Translate

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ



ΡΩΜΑΛΕΟΝ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


Ἐξ ἀρχῆς, περιττόν καί νά τό ἀναφέρομεν δηλ., ὅτι σημαίνουσα σημασία, διά τήν ἄριστην διεξαγωγήν τῆς ἐν λόγῳ «Πανορθόδοξης» ληστοΣυνόδου τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησίων εἶναι, τά θεμελιῶδη κριτήρια αὐτῆς. Ὄμως, μέχρι στιγμῆς, ἔχει ἀποδειχθῆ βροντερῶς, ὅτι τά κριτήρια τῶν ἐμμενόντων εἰς τήν σύγκλησιν αὐτῆς, Νεοφαναριωτῶν ταγῶν, ἦτο καί εἶναι, ποταπά καί ἀλλότρια, μιᾶς καί τά κείμενα ἤ καί ἡ θεματολογία πού προετοιμάσθην,  εἶναι ἄκρως προβληματική, καθότι διχάζει, τίς ἀνά τήν οἰκουμένη Τοπικές Ἐκκλησίες μετά τῶν Χριστοφόρων πληρώματων καί μελῶν τους.

Ἡ «Μεγάλη καί Ἁγία» Παγκακόδοξη Σύνοδος, δέν ἔχει στόχον καί σκοπόν της, ὅπως οἰκοδομήσει ἐν Πνεύματι καί Ἀληθείᾳ τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἐξ ὅσων ἀποδεικνύωνται, διά τῶν σωρηδόν γραπτῶν κ.ἄ. λογιῶν τεκμηρείων, ἔχει θέσει ὡς δόλιον στόχον της τήν μεθοδευμένη κατεδάφιση καί τό ὁλοκληρωτικόν ξερίζωμα τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως τῶν Θεοφόρων καί Θεουμένων Πατέρων μας.

Ἀλλ΄οὔτε πρόκειται, νά ὁμοιάσει κἄν ἔστω «θαυματουργικῶς»   ἐκείνων τῶν Θεοπνεύστων Ἀποστολικῶν καί Πατερικῶν Ἁγίων Συνόδων, μιᾶς καί τό μείζον ζητούμενον ἤ καί ἀπλανές κριτήριον, τῆς Συνοδικότητας τῶν Ὀρθοδόξων, εἶναι οἱ Θεούμενοι καί θεόπνευστοι Ἅγιοι Πατέρες, πού ὡς φανερόν, στά περί τῆς Συνόδου τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν ἐν τῇ Κρήτῃ, οἱ ζῶντες θεοφόροι καί φωτισμένοι πατέρες θά εἶναι ἀπῶν. 

-Γιατί θά εἶναι ἁπῶν; 

-Διότι τό Ἅγιον Πνεῦμα δέν πνέει σέ de facto προδιαγεγραμμένες καί προκατασκευασμένες νοησιαρχικές καί κακοδόξους Συνόδους τῶν Ἱεραρχῶν, εἰς τίς ὁποίες θά παρίσταντο Αἱρεσιάρχες καί Αἱρετικοί,  ὡς συμμετέχοντες ἤ καί ὡς παρατηρητές: εἴτε αὐτοί λέγονται Ρωμαιοκαθολικοί, εἴτε Μονοφυσίτες, εἴτε Ἀγγλικανοί, εἴτε «Ὀρθόδοξοι» κ.ο.κ. 

Θεοφόρος πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ μέγας Ἅγιος Ἱουστῖνος Πόποβιτς ἐτόνισεν ρωμαλέως καί Προφητικῶς, πρό πάμπολλων ἑτῶν (1972-73), κανένας νά μή ὑπάγει καί νά παρευρεθεῖ σέ μίαν τέτοιαν Σύνοδον πολλῷ μᾶλλον ἐσυμβούλευσεν ἰδιαιτέρως: «ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ὅπως ἀπόσχῃ τῆς συμμετοχῆς εἰς τήν προπαρασκευήν μιᾶς κατ΄ ὄνομα «Οἰκουμενικῆς» Συνόδου» διότι καθῶς ἐτόνισεν ὁ σύγχρονος  Δογματολόγος καί οἰκουμενικός Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας «ἕν μόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νά ἀναμένωμεν ἐξ αὐτῆς: σχίσματα, ἤ καί αἱρέσεις, καί ὅπωσδήποτε ἀπώλειαν πολλῶν, δυσαριθμήτων ψυχῶν (...) ἡ τοιαύτη Σύνοδος, ἀντί θεραπείας τῶν ἤδη ὑφιστάμενων δεινῶν, θά ἀνοίξῃ καί νέας πληγάς καί τραύματα ἐπί τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας»ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Κινδυνεύει ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας: Ὑπόμνημα, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου (ΑΓΙΟΥ) ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Φεβρουάριος 1978, Ἀρ. Φύλ. 303.)

Φαίνεται ὅμως, ὅτι ἀπό τήν κοίμησιν τοῦ θεοφόρου Γέροντα Ἱουστίνου Πόποβιτς καί δή μετά τῆς ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗΣ καί παράνομης καθαιρέσεως τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, δηλ. τοῦ Κανονικώτατου Μητροπολίτου Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου μετά τοῦ Πρωτοσυγκέλλου καί βοηθοῦ αὐτοῦ Ἱερομονάχου κ. Συμεών, μερικοί Σέρβοι Ἱεράρχες, ὄχι ὄλοι, φλερτάρωσιν δυστυχῶς, μέ τήν Οἰκουμενιστική Ἐκκλησιολογία καί τήν Συγκρητιστική Δογματική τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Θεωροῦμεν προσωπικῶς: ὅτι  εἶναι μᾶλλον καλές καί ἀγαθές οἱ ἐπιθυμίες πού προσδοκῶσιν, εἰς τό ἀνακοινωθέν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἀλλά κατά μεγίστην πιθανότητα, ματαιοπονῶσιν καί ψευδαπατώνται, ἄν ὅντως ἐλπίζωσιν, ὅτι δύναται μία Ληστρική Σύνοδος, νά μεταμορφωθεῖ ἐν τέλει, σέ μίαν ἀκόμη Ἁγία καί Ὀρθόδοξον. Ἀδελφοί καί πατέρες ἐκ τῆς Σερβίας, μέ φροῦδες ἐλπίδες, δέν μετουσιώνεται «μαγικῶς» ΟΥΔΕΜΙΑ τῷ ὄντι Ἁγίᾶ καί παν-Ὀρθόδοξῃ -Καλλόδοξη- Σύνοδος, σέ κακόδοξην Σύνοδον· πολλῷ μᾶλλον μία παγκακόδοξη καί Ληστρική Σύνοδος, σέ ὀρθόδοξην καί ἁγίαν.

Ἐξάπαντος ὁ Σέρβικος, Ἐκκλησιαστικός ἐλλιγμός, εἶναι ἀξιοθαύμαστος καί στριμώχνει κάπως ἀγρίως τούς Νεοφαναριῶτες ταγούς μας. Ἀλλά καί πάλιν, θεωροῦμεν προσωπικῶς, ὅτι εἰς μάτην ἐκοπίασαν νά ἀπαιτῶσιν... ἔστω καί τήν ὑστάτην. Παρ΄ ὅλα αὐτά καί δι΄ αὐτά, Καλῶς ἐπράξασιν οἱ πατέρες καί ἀδελφοί τῆς παμμαρτυρικῆς Σερβίας, καί θέτωσιν ὅρους καί προϋποθέσεις ὅπως συμμετάσχωσιν. 

Μία πρόχειρη ἀπορία μου ὅμως εἶναι: ᾆραγέ γιατί ἐκ τῆς Σερβίας, δέν ἔθετον ἐξ ἀρχῆς, εἰς τά Προσυναδικάς διασκέψεις καί συσκέψεις τῶν Προκαθημένων, τούς ἐν λόγῳ ὅρους, μιᾶς καί τά προβλήματα προὑφίσταντο; 

Ἡ θεματολογία τῆς «Πανορθόδοξης Συνόδου» εἶναι πλέον κλειστή καί ἄρα συνεπῶς, θά ἀρνηθῶσιν, λογικά, οἱ Νεοφαναριώτες ταγοί, νά ἔχει τίς ὅποιες  ἀπαιτήσεις μία Τοπική Ἐκκλησία πού ρέπει μέ τό ἕνα πόδι πρός τήν ἔξοδον τῆς Συνόδου. Ἀλλά ὅμως, καλῶς πράττει  ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, διότι μέ τόν λεπτώτατον ἦδη χειρισμόν καί τόν διπλωματικόν τρόπον Της πού ἐλλίσεται, ἐξελίσεται παράλληλα καί ἡ περιρρέουσα τραγελαφική ὑπόθεσις τῶν Νεορθοδόξων τοῦ Βοσπόρου,  ξεκαθαρίζωσιν ἔτσι καλῶς τά πράγματα καθότι πρόκειται, νά ἀποκαλύπτονται, τά εἰδηχθῆ προσωπεία τῶν ἁπανταχοῦ Ἀρχιοικουμενιστῶν Ἱεραρχῶν.

Ἡ ἐν λόγῳ σατανοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἦτο καί εἶναι, ὅμηρος δυστυχῶς τῶν Λουθηροκαλβινικῶν καί Φραγκολατινικῶν Δογμάτων τῆς ἰμπεριαλιστικῆς Ἐξωτερικῆς Πολιτικῆς τοῦ Βατικανισμοῦ καί τοῦ Ἀμερικανισμοῦ, καί ὄχι βεβαίως, ὅμηρος, τῶν  ἀνοήτων καί ἀνονήτων ψευδοΚανονισμῶν τῆς ληστοΣυνόδου τῶν φατριαρχῶν.

Ἦδη ὁ Θεοφόρος Γέρων καί ὁ περίφημος Δογματολόγος τῆς Οἰκουμένης, ὁ Ἅγιος Ἱουστῖνος, ἐτόνιζε σαφῶς: ὅτι μέχρι καί οἱ πολυετείς προεργασίες καί οἱ Προσυνοδικές διασκέψεις ἦτο ξένες καί ἀμάρτυρες εἰς τήν ἱερά Παράδοσιν τῶν Ὀρθοδόξων.

Ἴσως ὅμως, νά ἐπανέλθωμεν προσεχῶς, μέ εἰδικώτατον κριτικόν σχολιασμόν, στά περί τοῦ ἱστορικο-δογματολογικοῦ «Ὑπομνήματος» τοῦ Προφητάνακτος ἁγίου Σέρβου Ἱ. Πόποβιτς· πόσῳ μᾶλλον, νά συμμετάσχωσιν, εἰς μίαν τέτοιον καινοφανήν, ἀμερικανοκίνητον, διαβολικήν, ἀντιπαραδοσιακήν καί κακὀρθόδοξον ψευδοΣύνοδον τοῦ Συγκρητισμοῦ.

Δέν ὑφίστατο περίπτωσις φίλοι/ες ἀναγνώστες/τριες νά διαπιστῶσουμεν τινά πληρέστατην ὁμοφωνία διά τήν κακοΣύνοδον μιᾶς καί ἦδη δέν θά συμμετάσχωσιν τέσσερις Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ὑπό τήν προϊδοποίησιν μάλλιστα καί τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀποχωρήσει... ἐξάπαντος πιθανόν νά ἕπονται καί ἄλλες στρατηγικές ἐκπλήξεις ὑπό τινῶν συμμετασχόντων.

Δηλαδή, ὅσον καί νά ἐπιμένει ἤ καί νά ἐπιθυμεῖ, ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, νά εἰδεῖ νά (δι)ἐνεργεῖται ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τό ὀρθόδοξον Συνοδικόν Πολίτευμα, τοῦτη ἡ Οὐράνια Ἀρχῆ τῆς Ἐκκλησίας μας, εἰς τήν Κρήτην, εἶναι ὡσάν νά φαντάζεται καί ὀνειρεύεται μιά πειναλέα ἀλεποῦ, εἰς τόν ὕπνον της, πετινάρκα (=ὄρνιθες, κότες).

Ἐξάπαντος ἤγγικεν ὁ καιρός, ὅπως στριμώξουσιν, καί θεολογικῶς, τόν πατριάρχην Βαρθολομαῖον μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ.

Ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, γιατί δέν ὁμιλεῖ διεκδικητικῶς, ὅπως πράττωσιν, ἄλλες τῷ ὄντι Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες; Διατί παίζωσιν τό παιγνίδι «τῆς γάτας καί τοῦ ποντικοῦ» μετά τοῦ Ἀρχιοἰκουμενιστοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; Διατί ἀνέχονται ὡς «καρπαζοεισπράκτορες» τήν θλιβερά ὑποτίμησιν καί διχοστασίαν πού σπέρνει ὁ δόλιος πατριάρχης τοῦ Γένους μας;



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη