Μέρος- Ἐκκλησιολογικά, Ἔκδοσις: Ἄρτος Ζωῆς, Ἀθῆναι 1973, σελ. 178.

[2]Γ. Φλωρόφσκυ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 182.
[3] Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 182.
[4]Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 185.
[5] Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 193.
[6]Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 205.
[7] Τοῦ Αὐτοῦ, ἔνθ. ἀνωτ., σελ. 206-209.

Δημοσίευση σχολίου