Translate

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ




ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΟΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Κατ΄ ἀρχάς νά σάς παραθέσουμεν ἐλάχιστον μέρος, τί ἀκριβῶς σημειώνει τό ἀνακοινωθέν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, εἰς τήν μόλις πρώτην παράγραφον, καί ἔπειτα πρόκειται νά κάνομεν τόν κριτικόν σχολιασμόν μας.

Ἀναφέρονται τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: 

«Ἡ Αὐτοκέφαλος Ἀποστολική Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ἔχουσα τή συνείδηση, ὁμοῦ μέ τίς λοιπές κατά τόπους Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ μία, ἁγία, καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀδιασπάστως διατήρησε ἀνά τούς αἱώνας τήν ἑνότητα τῆς «ἅπαξ παραδοθείσης τοῖς ἁγίοις πίστεως», θεωρεῖ ὅτι ἡ συμμετοχή καί ἡ συμβουλή στήν ἀνάπτυξη τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῶν Ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν εἶναι ἀπαραίτητη καί ἀναγκαία, μέ σκοπό τήν προώθηση τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν, σ΄ ἕνα Σῶμα, τῆς μίας καί ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας. (...)»
Κατ΄ ἀρχήν γίνεται κραυγαλέα φανερόν, ὅτι οἱ συντάξαντες τήν ἐν λόγῳ «θεολογικήν» παράγραφον ἔχωσιν μπαζωμένη, ἀποκλίνουσα καί ἀλλοιωμένη θεολογική αὐτοσυνειδησία, τήν ὁποίαν καί ἀποδίδωσιν, θεσμικῶς, εἰς τήν Ἀποστολική καί Ἀυτοκέφαλον Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὅπερ τό κατ΄ ἐξοχήν ἄτοπον. Γενικῶς, ἡ ἀπορία μας εἶναι: τί σόϊ ὀρθόδοξη καί  Ἀποστολική Αὐτοκεφαλία εἶναι αὐτή πού παπαγαλίζει (περί «τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῶν Ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν»)  σέ ἐπίσημα ἐκκλησιαστικά ἔγγραφα τήν οἰκουμενιστική Δογματική, τήν συγκρητιστική Ἐκκλησιολογία καί τήν κακόδοξον Διδασκαλίαν τῆς διευρυμένης καί διηρεμένης Ἐκκλησίας; 

[Δεῖτε καί μελετῆστε προσεκτικά τό αὐτονόητον (πού ἀποσιωπεῖται) καί  τό ὕποπτον λογικόν-ὑπονοούμενον: «προώθηση τῆς ἑνότητας...» πρός τά «τῆς μίας καί ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας», δηλαδή δέν πιστεύωσιν πραγματικά, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδιαίρετη, μιᾶς καί «εἶναι ἀπαραίτητη καί ἀναγκαία»... «προώθησις» τινός εἶδους ἑνότητος μέ τούς Ἑτεροδόξους/Αἱρετικοῦς· γιατί ᾆράγε δέν μᾶς ἀποκαλύπτωσιν γραπτῶς τόν τρόπον τῆς ἑνότητας; Ἡ ἀνοητολογία καί σατανική διγλωσσία στό μεγαλεῖον της. Ἔτσι;] 

Εἶναι διηρεμένη ἤ ἔστω διευρημένη ἡ Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων;  Τί σόϊ ὀρθόδοξη ποιμαντική, διενεργεῖται, ὑπό τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου,  ὅταν αὐτή θεμελιώνεται ἐπάνω εἰς ψευδόδοξα θεωρήματα («θεωρεῖ ὅτι») καί εἰς τίς σαθρές ἰδεοληψίες («μέ σκοπό τήν προώθηση τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν, σ΄ ἕνα Σῶμα»)  τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως; 

Εἶναι κατατεμαχισμένον καί κομματιασμένον τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Εἶναι δυνατόν μία Ἀυτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, νά διατυπώνει ἀπό τήν μιά ὁμολογιακά τήν Πίστη Της, ἐνῷ ἀπό τήν ἄλλη νά διατυπώνει ὡς πρωταρχικόν σημεῖον ἀναφορᾶς, ἄλλες ἑτερόδοξες καί αἱρετικές κοινότητες; Γιατί ᾆρά γε ἀποφεύγεται, κατά κόρον, ὁ παραδοσιακός λεξικολογικός καί θεολογικός προσδιορισμός, τῶν ἑτέρων θρησκευτικῶν κοινοτήτων καί ὁμολογιῶν, λ.χ. αἵρεσις/αἱρετικοί/αἱρετικόν ἤ κακοδοξία κ.ο.κ.;

Τά πιό πάνω τά σημειώνομεν, διότι γίνεται πλέον φανερόν: τό σημαίνων κακόδοξον καί τό δῆθεν ψευδο-ζητούμενον, τῆς ἀπολεσθείσας ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν, πράγμα ἀντιφατικόν καθῶς παρατηρεῖται, ὅταν ταυτοχρόνως καί ἐξάπαντος ὁμολογεῖται, ἡ «ἀδιάσπαστη ἑνότητα» τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ὁ ρόλος Της Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νά ἀναπτύσσει σχέσεις, ἀπροϋπόθετα, μέ τούς ἀμετανόητους Αἱρεσιάρχες ταγοῦς ἑτέρων θρησκευτικῶν καί χριστιανικῶν κοινοτήτων; 

Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως, θά πρέπει νά τό ποῦμεν καί αὐτό: οἱ «ὀρθόδοξοι» Ἀρχιοικουμενιστές τῆς νήσου Κύπρου, πέφτωσιν σέ τινά ἄλλην μεγίστην ἀντινομία καί ἀντίφασιν, ὅταν λ.χ. προσπαθῶσιν νά μᾶς πείσωσιν (μαζί καί οἱ ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστές), ἀνεπιτυχῶς βέβαια: ὅτι ὁ λόγος τῶν διμερῶν κ.ἄ. πολυμερῶν Θεολογικῶν ἤ καί Θρησκειολογικῶν Διαλόγων  ὅπως π.χ. μέ τήν πολιτικο-θρησκευτική παρασυναγωγή τοῦ Σατανᾶ, δηλ. τόν Παπισμό ἤ καί «Ρωμαιοκαθολικισμόν», δέν ἔχωσιν  (sic) ὡς σκοπόν τους τήν ἕνωσιν τῶν Ὀρθοδόξων Ἑκκλησιῶν μας, ὑπό τήν πλανηταρχικο-θρησκευτική ἐποπτεία τοῦ ἀντίχριστου Παπισμοῦ καθῶς καί τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ (;!). Ἐνῷ πιό πάνω καί ἀλλοῦ τονίζονται ἀντίθετα καί διαφορετικά...!

-Ποῖον νά πιστέψωμεν εἰς τήν τελικήν;

-Αὐτούς πού μᾶς ἐπιβεβαιώνωσιν: ὅτι τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Λουθηροκαλβινικῶν ψευδο-Ἐκκλησιῶν, δέν ἔχει τινά σκοπόν τήν ἀφομοίωσιν τῶν Ὀρθοδόξων καί τήν ἕνωσιν ἁπάντων (ὀρθοδόξων μετά τῶν αἱρετικῶν) κάτω ἀπό τήν ἐποπτεια ὑπό τινός Θρησκευτικοῦ Ὀργανισμοῦ καί τινός θρησκευτικοῦ πλανητάρχου; Ἤ αὐτούς πού μᾶς ἐπιβεβαιώνουσιν, ὅτι σκοπός τους εἶναι (ἡ ἀπροϋπόθετως) ἡ ψευδο-ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν «Ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν»;

-Μεγάλο τό μπέρδεμα, πλανεμένη καί παμπόνηρη ἡ σύγχυσις πού δημιουργῶσιν τέτοια ἀντι-ἐκκλησιολογικά διφορούμενα ἔγγραφα.

Ἡ ἐν λόγῳ «ἀρχιεπισκοπική» διατύπωσις, ἐξάπαντος κάνει σαφῶς μία κακόδοξη ἀναφορά, ἐμπίπτει μᾶλλον εἰς τήν κλασική καί θεόπνευστον παροιμίαν «γλώσσα λανθάνουσα ἀλήθειαν λέγει»: 

«μέ σκοπό τήν προώθηση τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν  (Ὀρθοδόξων καί «Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν»), σ΄ ἕνα Σῶμα»...!

Πολύ ἀμφιβάλλω ἄν τοῦτο τό Ἐκκλησιαστικόν κείμενον ἐγγράφη μέ ἐπισκοπική συναίνεσιν καί τήν ὁμοφωνία ἁπάντων τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Δέν δυνάμεθα νά πιστέψομεν, ὅτι ὑπογράφεται ὑπό τῶν σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου, Μόρφου κ. Νεοφύτου, Τριμυθούντος κ. Βαρνάβα, κ.ἄ. Θεοφιλεστάτων ὅπως τόν Καρπασίας κ. Χριστοφόρον, Ἀμμαθούντος κ. Νικόλαον κ.λπ. Τό «ἀρχιεπισκοπικόν ἔγγραφον», κατά μεγίστην πιθανότητα,  εἶναι «μαγειρευμένον», ὑπό τῶν «ἀρχιμαγείρων» καί Ἀρχιοικουμενιστῶν Μητροπολίτου Ἀμμοχώστου κ. Βασιλείου καί Χωρεπισκόπου Μεσσαορίας κ. Γρηγορίου. Αὐτήν τήν ἰσχυρά ἐντύπωσιν ἔχομεν καί ἄς βγώσιν νά μάς διαψεύσωσιν. Εὐελπιστοῦμεν μόνον, ὅτι δέν ἔβαλε τό χεράκι του εἰς τήν συγγραφήν του, καί ὁ Χωρεπίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος, διότι ἄν ὄντως ἔπραξεν τέτοιον ὀλίσθημα, θά ἦτο μία ἀκόμη μεγίστη τραγωδία. 

Ἕνα ἄλλο ἐρώτημα πού πρέπει νά μᾶς ἀπασχολεῖ εἶναι: Γιατί δέν ὑπογράφεται τό ἐν λόγῳ κείμενον καί ἀφήνεται ἔτσι νά ἐννοηθεῖ, ὅτι δῆθεν συμφωνοῦσιν ἅπαντες μέ τινά ὁμοφωνία εἰς τίς προβληματικές καί ἀποκλίνουσες θέσεις τοῦ συγκεκριμένου ἐγγράφου; Ἤ τουλάχιστον, ὅσοι Ἐπίσκοποι διαφωνῶσιν τέλος πάντων μέ τό συγκεκριμένον προβληματικόν κείμενον, διά τίνα λόγον δέν βγάζωσιν ἀντιρρητικά ἕνα ἀνακοινωθέν ἵνα ἀποσαφηνίζονται μέ ἄριστον τρόπον τά θεολογικά πράγματα; Τόσον δύσκολον εἶναι να διαχωρίσωσιν δημοσίως τήν θέσιν τους; Ἐκτός καί ἄν φοβούνται πραγματικά τήν «ὁλιγαρχίαν τῶν φεουδαρχῶν» πού ἐκεῖ μᾶλλον ἀλλάζει κάπως τό πράγμα.

Ἔχομεν τόν λογισμό, ὅτι πιθανόν δέν θά εἶναι καί τόσον σκληρός ὁ ἐπόμενος λόγος μας, ἄν ποῦμε καί κάτι τό πρό-τελευταίον: τό ἐν λόγῳ κείμενον προωθεῖ τήν «πνευματική πορνεία» καί προάγει τήν «θρησκευτική μοιχεία», δηλ. προφανῶς προπαγανδίζει τινά οἰκουμενιστικά σπέρματα, τήν «πανμοιχειανικήν Αἵρεσιν» μιᾶς καί δέν δύναται ἐκ τῆς Πατερικῆς, Ἀποστολικῆς καί Προφητικῆς Ἐκκλησιολογίας καί ἀπαρασάλευτου Δογματικῆς Διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας, νά γίνωμεν, θεωρητικῶς ἤ καί πρακτικῶς, κατά ὅπως καταγράφει τό κείμενον «ἕνα Σῶμα» μαζί μέ τίς «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Τό ὅτι ὅμως διατυπώνεται ἀποφατικῶς τέτοια θλιβερά θεολογική ἄμβλυνσις, ἐξάπαντος ἀναιδῶς καί προκλητικῶς, σέ σημαίνων μάλιστα ἐκκλησιαστικόν κείμενον, εἶναι καί ἡ μεγίστη γραπτή ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ τοῦ ἀθεολόγητου «Ἀποστολικοῦ Αὐτοκέφαλου»  ἤ μᾶλλον κατ΄ ἀκρίβειαν κακοκέφαλου καί στενοκέφαλου, ὑπό τινάς δυσεβοῦς κατάντιας, ἐκ τινῶν ἀσεβῶν Κληρικῶν καί θεολόγων τῆς νήσου Κύπρου.

Πέραν τοῦ ἀμυδροῦ προσωπικοῦ καί κριτικοῦ σχολιασμοῦ μας, καί μόνον διά τήν πρώτην παράγραφον (περιττόν καί νά ἀσχοληθόμεν μέ τίς σωρηδόν ἄλλες φανφάρες των), νά σᾶς παραπέμψωμεν ἐπίσης σέ τινές ἐξαιρετικούς, λόγιους καί Κυπρίους Θεολόγους, πού ἀσκώσιν τίς ἰδικές τῶν περίφημες Ἐκκλησιολογικές  κριτικές κατά τοῦ ἐν λόγῳ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΟΥ καί ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥ ἐγγράφου ἐκ τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου», ἵνα συγκρίνετε μαζί μέ μᾶς τίς σωρηδόν πολυποίκιλες θεολογικές ἀπόψεις των καί νά βγάλετε τέλος πάντων καί τά ἰδικά σας κριτικά συμπεράσματα.


  • Νά παρακαλέσομεν θερμά, τόν Κύπριον Διδάκτορα τῆς Θεολόγιας κ. Χριστόδουλον Βασιλειάδην ὅπως: νά συγγράφει καί νά παρεμβαίνει, συχνάκις, εἰς τά Ἐκκλησιαστικά δρώμενα διότι μᾶς ἐνδιαφέρωσιν, πάρα πολύ, οἱ πολυσήμαντες καί ἀρκετά εὔστοχες θεολογικές ἐπισημάνσεις του· καθότι εἶναι ἀπόλυτα τεκμηριωμένον  Γραφικῶς, καί δῆ ἐξ Ἀποκαλύψεως, τό ἐν λόγῳ ἄρθρόν του, καί γι΄ αὐτόν τόν λόγο σᾶς τό συνιστῶ ἀνεπιφύλακτα. [Δεῖτε ΕΔΩ
  • Συμφωνοῦμεν ἐπίσης, σέ μέγιστον βαθμόν, διά τίς ἐξαιρετικά δημιουργικές καί κριτικές ἐπισημάνσεις, διά τό ἴδιον ζήτημα, μετά τοῦ ἑτέρου Κύπριου Θεολόγου κ. Ἀνδρέου Κυριακοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς ξεκαθαρίζει, σαφῶς ὅπως πάντα, τό θολερόν (παρα)ἐκκλησιαστικόν τοπίον τῆς παρα-θεολογίας καί χαιρώμεθα ἰδιαίτερα διά πάν ὅτι γράφει ὁ ἄνθρωπος, πλήν ὅμως, θά τόν θέλαμεν ὁλίγον τι βαθμόν, πιό καυστικόν, εἰς τήν κριτική του. [Δεῖτε ΕΔΩ
  • Ἡ κριτική τώρα τοῦ «ἑτέρου Καππαδόκη» καί σεβαστοῦ Κύπριου Θεολόγου/Οἰκονομολόγου/Ποιητοῦ κ. Βασίλειου Χαραλάμπους εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική, διότι δέν μας ἀποδεικνύει μόνον, τήν ματαιότητα τού ἐν λόγῳ ὑπό κρίσιν ἐγγράφου, ἀλλά καί ὅτι ἡ «Ἐκκλησία τῆς Κύπρου», ἐπιμένει νά διαστρέφει ἐξ ἀτόπου παρα-οἰκονομίας, νά προπαγανδίζει καί νά ἀλλοιώνει, ἀλλά καί νά συμβαδίζει, ἀδιακρίτως, μετά κακόδοξα κελεύσματα τῆς Δηλώσεως τοῦ Τορόντο κ.ο.κ. Δηλαδή φαίνεται ἀποδεικτικά, ὅτι οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες μας, εἶναι βαθιά αἰχμάλωτες καί ἐγκλωβισμένες εἰς τά πολυποίκιλα ψευδο-συμβούλια καί «συμβόλαια θανάτου» τῶν Αἱρετικῶν καί ἀλλοθρήσκων, μιᾶς καί μᾶς εἰσαγάγωσιν γραπτῶς, τόν ἀθεολόγητον ψυχολογισμόν τους, ἐπί τῆς βάσεως τῶν ὅποιων κακόδοξων δεσμεύσεών τους καί κακόβουλων ἤ καί ἀψυχολόγητων ὑπογραφῶν τους. [Δεῖτε ΕΔΩ

Ἐν κατακλείδι, προτείνουμεν νά μᾶς προσκομίσωσιν τότε, σέ εἰδικόν δωρεάν μάλιστα τομίδιον, οἱ τίμιοι Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, πάν ὅτι ἔγγραφον ὑπεγγράφην τά προηγούμενα χρόνια στά διάφορα Φαριζαϊκά Συμβούλια τῶν Διμερῶν καί Πολυμερῶν Διαλόγων, σέ κάθε ΜΙΑΝ ἕκαστην τοπικήν ἐνορία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας τῆς νήσου, ὥστε νά ἐνημερωθεῖ πλήρως καί ὁ πλέον ἄσημος Χριστιανός τοῦ πλέον ἀπομακρυσμένου χωριοῦ τῆς νήσου, καί νά ζητηθεῖ ἐπιτακτικῶς πρός τό Οἰκουμενιστικόν Κέντρον τοῦ Φαναρίου, ἐκ μέρους τοῦ Χριστώνυμου Λαοῦ τῆς Κύπρου, ἡ ἀναβολή τῆς ψευδοΠανορθόδοξης Συνόδου τῆς Κρήτης, διότι τό μείζον Συνοδικόν ΕΛΛΕΙΜΑ ἐν τῇ νήσσῳ Κύπρῳ καί ἡ κατάφωρη ἄμβλυνσις, τοῦ ὀρθοδόξως καί ἀπλανῶς θεολογεῖν, ἤ ἄν θέλετε, και τοῦ θεοπνεύστως ἐπισκοπεῖν, πού παρετηρεῖτο, διαχρονικῶς, θά τούς ἐκδικηθεῖ «μέ τό ἴδιον ἀκριβῶς νόμισμα» ἐν τῇ Ἐκκλησιαστικῇ Ἱστορίᾳ. Μιᾶς καί τό τελευταίον λόγον τόν ἔχει ΠΑΝΤΟΤΕ ὁ Θεός· καί ὄχι οἱ ἀθεόφοβοι καί ξεπουλημένοι ταγοί μας. Τοῦτο τό χρέος Μακαριώτατε σύν τοῖς κακοδόξοις ὁμοφρόνοις καί συμβουλεύσασιν αὐτοῦ, θά τό ξεπληρώσετε τόσον εἰς τόν νύν αἰῶνα ὅσον καί εἴς τόν μέλλοντα. Νά εἴστε ἀπόλυτα σίγουροι...!

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη



Δημοσίευση σχολίου