Translate

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, [ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ] «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ» ΤΩΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ


ΟΙ ΔΙΑΚΗΡΥΓΜΕΝΕΣ «ΣΙΩΠΗΛΕΣ» ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ.  ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

(ΜΙΑ ΕΚΤΕΝΗΣ BIΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΩΝ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ)

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη



[Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος: Συνάντηση μέ τό Μυστήριο (Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας), Ἐκδόσεις: Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καί  ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε., (Πρωτότυπη ἔκδοση στίς Η.Π.Α.: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today) σσ. 359.]


  •  Δεῖτε τό ὅλον κείμενον ἐδῶ, ἐδῶ καί ἐδῶ σέ μορφῆ PDF, Docs καί Google Drive.


Α΄. Ὁ συγγραφέας τοῦ ὑπό κρίσιν καί ἐν λόγῳ βιβλίου εἶναι ὁ Ἀρχιοικουμενιστής καί πολύτιμος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κων/Πόλεως κύριος Βαρθολομαῖος γνωστός διά τό πολυκύμαντο ποιμαντικόν καί οἰκολογικόν (sic) ἔργο του εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης... Εἶναι ὅμως καί ὁ κατ΄ εξοχήν ὑπέρμαχος-ἐκπρόσωπος  ἀρχηγέτης τῶν νεο-Φαναριωτών Νεορθοδόξων-ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων καί θεολόγων, πού ἔχωσιν ὡς ὕψιστον σύνθημα καί λάβαρον τους τήν ἐωσφορικήν ἰδεολογίαν τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, διά τό παραφραζώμενον [ἀφ΄ ἡμῶν] ἰδίωμα τοῦ ἀντι-εὐαγγελικοῦ κακέκτυπου καί ἀπροϋπόθετου σατανικοῦ Δόγματος: 

"ἀδιαλείπτως καί ἐπιλεκτικῶς διαλέγεσθε μετά τῶν Αἱρετικῶν καί Σχισματικῶν... ἵνα εἰσέλθετε εἰς μέγαν πειρασμόν". 

Πειρασμός βέβαια, πού ὅλο καί γιγαντῶνει, εἰς τά σπλάχνα τῆς Φιλόκαλης Ὀρθοδοξίας, μιᾶς καί δέν ὑφίστατο ἀπροϋπόθετα «ἀδιάλειπτος διάλογος» μετά τινῶν ἀ-με-τα-νό-η-των καί κακοφρόνων Αἱρετικό-σχισματικῶν. Τούτος ὁ μέγας πειρασμός ἐκ τινός σατανικοῦ πνεύματος καί πονηρᾶς πλάνης πού εἰσήχθην, ἐξάπαντος ὑπό τινῶν Αἱρετικῶν Πατριαρχῶν, καί προκατόχων τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καί ἐμπεδώθην (βέβαια τοῦ νῦν) βαθέως ἀλλά καί δυστυχῶς μέ τόν [καί ἀπό τόν] ἴδιον καθῶς καί τούς στενώτατους συνεργάτες του!...

Β΄. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν Σύγγραμμα δέν ἐμπεριέχει πρόλογον. Ἄγνωστος ὁ λόγος. Ἐμπεριέχει ὅμως, πρός τό τέλος τοῦ τόμου, ἕνα Θεολογικό ἐπίμετρον γραφθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενιστοῦ ἐπισκόπου Διοκλείας κυρίου Κάλλιστου Ware καθῶς καί ἕνα σημαντικό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου γραφθέντος ὑπό τινός Πρωτοπρεσβυτέρου κ. Ἰωάννου Χρυσαυγῆ. Ἡ Θεολογική ἐπιμέλεια τοῦ συγγραμάτος ἔγινεν ὑπό τοῦ μεγάλου οἰκουμενιστοῦ καί Μέγα Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωμῃοσύνης μας σεβαστοῦ κ. Γεώργιου Τσέτση. Ἄρα λοιπόν, τυχόντα «μελανᾶ» καί «σκοτεινά» σημεία εἰς τό παρόν βιβλίον, θά φέρει ἀκεραίαν καί τεραστίαν τήν εὐθύνην, ὄχι ἀπαραίτητα καί μόνον ὁ πατρ. κ. Βαρθολομαῖος, ἀλλά καί ὁ ἀναλαβῶν τήν θεολογική ἐπιμέλεια πρωτοπρεσβύτερος κ. Γ. Τσέτσης. Τό ἐν λόγῳ πατριαρχικόν τομίδιον εἶναι μετάφρασις τῆς ἀξιότιμου κυρίας Πολυξένης Τσαλίκη-Κιοσόγλου ἐκ τῆς ἀγγλικῆς  πρωτότυπης ἐκδόσεως, μέ τίτλον: Encountering the Mystery, Understanding Orthodox Christianity Today. Ἡ κεντρική ἔκδοσις εἰς τά Ἑλληνικά εἶναι τοῦ Οἰκουμενι(στι)κοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως μαζί μέ τίς ἐκδόσεις Ἀκρίτας.Ἡ εἰκόνα τοῦ ἐξώφυλλου εἶναι τμῆμα τῆς Ἀποκαθηλώσεως τοῦ Χριστοῦ τῆς ἱ. μ. Βατοπαιδίου. Μία ἀκόμη σημαντική ἀπόδειξις, ὅτι οἱ Νεοβατοπαιδινοί πατέρες συνοδοιπορῶσιν καί στηρίζωσιν τίς καλόδοξες, ἀλλά καί τίς κακόδοξες ἐνέργειες τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου μας κ. Βαρθολομαίου.

Γ΄. Προτοῦ σᾶς ἀναφέρουμεν τά τινά μελανᾶ σημεία πού ἔχομεν ἐντοπίσει, ἐπιθυμοῦμεν νά σᾶς παραθέσουμεν ἐνδεικτικά, μερικούς τίτλους, ἀπό τά περιεχόμενα: Ἱστορική Θεώρηση. Ὕμνος καί χῶρος. Ἡ δωρεά τῆς Θεολογίας. Κλήση Ἀγάπης. Πνευματικότητα καί Μυστήρια. Πίστη καί Ἐλευθερία. Φτώχεια καί Παγκοσμιοποιήση. Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενικότητα. Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί Διαθρησκειακός Διάλογος. Φονταμενταλισμός καί φανατισμός. Θρησκεία καί πολιτική. Ἡ σημασία τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου. Σύγκρουση ἤ διάλογος; θρησκευτικός  διάλογος ἀνά τούς αἰῶνες. κ.ἄ.

Δ΄. Ἕνα σημαίνων σημεῖον πού μέ ξένισε ἰδιαίτερα, εἶναι: εἰς τό ἐσωτερικόν αὐτί τοῦ ἐξωφύλλου, ὑφίστατο ἕνα ὑπερβολικόν μᾶλλον καί  (ὑπερ)τιμητικόν ἐγκώμιον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου πρός τόν πατριάρχην Βαρθολομαίον.

Σημειώνει δηλ. τά ἑξῆς: 

«Μέ τό κύρος, ἀλλά καί τήν ἰδιαίτερη εὐθύνη τοῦ πρῶτου τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ὀρθοτομεῖ τήν ἀλήθεια καί νά διακονεῖ τήν ἑνότητα ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν...»! 

Ἡ ἱστορική ὅμως καί Ἐκκλησιαστική πραγματικότητα διαψεύδη ἡχηρῶς τόν μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπον. Ἄν ὄντως ὁ πατριάρχης διακονοῦσε τήν ἑνότητα, τῶν Ὀρθοδόξων Τοπικῶν καί Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν, δέν θά ὑπέσκαπτεν ὕπουλα καί συστηματικά π.χ. τήν Αὐτοκέφαλην Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μέ αἰχμήν τοῦ δόρατος, τήν ἀντικανονικήν καί παράνομην Πράξιν τοῦ 1928 διά τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν». Ἐπίσης, ὁ ἐν λόγῳ ἑκάστοτε ἐπίσκοπος καί πατριάρχης τῆς Κων/Πόλεως, δέν εἶναι «ὁ Πρῶτος» τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά εἶναι τῷ ὄντι «ὁ Πρῶτος» τῆς Λειτουργικῆς Συνάξεως καί Συνόδου ἐν τῇ Πόλῃ καί τῇ Θεόσωστῃ ἐπαρχίᾳ του, καί μόνον. Ὁ Πρῶτος τῆς Φίλης Ὀρθοδόξιας εἶναι: ἡ Κεφαλή σαφῶς τῆς Ἐκκλησίας ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· καί Δευτέρα  ὡς λαιμός Της Κεφαλῆς: ἡ Ὑπεραγία καί Ὑπερευλογημένη Δέσποινα, Κυρία Θεοτόκος· καί ἔπονται βέβαια: οἱ Ἅγιοι Ἁπόστολοι, οἱ Προφῆτες, οἱ ἅγιοι ἐπίσκοποι, οἱ πατριάρχες, οἱ Μάρτυρες, οἱ Ὅσιοι κ.ο.κ.. Καί μετέπειτα ὅλων αὐτῶν, ἕπονται καί οἱ διάδοχοι τῆς ὁρατῆς πλέον Ἐκκλησίας. Δέν ὑφίστατο δηλ. εἰδικώτατον Πρωτεῖον (ἐξουσίας) εἰς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπί τινός προσώπου ἤ ἐκπροσώπου της.

Αὐτά εἶναι μασκαραλίκια καί πολιτικο-θρησκευτικοί ἐπηρεασμοί ὑπό τινῶν Βατικάνειων καί Παπικῶν Δογμάτων.

Ὅσον ἀφορά ἐν τέλει, διά τό ζήτημα τοῦ ἄν ὄντως, ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὀρθοτομεῖ [ δεν ὀρθοτομεῖ], ἀπλανῶς καί ὀρθοδόξως, φιλοδοξοῦμεν νά τό ἀναδείξομεν κριτικά, καί ἐν μέρει νά τό ἀποδείξομεν εἰς τήν ἔλλογην πορεία τῆς βιβλιοκρισίας-βιβλιοπαρουσιάσεώς μας.

Κοντολογίς θεωροῦμεν, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, συγκριτικά, μέ τίς τρέχουσες καί εὐμετάβλητες ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις, ὑποσκάπτει «μεγαλόκαρδα» -καί μᾶλλον ἄθελά του- μέ τέτοια εἰδεχθῆ καί ἄτοπα ἐγκωμιαστικά σχόλια [καί δῆ σέ πατριαρχικά συγγράμματα] τόν Ἀποστολικόν θεσμόν τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος [ὅπερ καί ἐκπροσωπεῖ].

[Τό ἱστορικόν γεγονός, ὅτι, ὁ φορέας τῆς Ἀρχιεπισκοπικῆς Ἀρχῆς τῶν Ἑλλαδιτῶν, ὑποσκάπτει ἤ νοσφίζεται, τό ὑπέρτατον ἀξίωμάν του, ἔχει ἀποδειχθεῖ τρανῶς πλέον, τόσον ἱστορικῶς ὅσον καί συνοδικῶς, ὅταν μόλις ἀλλοίωσεν, ἐξάπαντος τήν Συνοδικήν ἐν Ἑλλάδι ἀπόφανσι: ὅπως μή ἀναγνωρισθῶσι οἱ ἑτερόδοξοι Ῥωμαιοκαθολικοί, ὡς «Ἐκκλησία», διότι ἀπεφάνθησαν καί ἐπανεδιετύπωσαν τήν διαχρονική Πίστη τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ὅτι πρόκειται γιά ἀμειγῶς Αἱρετική Πολιτικοθρησκευτική Κοινότητα. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μαζί μέ τούς 23 Ἱεράρχες [πλύν ἑνός] ὑπονόμευσαν καί σφετερίσθησαν, ἀντιΣυνοδικῶς, τήν Ἑλλαδικήν Συνοδικήν ἀπόφανσι καί συνυπέγραψαν στήν Κρήτη μαζί με ὅλους τούς Δέκα Προκαθήμενους, ὅτι: πᾶντες οἱ ἑτερόδοξοι καί αἱρετικοί Χριστιανοί εἶναι (δῆθεν) ἱστορικές «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες»!]

Ε΄. Οἱ 345 σελίδες τοῦ πατριαρχικοῦ τομιδίου διαιρούνται σέ ὀκτῶ βασικά κεφάλαια:

1. Στό πρώτο μέρος (σελ. 13-34) ἔχομεν τήν Ἱστορική Θεώρηση: δηλ. ἕνα σύντομο ἱστορικό περίγραμμα διά τήν Ἱστορία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· ἀκολουθῶσιν εἰδικά ἐπί μέρους κεφάλαια, περί τῆς ἱστορίας καί τοῦ ῥόλου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου και ὁλοκληρώνεται μέ τελικά συμπεράσματα. 

2. Ἀποσαφηνίζουμεν ὅμως ἐξ ἀρχῆς, ὅτι σύμφωνα καί μέ βάσιν τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας:

«Αἵρεση εἶναι ἡ ἀπόκλιση ἀπό τήν ὁρθή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία περιέχεται στήν Ἁγ. Γραφή καί στήν Ἱερά Παράδοση, ὅπως διατυπώθηκε στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί ἡ ἐμμονή σ΄ αὐτήν, ἡ προσχώρηση σέ μία ἤδη καταδικασμένη αἱρετική ὁμολογία. Δέν εἶναι ἀπαραίτητο ἡ ἀπόκλιση νά ἀφορᾶ ὁπωσδήποτε θεμελιῶδες δόγμα... Γιά νά χαρακτηρισθεῖ μιά δοξασία ὡς αἵρεση: α) Ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἐμφάνιση ἤ ἡ ἐκδήλωση τῆς ἐσφαλμένης δοξασίας εἴτε γραπτῶς, εἴτε προφορικῶς, εἴτε μέ πράξη, εἴτε τέλος μέ σκόπιμη παράλειψη κάποιου οὐσιώδους στοιχείου τῆς πίστεως. (Κανονικόν Δίκαιον, Παναγιώτου Ι. Μπούμη, σελ. 243-244).»

3. Ἀξίζει μᾶλλον σ΄ αὐτό τό πρωταρχικόν σημεῖον, νά σᾶς παραθέσωμεν ἐνδεικτικά, ἕνα σημαίνον καί προβληματικόν γραφθέν (σελ. 14-15) τοῦ πατριάρχου, εἴς τό ὁποῖον κατά τήν γνώμη μας, συνιστᾶ, στυγνώτατην κακοδοξίαν, ὕπουλην πλάνη καί δυσσεβήν αἵρεσιν:

«Ὁ ὅρος "Ὀρθόδοξη" υἱοθετήθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό τήν Ἐκκλησία τόν 4ο αἰώνα ἀπό τούς ἕλληνες Πατέρες, τούς μεγάλους δηλαδή διδασκάλους καί θεολόγους τῆς πρῶτης Ἐκκλησίας, οἱ ὁποίοι θέλησαν ἔτσι νά διαχωρίσουν καί νά διακρίνουν τῆν ὀρθή πίστη ἀπό τίς κακοδοξίες, τά αἱρετικά δόγματα καί τίς παρεκκλίσεις. Σήμερα, ὁ ὅρος ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐπίσημης ὀνομασίας τῆς Ἀνατολικῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καί ἐκείνων πού τελοῦν σέ κοινωνία μαζί Της. Στόν τίτλο ἐπίσης περιλαμβάνονται καί κάποιες ἄλλες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες οἱ ὁποῖες χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα λόγῳ τῆς μονοφυσιτικῆς διένεξης, μιᾶς θεολογικῆς διαφωνίας ἐπί τῆς ἑρμηνείας τῶν δύο φύσεων -ἀνθρωπίνης καί θείας- τοῦ Χριστοῦ.»

·         Ἡ Α΄ Αἱρετική καί μείζονα ἀπόκλισις τοῦ πατριάρχου ἐστιάζει κυρίως, ἐν τῷ ἐρυθρῷ ὑπογραμμισθέν ὑπό τοῦ ὑπογράφοντος, πρόκειται δηλ. κατά τήν γνώμη μας, διά ἔντεχνη καί ψευδόδοξον διεύρυνσιν (τοῦ θεολογικοῦ ὅρου «Ὁρθοδοξία», διά τινάς συμβιβαστικῆς, συγκρητιστικῆς, καί μινιμαλιστικῆς «λογοτεχνικῆς τεχνολογίας» ὑπέρ τής Αἱρέσεως τοῦ Μονοφυστισμοῦ) τῶν Ἐκκλησιολογικῶν Ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας σέ [κοτζάμ] ὁλόκληρον «ὀρθόδοξον» (!) Πατριαρχικόν Σύγγραμμα. Ὁ τίτλος ἤ καί ὁ Ἐκκλησιολογικός ὅρος "Ὀρθόδοξη Καθολική Ἀνατολική Ἐκκλησία", δέν περιλαμβάνει ΚΑΘΟΛΟΥ, ἄλλες Ἀνατολικές ἤ Δυτικές ἤ Βόρειες κ.λπ. ψευδο-Ἐκκλησίες. Καί νά περιλαμβάνει καταχρηστικῶς τέτοιον πράγμα [μόνον] ὁ τίτλος, καί πάλιν ἀσέβεια καί κακοδοξία ἐστίν, μίας καί παραπλανώνται οἱ Μονοφυσῖτες, υἱοθετώντας ἄτοπα τόν μοναδικόν αὐτοπροσδιορισμόν «Ὀρθόδοξοι Ἀνατολικοί».  

·         Δέν ὄφειλεν μήπως, ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος,  νά  ἀποσαφηνίσει πλῆρες ἐτοῦτο (τό συνεσκιασμένον καί πεπλανημένον σημεῖον) πρός το Ὀρθόδοξον Χριστεπώνυμον πλήρωμα καί τους διάφορους ἄλλους  ἀναγνώστες του

·         Γιατί εἰς τόν τίτλον "Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία" νά περιλαμβάνει καί τόν Αἱρετικό Μονοφυσιτισμόν, ἐν τῇ δυσσεβῇ ἀνοχή καί «παραοικονομίᾳ» τοῦ Οἰκουμενι(στι)κοῦ Θρόνου;

·         Τώρα ἄν ὁ συγγραφεύς Πατριάρχης, ἐπιθυμεῖ νά μεταβληθεῖ σέ «δημοσιογράφον» τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου ψευδο-Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), αὐτό σηματοδωτεῖ μᾶλλον, καί σύν τοῖς ἄλλοις, ὅτι καί αὐτός αὐτο-ὑποσκάπτει (!) δυστυχῶς, τόν θεσμικόν ῥόλον τοῦ οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, πού ὁ ἴδιος ἐκπροσωπεῖ. Εἶναι ἔτσι ἤ δέν εἶναι ἔτσι;

·         Γιατί ὅμως, ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, συλλαβίζει παπαγαληδόν, τά ψευδόδοξα Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡσᾶν πρωτοετῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς; [Δεῖτε τά σέ ἐκτενῆ ἐπιστημονική ἀρθρογραφία ΕΔΩ].

·         Ποῖον ἐξυπηρετεῖ, ἡ πατριαρχική προπαγάνδα, ὑπέρ τῆς Οἰκουμενιστικῆς Κινήσεως; 

·         Ἡ Ὀρθοδοξη Καθολική Ἐκκλησία, συμπεριλαμβάνει ἄραγε, ὡς ἀδελφές ἤ καί θυγατέρες, κάποιες ἄλλες «Ὀρθόδοξες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες»; 

·         Ἀπό ποιές Πατερικές Πηγές, ἐρείδετο, τέτοια πεπλανεμένη καί συγκρητιστική-αἱρετική καινοτομία;   

·         Ἆρά γε, δέν εἶναι ἐσφαλμένη κακοδοξία -ἔστω ἐντός τοῦ ὅρου ἤ καί ἐντός τοῦ ἐξ ἄνωθεν τίτλου- ἡ συμπερίλληψις καί  ἡ ἀλληλοπεριχώρησις τῶν "Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν" (δηλ. τοῦ Αἱρετικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ) μέσα στό Ἐκκλησιολογικόν πλαίσιον τῆς Ὀρθοδοξίας; 

·         Ποῖος ἐπαναδιατυπώνει, γιατί περιλαμβάνει, ποῖος ἐξουσιοδωτεῖ, καί γιὰ ποῖον λόγον ἐπαναπροσλαμβάνει, ἀπροϋπόθετα τέλος πάντων, τούς Αἱρετικούς Μονοφυσίτες, νά καπηλεύονται καί νά χρησιμοποιῶσιν ἀπροκάλυπτα, τόν ὅρον "Ὀρθόδοξες Ἀνατολικές Ἐκκλησίες"; 

·         Ποιός ἐξουσιοδωτεῖ ἔπειτα, τόν συγγραφέα καί Ἀρχιοικουμενιστήν πατριάρχην, νά ἀποσιωπεῖ, ἀλλά καί νά ἀποκρύβει, την [ὀρθόδοξη] Ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Πίστεως; 

·         Δέν ὄφειλεν, ὠς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀναφέρει ἐπί λέξει: ὅτι ἡ «μονοφυσίτικη διένεξις», ἦτο καί εἶναι, ἀρχαῖον τινά Αἱρετικόν σύστημα, πού ὑποσκάπτει, τήν ὀρθόδοξην Δογματική Χριστολογία τῆς Ἐκκλησίας; 

·         Πῶς ἄλλωστε θά γίνει ἀντιληπτή καί αἰσθητή ἡ σημαίνουσα θεολογική διάκρισις: ἀληθείας/ψεύδους, ὀρθοδοξίας/κακοδοξίας, εἰς τούς ἁπλοῦς ἀναγνώστες του;



Ἐκείνο ὅμως τό «χωρίστηκαν τόν 5ο αἰώνα»  φαίνεται, ὅτι δέν ἀνταποκρίνεται, πλήρως, εἰς τήν ὀρθόδοξη πραγματικότητα καί τήν Δογματολογική ἀκρίβεια τῶν Ὀρθοδόξων, καί ὁ κύριος πατρ. Βαρθολομαῖος τό γνωρίζει ἄριστα.

Χωρίστηκαν οἱ Μονοφυσίτες μέν, καί ἐπέλεξαν πράγματι, νά πιστεύωσιν διαφορετικά [καί ἀλλότρια] πιστεύματα ἐξ ὅσων πίστευε ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά τοῦτο δέ ἦτο τό πρῶτον καί ἀρχικόν στάδιον... ἀποσιωπεῖται ὅμως ἐκ τοῦ πατριάρχου, ἡ σημαίνουσα ἱστορικο-δογματολογική συνέχεια τοῦ πράγματος, καθότι μᾶλλον ὑφίστατο, κατά τόν Κανονολόγο Καθηγητήν κ. Παν. Μπούμη, τινά «σκόπιμη παράλειψις οὐσιώδους στοιχείου» περί τά τῆς Πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων, μιᾶς καί ὁ Μονοφυσιτισμός, δέν ἦτο ἁπλῶς μία «θεολογική διαφωνία» ἤ καί διένεξις, ἀλλά εἶχεν δικασθῇ καί τελεσίδικα ἐκατεδικάσθην, ὡς Αἱρετικόν καί ἀντι-Χριστολογικόν σύστημα, ὑπό τῆς Ἁγίας Δ΄ (4ης) Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος. 



·         Ὅλα αὐτά διά τί δέν ἀναφέρονται ὑπό τοῦ πατριάρχου

·         Γιατί δέν ἀναφέρει  ὅτι, λ.χ. ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, διά τῶν Θεοφόρων Πατέρων Της, ἀπέκοψεν καί ἀναθεμάτισεν αὐτοῦς (τούς Μονοφυσίτας), ὡς σεσηπότα μέλη; Περίεργη, ἐξάπαντος παράδοξη ἀπόκρυψις ἤ σκόπιμη παράλλειψις...!

·         Γιατί ὁ πατριάρχης κ. Β., δέν προσδιορίζει μέ πάσαν ἀκρίβεια -ἀλλά μᾶλλον μᾶς ἀποκρύβει- ὅ,τι οἱ κάποιες ἄλλες «Ἀνατολικές Ἐκκλησίες», πρόκειται ἀκριβῶς διά τινά αἵρεσιν, την ἀρχαίαν Αἱρεσιν τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ; 

·         Καί ἄν διά λόγους εὐγενείας, ἐθέλησεν πιθανόν, νά ἀποκρύψει τήν πάσαν Ἱστορικοδογματικήν ἀλήθειαν τοῦ πράγματος, ποῖα θεολογική δικαιολογία χωρεῖ ἐπ΄ αὐτοῦ, στό νά ἀποσιωπεῖ τήν τελεσίδικη καταδίκη (καί ὄχι ἁπλᾶ ἕνα διαζύγιον) καί τόν ἀναθεματισμόν, τοῦ ἐωσφορικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου;

·         Ὁ Μέγας Ἱερομνήμων τοῦ Πατριαρχείου καί  Νεοφαναριώτης ἱστορικός κ. Ἀριστείδης Πανῶτης, στενός συνεργάτης τοῦ πατριάρχου Κων/Πόλεως, μᾶς ἀποδεικνύει περίτρανα τήν κακόδοξον πατριαρχικήν γραμμή τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Πρόκειται διά τήν ἀντιπατερικήν ἤ καί «μετα-Πατερικήν» διαστροφήν καί ἀπόκλισιν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς καί σημαντικήν παρερμηνείαν, τοῦ θεηγόρου καί Μεγίστου Δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ.

·         Ὅλα αὐτά βέβαια, ἐπαναλαμβάνονται καί προσυπογράφονται, καί εἰς τό Βιογραφικόν Σημείωμα τοῦ πατρ. Β. εἰς τό εἰδικόν κεφάλαιον (σελ. 326) διά την "Οἰκουμενική Ἀποστολή του" ὡς ἐργασία "διά τήν συμφιλίωση τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν"... μέ εἰδικήν βεβαίως σημείωσιν-παραπομπή (σελ. 356) εἰς τήν ὁποῖαν γίνεται ἀναφορά, ὅτι τό 1989 ἀπεστάλη ἐπίσημη πρότασις διά ἐνότητα μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» (Κοπτῶν)... ὅπου καί ὁ συγγραφεῦς τοῦ πατριαρχικοῦ βιογραφικοῦ καί πρωτοπρεσβύτερος κύριος  Ἰωάννης Χρυσαυγῆς, ἐπαναλαμβάνει, τήν ἴδιαν αἱρετικήν ἀπόκλισιν, καθότι ἀποσιωπεῖ καί αὐτός, ὅτι πρόκειται περί τῆς γνωστώτατης Αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ.

·          Δηλαδή μέ ἁπλᾶ λόγια, θέλω νά πῶ, ὅτι ὑφίστατο συντεταγμένη μᾶλλον ἀποσιώπησις, ἤ ὀργανώμενα, μεθοδική καί σκόπιμη παράλειψις, ἤ καί ἀνόνητη ἀπόκρυψις, «οὐσιωδῶν ζητημάτων», περί τήν Πατερική Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας.

·         Καί διά ὅσους μελετῶσι στενά τά περί τῆς Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως, ἤ, ἄν θέλετε τά ζητήματα περί τοῦ πολυ-αἱρετικοῦ μαξιμαλιστικοῦ καί μινιμαλιστικοῦ Συγκρητισμοῦ, ἔχομεν λάβει σοβαρά ὑπόψίν μας, ὅτι ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος εἶναι κατ΄οὐσίαν αἰχμάλωτος καί δέσμιος τοῦ Πολιτικο-θρησκευτικοῦ κατεστημένου πλέον ΠΣΕ («Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν»), σέ μίαν ὑποχρεωτικήν ψευδο-ἀμοιβαιότητα, καί καθότι βρίσκεται βαθειά ἐπηρεασμένος («λίγο» ἤ «πολύ» δέν ἔχει καί τόσην σημασία στά περί τῆς Πίστεως, μιᾶς καί τό «κατ΄ ὁλίγον ἔγγυος», δέν εἶναι καθόλου ὁλίγον, μετά τινά παρέλευσιν τῶν ἐννέα μηνῶν) βάσιν τῶν φονταμενταλιστικῶν (=προτεσταντικῶν) Συγκρητιστικῶν Δογμάτων τοῦ (ΠΣΕ), πού σαφῶς καί δέν τοῦ ἐπιτρέπωσιν νά ἐκφράζει δημόσια τήν Προδρομική καί Προφητική ἀγωνία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μέ ὀρθόδοξον τινά πεπαρησιασμένον λόγον.

·          Δέν ἔχει τό δικαίωμα π.χ. νά ἀποκαλέσει ὡς «Αἱρετικούς» τούς τῷ ὄντι αἱρετικούς: π.χ. Παπικούς, Προτεστάντες, Λουθηροκαλβίνους, Εὐαγγελικούς, Πεντηκοστιανούς, Ἀγγλικανούς, Μεθοδοστές, τούς Μονοφυσίτες κ.ἄ., διότι εἶναι ἀμοιβαία συνάδελφοι (καί ἄρα ἅπαντες εἰς τήν συμμετοχήν των εἰς τό ΠΣΕ, εἶναι αὐτομάτως ἑτερόδοξοι, ἀκόμη καί οἱ «ὀρθόδοξοι») καί συνεργάτες εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν ψευδο-Ἐκκλησίων.



Ἄρα λοιπόν, μείζονα κριτήριον τῆς συγγραφῆς τοῦ ἐν λόγῳ πατριαρχικοῦ ἐγχειριδίου, εἶναι: τά τινά Δόγματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· δηλ. ἡ ἱστορία τῶν Δογμάτων τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, ἀντί ἡ Πατερική Δογματική Διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὀποῖα πλέον, πρέπει νά μπεῖ στήν ἄκρην, ἵνα δοῦμεν μέ «μία σύγχρονη ἀνάγνωση τήν ὀρθοδοξία» (σύμφωνα μέ τόν ὑπότιτλον τοῦ αἱρετίζωντος Πατριαρχικοῦ Μανιφέστου)... ναί ἀλλά ποῖαν ἀκριβῶς «Ὀρθοδοξίαν» νά ἀναγνώσουμεν;

·         Μήπως, τήν «νεοΧριστιανικήν Νεορθοδοξίαν»;

·         Δηλαδή πιό ἁπλᾶ, πρόκειται διά μίαν ἀκόμη κατάφωρην κατάχρησιν/παράχρησιν τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας τοῦ παναγιώτατου θεσμοῦ, τοῦ ἐπισκοπεῖν καί πατριαρχεύειν τήν Ἐκκλησία, ἵνα ἐμβολιάσ[ζ]ει καί διστρέψει, ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης τοῦ Γένους μας, τό ἅπαν Θεανδρικόν πλήρωμα, τήν Πατερική Διδασκαλία καί ἐπηρεάσει τέλος τό ἀναγνωστικόν κοινόν του, μέ τινές  δυσσεβέστατες καί κακόδοξες διδασκαλίες, πού ἀποκλίνωσιν, σαφῶς, ἐκ τῆς Εὐαγγελικῆς καί Πατερικῆς ἀλήθειας τῶν πραγμάτων.



4. Στό δεύτερον μέρος (σελ. 35-54) διαβάζουμεν περί τῆς Τέχνης-Ἀρχιτεκτονικῆς καί Λειτουργίας μέ γενικόν τίτλον «ΥΜΝΟΣ καί ΧΩΡΟΣ». Τό ἐν λόγῳ μέρος περιλαμβάνει ἐννέα (9) σχεδόν ὑποκεφάλαια. Ὅλα σχεδόν τά ὑποκεφάλαια εἶναι ἰδιαίτερα καί συναρπαστικά καθῶς καί μέ πλούσιον γνωσιολογικόν ὑπόβαθρον καί ὀρθή θεολογική ἄποψιν. Ἕνα ἐξ αὐτῶν ὅμως, εἶναι καί τό ἄκρως σημαντικόν, ἐν ὄψει τῆς μέλλουσας "Πανορθόδοξης Συνόδου" τῆς Κρήτης.

Μᾶς ἐνδιαφέρει λοιπόν, νά ἐστιάσομεν εἰς τό εἰδικώτατον κεφάλαιον περί τῶν «Οἰκουμενικῶν Συνόδων» διά νά μάθωμεν τίνα εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ ἀξιότιμου πατριάρχου τῆς Ρωμῃοσύνης μας:



«Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι ἔχουν μοναδική σημασία ὅσον ἀφορᾶ στήν κατανόηση καί διατύπωση τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος. Οἱ «μεγάλες» ἤ «Οἰκουμενικές» Σύνοδοι, ὅπως εἶναι γνωστές καί ἀποδεκτές τόσο ἀπό τήν Ἀνατολική Ἐκκλησία ὅσο καί ἀπό τήν Ρωμαιοκαθολική καί τίς Δυτικές Ὁμολογίες, υἱοθετήθηκαν ἀπό ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Χριστιανοσύνης, ἐπειδή προσδιόριζαν καί ὑπεραμύνοντο τῶν θεμελιωδῶν δογμάτων της...»

Ἔν συγκρίσει πάντοτε μέ τήν τρέχουσα ἐπικείμενη ἐπικαιρότητα τῆς «Μεγάλης καί Ἁγίας» Συνόδου (διά μερικοῦς ὀνειροπαρεμένους καί φαντασμένους Μητροπολῖτες κ.ἄ. κληρικούς πρόκειται καί διά δῆθεν «Οἰκουμενική Σύνοδο»), γεννιώνται, παράλληλα μέ τά γραφθέντα τοῦ πατριάρχου, οἱ ἐξῆς προβληματισμοῖ:

·         Ποῖα ἡ σημασία τῆς μέλλουσας «Οἰκουμενικῆς» ἤ  «Μεγάλης καί Πανορθοδόξου» Συνόδου, ὅταν ὁμολογεῖται -ἐκ τῶν προτέρων- διά τινῶν Νεοφαναριωτῶν, ὅτι δέν ἀφορά, ἀλλ΄ οὔτε πρόκειται νά ἐξετάσει, νά ἀποσαφηνίσει καί νά (ἐπανα)διατυπώσει τινά νέα ἤ καί παλαιάν Δογματική Διδασκαλία; Ἀλλά ὅμως, ἡ θεματαλογία τῆς μέλλουσας Συνόδου, προβλέπει τινά συζήτησιν διά ζητήματα, κανονικά, θεολογικά καί δογματικά, δηλ. εἰς τᾶς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων μετά τῶν Ἑτεροδόξων καί Αἱρετικῶν Ὁμολογιῶν

·         Ἄρα κοντολογίς, ὑφίστατο ὄχι, θεολογική καί λογική ἀντινομία καί ἀντίφασις ὑπό τῶν ἤδη δεδηλωμένων ἀπόψεων; Μερικοί ἀφελεῖς, ὅμως, ἀναμένωσιν νά ἰδῶσιν καί τάς «πανορθοδόξους ἀποφάσεις» ἴνα ἐννοήσωσιν τόν ἀνούσιον προειλλημένον «θεολογικόν» παίγνιον.

·         Ἐπίσης, ἄν καί δέν γράφεται, ἀφήνεται [ὅμως] νά ἐννοηθεῖ, σαφῶς καί συνειρμικά, εἰς τίς ἐν λόγῳ διδασκαλικές προτάσεις τοῦ πατριάρχου, ὅτι ὑφίστατο μία ἀκόμη Ἐκκλησία πέραν τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν προαναφερομένων «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν»... ἐκείνη ἡ «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»!

·          Ἀναγνωρίζεται ὑπό τοῦ πατριάρχου μας, δηλαδή ἡ πολιτικο-θρησκευτική Σχισματικοαιρετική παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ὡς μία ἀκόμη [και] ΤΡΙΤΗ Ἐκκλησία! (Μία ἡ Ὀρθόδοξη, δευτέρα ὁ Μονοφυσιτισμός τῶν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» καί τρίτη ἡ «Ρωμαιοκαθολική»).

·         Πρόκειταιὄχι διά  μία ἀκόμη σημαίνουσα αἱρετική-συγκρητιστική ἀπόκλισις, ὑπό τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς κατά βάθους καί ἐν χρόνῳ Καθολικότητας τῶν Ὀρθοδόξων; Καθαρή αἵρεσις δηλαδή, καταγεγραμμένη [μέ ἔμμεσον τρόπον], σέ νεο-ὀρθόδοξον Πατριαρχικόν σύγγραμμαν. 

·         Ἀποκρύβεται [ἐπιμελλῶς] ὑπό τοῦ κ. Β., ὅμως, ὅτι οἱ  Ρωμαιοκαθολικοί, εἶναι οἱ Φραγκολατίνοι εἰσβολεῖς καί Τευτονογερμανοί κατακτητές καί σφαγιαστές τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης τῶν ὀρθοδόξων καί ἁγίων Λατίνο-Ρωμῃῶν παπῶν.

·         Ἀποκρύβεται, ὅτι οἱ Ρωμαιοκατόλι[υ]κοι ἔχωσιν ἀπορρίψει λ.χ. τήν Πενθέκτην Οἰκουμενική Σύνοδον, τήν Η΄ καί Θ΄ τίς Ἁγίες καί Μεγάλες Καθολικές καί Οἰκουμενικές Συνόδους τῶν Ὀρθοδόξων. 

·         Ἀποκρύβεται ἐπίσης, ὅτι οἱ Προτεσταντικές Ὁμολογίες, ἀπορίπτωσιν, σχεδόν ἅπαντες, τίς Ἐννέα Ἁγίες Οἰκουμενικές κ.ἄ. Τοπικές Συνόδους.

·         Ἡ σύγχρονη ἀπόκριψις, ἱστορικῶν Ἐκκλησιολογικῶν, Κανονικῶν καί Δογματολογικῶν στοιχείων, ὑπό τοῦ «Πρώτου τῶν Ὀρθοδόξων», δέν συνιστά τινά ὕπουλην κρυψίνοια, κατεγνωσμένην αἵρεσιν καί «ἀδιόρατην» κακοδοξία βάσιν τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τοῦ Δικαίου τῆς ἄκτιστης Χάριτος;

·         Ξαναδιαβάστε σᾶς παρακαλῶ πολύ, εἰς τήν ἀρχήν τῆς βιβλιοκρισίας, προσεκτικά, τόν ἐπιστημονικόν ὁρισμόν τῆς αἱρέσεως καί τοῦ αἱρετικοῦ, πού τόν καταγράφει, ἕνας μή φανατικός, μή φονταμενταλιστής, μή παρασυνάγωγος, μή ὀπαδός τοῦ Ζήση, μή ψυχοπαθῆς, μη… κ.ο.κ. ἐξάπαντος ὁμόφρων τοῦ Πατριάρχου, Λατινόφρων καί Οἰκουμενιστής Καθηγητής ὁ ἔγκριτος Κανονολόγος κ. Παναγιώτης Μπούμης).



5. Τό τρίτον μέρος εἶναι πιό εὐχάριστον καί ἄκρως ἐνδιαφέρον μιᾶς καί φέρει τόν τίτλο: Ἡ Δωρεά τῆς Θεολογίας-Βασικές ἀρχές καί ἔννοιες. Περιλαμβάνει ὀκτῶ ἐπί μέρους ὑποκεφάλαια. Σημειώνει θεωρητικά κάτι τό πολύ ἐξαιρετικόν καί καλόδοξον ὁ πατριάρχης, τό ὁποῖον φυσικά, προσωπικῶς, τό βρίσκω ἄκρως ἀνακόλουθον καί μεγίστην πάλιν ἀντινομίαν μέ τίς πολυποίκιλες ἄτοπες ποιμαντικές καί κακόδοξες ἐνέργειές του.

Σημειώνει (σελ. 59) π.χ.:

«Ἀκόμη καί φράσεις ἤ διατυπώσεις, τίς ὁποῖες οἱ ἴδιοι οἱ Ὀρθόδοξοι χρησιμοποιοῦν χάριν εὐκολίας -ὅπως ἡ «Ἐκκλησία τῶν Ἑπτά Συνόδων» ἤ ἡ «Βυζαντινή Ἐκκλησία»- μᾶλλον τήν περιορίζουν παρά τήν περιγράφουν τελικά».

·         Ποιοί  εἶναι οἱ «Ὀρθόδοξοι» ποῦ φωνασκῶσιν περί τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Ἑφτά Συνόδων»; 

·         Δέν εἶναι οἱ Νεορθοδόξοι Οἰκουμενιστές, προσωπολάτρες ὀπαδοί τοῦ πατρ. Β. πλήν ἐλαχίστων καί σπανίων ἐξαιρέσεων; 

·         Ἐδῶ σάν νά γίνεται κάτι φανερόν: μία ἀκόμη τρανή -καταφατική ὅμως- ἀντίφασις, ἐξ ὅσων μᾶς ἔχει συνηθήσει τό οἰκουμενιστικόν Φανάριον. Δηλαδή ὁ Πατριάρχης ἐμμέσως πλήν σαφῶς ἀναγνωρίζει («συνεσκιασμένα») μᾶλλον καί πλεῖστες ἄλλες Οἰκουμενικές Συνόδους πλήν τῶν Ἑφτᾶ. Ἀλλά ὅμως δέν προσδιορίζει καί οὔτε κατηχεῖ τήν ἀκρίβεια τοῦ πράγματος. Τοῦτη εἶναι μία ἀκόμη παράξενη στάσις.

·         Τό Φανάριον ὅμως, δέν ἔχει ἀποστολή τοῦ «νά δουλεύει» τούς ἑτεροδόξους, τούς ἑτεροθρήσκους, τούς αἱρετικούς καί τούς τῷ ὄντι ὀρθοδόξους. Ἀλλά νά φωτίζει τούς κακοδόξους, ὅπερ καί τό ἀποφεύγει, ὅπως ἀποφεύγει ὁ Διάβολος τό λιβάνι.

·         Τέτοιαν εἰδεχθήν πανουργία καί σατανική διγλωσσία, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐδιδάχθημεν ὑπό τῶν Θεηγόρων Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας. Δηλαδή, οἱ μέν πολλοί Οἰκουμενιστές θεωροῦν και μᾶς διδάσκουσι, ὅτι οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἑφτά, δηλ. ἕνας κλειστός συμβολικός ἀριθμός, ἐνῷ ὁ ἀρχηγέτης τους ὡς πιό open mind μᾶς ἀποσαφηνίζει, ἔμμεσα, ὅτι δεν συμφωνεῖ με τοῦτην τήν στενοκέφαλην πλάνην τῶν πολλῶν. Ἐνίοτε, πλάνη ἐκ τινῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων καί παπόφιλων Κληρικολαϊκῶν.





6. Τό τέταρτον κεφάλαιον πραγματεύται περί τοῦ ὀρθοδόξου Ἡσυχασμοῦ-Μοναχισμοῦ. Πρόκειται διά ἰδιαίτερον καί σημαίνων κεφάλαιον πού περιλαμβάνει ἔντεκα σχεδόν ὑποκεφάλαια. Παρ΄ὅλα αὐτά ἔχομεν ἐντοπίσει, δυστυχῶς -καί ἐδῶ- μερικά, μελανά σημεία, τά ὁποία καί  καταγράφομεν (σελ. 79):

«Μόνο πού οἱ μοναχοί ὑλοποιοῦν τόν στόχο («νά μορφωθεῖ Χριστός ἐν ἡμῖν») αὐτό μ΄ ἕναν διαφορετικό τρόπο· τόν ὑλοποιοῦν ἐν σιωπῇ. Ὁ δικός τους ἀγώνας δέν εἶναι τόσο νά γίνουν κήρυκες πού ὁμιλοῦν μέ λόγια ἀκτιβιστές πού ἐπιλέγουν τή δράση...»

Ἐπίσης σημειώνει (σελ. 84): 

«Ἡ ταπείνωση προστατεύει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν αἵρεση τοῦ φανατισμοῦ καί τῶν ἀκροτήτων».

Ἀλλοῦ σημειώνει (σελ. 95): 

«Παρ΄ ὅτι οἱ μοναχοί ἔχουν κάποτε ἀντισταθεῖ στά οἰκουμενικά ἐγχειρήματα γιά τήν ἐπίτευξη ἑνότητας στήν εὐρύτερη Ἐκκλησία πάντοτε ὅμως προσεύχονται μέ συνέπεια...»

·         Ὡς πρώϊμα καί περιφανῆ παραδείγματα ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ Ἀσκητῶν καί Μοναχῶν, ὁ σεβαστός πατριάρχης, μᾶς ὑπενθυμίζει τούς Μεγάλους Προφήτες καί Ἀποστόλους, ὅπως τόν Προφήτη Ἠλία, τόν Προφήτην καί Βαπτιστήν Ἰωάννην τόν Πρόδρομον καθῶς καί τόν Ἀπόστολον Παῦλον. Ἐπίσης γίνεται ἀμυδρή ἀναφορά εἰς τόν Μέγαν καί Ἅγιον Ἀντώνιον, τόν Ἅγιον Ἰωάννην τῆς Κλίμακος καθῶς καί τόν Ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶ. Ἄν κανεῖς τολμήσει νά συγκρίνει τά πιό πάνω -ἐν τῇ ἐρυθρᾷ μελάνῃ ὑπογραμμισθέντᾳ μας- μέ ἐτοῦτο τό στοιχεῖον τῆς συγκεκριμένης ὀνομαστικῆς ἀναφορᾶς, πού  ἀναφορικῶς ὁ πατριάρχης τῆς Πόλης μᾶς παραθέτει, ἐντοπίζεταιὄχι, τό φοβερόν ἄτοπον ἰσχυρά ἀντίφασις καί μέγα παράδοξον, εἰς τά περί τοῦ «Μοναστικοῦ ἀκτιβισμοῦ»;

·         Ὁ Προφήτης Ἡλίας, ὁ Βαπτιστής Ἰωάννης, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, κ.ἄ. Ὁμολογητές θεηγόροι Πατέρες σύμφωνα μέ τά ἰδικά μας σύγχρονα, καί νεοεποχήτικα χωροχρονικά δεδομένα, ἐξάπαντος τῆς «κοινῆς λογικῆς» ἤ καί τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητος», δέν θά ἀποκαλοῦντο προφανῶς ἀπό «ὑπερὀρθόδοξοι Ζηλωτές», «διεταραγμένοι Ψυχοπαθεῖς», ἀρχηγέτες τῆς «αἱρέσεως τοῦ Φονταμενταλισμοῦ» μέχρι... καί «ἀκτιβιστές τῆς Παραδοσιαρχίας» (!) πέραν τῶν ἄλλων λογιῶν ἑμετικῶν λοιδορημάτων, ἱεροκατακρίσεων καί συκοφαντημάτων;

·         Ποιά εἶναι ἡ «εὐρύτερη Ἐκκλησία» κατά τῆν Νεοφαναριώτικη νεοἘκκλησιολογική σκέψη τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου; 

·         Μία «εὐρύτερη Ἐκκλησία» πού περιλαμβάνει, τίς ὁμογενοποιημένες θρησκευτικές πολυαἱρέσεις, ὅπως: τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Φραγκολατινισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Λουθηροκαλβινισμοῦ, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ «Ἱεροκορανισμοῦ», τοῦ Ὀρθοδοξισμοῦ, τοῦ Νεονικολαϊτισμοῦ, τοῦ Βαρλααμισμοῦ, τοῦ Ἐπισκοπομονισμοῦ, τοῦ τοῦ Οἰκολογισμοῦ κ.ο.κ.;

·         Τά εὐκόλως ἐννοούμενα, μᾶλλον, θά πρέπει καί νά παραλείπονται, μιᾶς καί δεχόμεθα, ἀδιάλλειπτον καταιγισμόν, ἰδιαίτερων «εἰκονικῶν συμβολισμῶν» ὑπό τῶν περιώνυμων-ποικιλότροπων κακόβουλων ἤ ληστρικῶν Πατριαρχικῶν ἐνεργειῶν στά πλαίσια τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως.

·         Τό πλέον σίγουρον, εἶναι: ὅτι ὁ ἐν λόγῳ κρυφοδαγκανιάρης καί Αἱρετικός πατριάρχης, καί ἡ παρασυναγωγή αὐτοῦ τῶν ἀκαδημαϊκῶν [μισθοφόρων] Οἰκουμενιστῶν, ὅτι θά συμπεριλάμβαναν ἀναντίρρητα τούς πιό πάνω θεοφόρους Πατέρες, ἐξάπαντος εἰς τήν «αἵρεσιν τοῦ φανατισμοῦ», μιᾶς καί ὡς πανἄθλιοι σοφιστές ἔχωσιν ἰσχυρές ΕΩΣΦΟΡΙΚΕΣ τάσεις, νά βαπτίζωσιν τό ἄσπρον-μαῦρον...! 

·         Ὁ πατριάρχης ὅμως, ἀποφεύγει κατά κόρον, νά κάνει τήν ἐλάχιστον ἀναφορά, διά τήν Προδρομικήν καί Προφητικήν παρησσία, ἤ ἔστω διά τόν Εὐαγελικόν «ἀκτιβισμόν» ἤ καί περί τῶν ῥωμαλέων διαμαρτυριῶν ἐκ τῶν πιό πάνω Προφητῶν-Ἀποστόλων καί Ἁγίων, κατά τῶν (σωρηδόν) διαχρονικῶν καί σατανικῶν αἱρέσεων τῆς ἐποχῆς τους.

·         Λές καί διαγράφει-ἀποσιωπεῖ-παραλείπει, σκόπιμα, μέρος τῆς βιοτής των. Ἔχουσι ἔτσι τά πράγματα ἤ μήπως ὄχι

·         Γιατί ἆράγε, εὐνουχίζει, τήν ὁλιστική ἀλήθεια τῆς  προσωπικότητας ὅλων αὐτῶν τῶν ἁγιασμένων μορφῶν;

·         Μᾶλλον, κατά τήν ταπεινήν μας ἄποψιν, ὑποψιαζόμεθα (καθόλου αὐθαίρετα): ὅτι ἐπιθυμεῖ  γιά τούς ἀνά τήν οἱκουμένη Ἡσηχαστάς, Ἀσκητάς, Μοναχούς/ές, νά ἀσκοῦσιν, ἐξάπαντος τήν ἀδιάκριτον «σιωπήν καί ὑπακοήν», ἵνα γενῶσιν, εὐνούχοι καί ἀφοπλισμένοι ὑπηκόοι τοῦ ἴδιου «μεγίστου Αὐτοκράτωρος» ἤ καί «μεγαλοπρεπῆ Σουλτάνου» τῶν Νεορθοδόξων· καί ὄχι καθολοκληρίαν, ἀξίους μιμητάς καί ἐν δυνάμει ὁμολογητάς, τῆς ὅλης προσωπικότητας καί βιοτῆς, τῶν Ἁγίων Ὁμολογητῶν: Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων. 

·         Βραχυκυκλώνει δηλαδή, μεθοδευμένα, μέ πάν ἰδεολογικόν (ἤ ἰδεοληπτικόν) μέσον καί νοσηρόν ἐξουσιαστικόν τρόπον, τήν χαρισματική δυναμική-διάστασιν τοῦ Ἡσυχασμοῦ... ὅπερ πράγμα ἄκρως ἐπικίνδυνον καί αἱρετικόν ἐκπορευόμενον ὑπό τοῦ ψευδοδόξου νεουΒαρλααμισμοῦ...!

·         Ὡστόσον, γίνεται φανερόν, ὄτι ὁ νεο-Ἐκκλησιολογιστής πατριάρχης, πράγματι, προωθεῖ, τήν Αἵρεσιν τῆς Διευρημένης Ἐκκλησιολογίας, δηλ. τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ σατανόσπορου πολυ-αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

·         Μή μᾶς φανεῖ ΚΑΘΟΛΟΥ παράδοξον τό γεγονός, ὅτι ὁ πατριάρχης μετά τῆς κουστωδίας αὐτοῦ, ἄν ἀποπειραθεῖ νά καταδικάσει κάτι τις εἰς τήν Παγκακόδοξον Σύνοδον τῆς Κρήτης. Αὐτό θά εἶναι ἡ καινοφανής «αἵρεσις τοῦ φανατισμοῦ» εἰς τήν ὁποῖαν δέν θά διστάσωσιν βεβαίως νά ἀναθεματίζωσιν «ἔντεχνα» γιά νά δύνανται ἄνετα νά διώξουσιν, θεσμικῶς πλέον, εἰς τήν μετα-Συνοδικήν ἐξέλιξιν τῶν ἡμερῶν καί νά ἀμαυρώνουσιν προσωπικότητες τόν τάδε καί τόν δεῖνα ὡς ἀρχηγέτην ἤ καί ὀπαδόν τῆς ἐν λόγῳ ψευδο-αἱρέσεως τοῦ ἀόρατου φανατισμοῦ

·         Τό ἵδιον δέν (ἐπι)συμβαίνει καί μέ τήν δῆθεν «αἵρεσιν τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ»; Ὅστις λ.χ., δέν συμφωνεῖ, μέ τίς ὅποιες ψευδόδοξες ἐνέργειες τοῦ ἐν τῇ Πόλει ἐσκοτισμένου Φαναρίου, τοποθετεῖται εἰς τήν ἀνάλογον τάσιν τοῦ περιώνυμου Ἐθνοφυλετισμοῦ, εἴτε εἰς τόν Σλαβικόν ἐθνοφυλετισμόν, εἴτε εἰς τόν Ἀραβικόν, εἴτε εἰς τόν νεοἙλλαδικόν, εἴτε εἰς τόν νεοΚυπριακόν κ.ο.κ.

·         Ἡ [μεγίστη] διαφορά καί ἡ ἀντινομία ὅμως τῆς περιρρέουσας ἀτμόσφαιρας, εἶναι: ὅτι δέν ἀκούσαμε ποτέ μας τό ἐλάχιστον τι, διά τόν Ἀμερικάνικον, ἤ τόν Τούρκικον ἤ ἔστω διά τόν Ἀγγλοσαξωνικόν ἐθνοφυλετισμόν!(;) Γιατί ἄραγε; Ἐξάπαντος ὁ παναιρετικός Λουθηροκαλβινισμός καί ὁ Μωαμεθανισμός εἶναι de facto πολυαἱρέσεις καί [δαιμονικά] Θρησκευτικά Συστήματα, κατεδικασμένα ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, φέρωντες σαφῶς καί δεινούς ἀρχηγέτες ὡς Αἱρεσιάρχας πατριούς των: εἴτε τόν Λούθηρον, εἴτε  τόν Καλβίνον, εἴτε τόν Πάπα, εἴτε καί τόν Μωάμεθ. 

·         Ὁ Ἐθνοφυλετισμός ὅμως, ἤ καί ὁ Φανατισμός, ΔΕΝ ἔχωσιν τινά συγκεκριμένον Αἱρεσιάρχην/Αἱρετικόν πατέρα-προσωπικότητα πού δύναται νά καταδικασθεῖ, ἐξάπαντος μαζί μέ τό ὅποιον συστηματικόν καί ἰδεοληπτικόν του θρησκευτικόν/δογματικόν σύστημα. Ἄρα συνεπῶς, εἴτε ὁ φανατισμός εἴτε καί ὁ ἐθνοφυλετισμός, δύνανται, ὡς «ἀδιόρατη ὑγρασία» καί σαράκιον τῆς ψυχῆς, νά ὑφίσταται σαφῶς, καί κυρίως (γιατί ὄχι;) εἰς τό στρατόπεδον τῶν στυγνῶν κατηγόρων (μπορεῖ βέβαια, καί καθόλου εἰς τό ἀντίπαλον στρατόπεδο τῶν διάσημων κατηγορούμενων Ὀρθοδόξων ἀντιΟἰκουμενιστῶν) λ.χ. εἰς τήν ὀργανωμένη Φαναριώτικην σέκτα τῶν Οἰκουμενιστῶν-Νεορθοδόξων, πού εὐκόλως καί ἀνέτως, ἐκ θέσεως ἰσχύως, ταμπελοποιῶσιν, τόν ὅποιον δέν εἶναι ἄριστοςἀρεστός σιωπῶν, ὑποτακτικός καί ὑπήκοος μέχρι παραλογισμοῦ. 

·         Ἡ Αἵρεσις ὅμως τῆς Νεορθοδοξίας, ἤ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού διοχοτεύεται με συστηματικές δόσεις εἰς τήν Κιβωτόν τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει τινες ἀρχηγέτες Αἱρετικούς καί δή ρασοφόρους Αἱρεσιάρχες! Καί αὐτό νά μή κακοφαίνεται σέ μερικούς «εὐαίσθητους» διότι τό ζήτημα δέν εἶναι συναισθηματικόν, ἀλλά κατ΄ἐξοχήν πνευματικόν καί θεολογικόν. 

Οἱ Νεοέλληνες θά πρέπει ἐπί τέλους νά πάψωμεν νά εἴμεθα χάννοι καί ἀφελεῖς ἵνα μᾶς παρασύρωσιν ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ καί ἄλογα τά ὅποια ἀγαθά καί μή συναισθήματά μας... διότι ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία μας μᾶς εἶναι ἐξόχως λογική μά καί συνάμα ἐνυπόστατα Λογοποιημένη.

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν



Ὑποσημείωσις: Ἡ ἐν λόγῳ πιό πάνω μή ὁλοκληρωμένη (ἐλέῳ τεχνολογικῶν προβλημάτων) καί ἐλαφρῶς διορθωμένη βιβλιοκρισία μας, εἶχεν δημοσιευθῆ μόλις πρόσφατα στίς 6 Ἰουνίου 2016 πρό τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ Ληστρικῆς Συνόδου ἀπό τό Ἱστολόγιον τά «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ». [Δεῖτε ΕΔΩΕΔΩ] Καί ὡς ἐκ τούτου τήν ἀναδημοσιεύομεν μαζί μέ τό ἐν τέλει ὁλοκληρωμένον κάτοθεν βιβλιοκριτικόν Σημείωμα στήν φιλότιμον φιλαναγνωσίαν σας, διά ἔτι περαιτέρω βαθύτερον συμπροβληματισμόν, ἐλέῳ τίς ἐξαιρετικά δυσσώδους καί περιρρέουσας μεταΚολυμπάριου ἀτμόσφαιρας.



ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΑ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Στ΄. Ἐπίσης στήν σελ. 95, ὅπου καταγράφει τά περί τοῦ Μοναχισμοῦ, σημειώνει και τά ἑξῆς παράδοξα:

«Ἡ προσευχή τῆς καρδίας τους διατηρεῖ ζωντανό τον κόσμο, καθῶς και την ἐλπίδα ταῆς συμφιλιώσεως, παρά το κλίμα διαιρέσεως και ἀναβρασμοῦ. Ἡ προσευχή τους διασφαλίζει και τον θεολογικό διάλογο ἀπό τοῦ να καταστεῖ μάταιος λόγος και βαττολογία. (…)».

·         Το ἐρώτημα πού προκύπτει ἐδῶ, εἶναι: Δηλαδή ἡ προσευχή τῶν Μοναχῶν, πῶς ἀκριβῶς διασφαλίζει τόν ψευδώνυμον «Θεολογικόν Διάλογον» (διότι περί αὐτοῦ πρόκειται σύμφωνα με τά συμφραζόμενα τῆς ὅλης παραγράφου) μετά τῶν ἀμετανόητων Ἑτεροδόξων καί Αἱρετικῶν;

Στην σελ. 104, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, σημειώνει κάτι ἄλλο πρωτάκουστον:

«Υἱοθετοῦμε τους λόγους ἑνός ἀπό τους θεολόγους τῶν πρώτων αἰώνων, τοῦ Ὠριγένη…».

·         Φιλόσοφος καί Πρεσβύτερος Ὠριγένης ὅμως, ἦτο καί εἶναι ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἕνας ἀναθεματισμένος Αἱρεσιάρχης, καί ἔχει καταδικασθεῖ μάλιστα ἀπό τήν Ἁγίαν Ε΄ (5ην) Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέ τίς σωρηδόν ἐωσφορικές κακοδοξίες του!... Πρώτιστα ὁ Πατριάρχης μας, καθῶς και ὁ μακαρίτης Δογματολόγος Νίκος Ματσούκας, ἔπειτα ὁ Δογματολόγος κ. Χρυσόστομος Σταμούλης, καί τά λοιπά φερέφωνα αὐτῶν, βάλθησαν μεθοδικῶς ὅπως ἀθωώσουσι τόν πεπλανημένο Αἱρεσιάρχην. Γιατί ᾆραγέ; Τά προειρημένα πρόσωπα εἶναι ὑπερἄνω τῶν ἀλάθητων καί τελεσίδικων ἀποφάνσεων τῆς Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου; Τήν ἴδιαν ἀκριβῶς τακτικήν, ἀκολουθῶσι, καί οἱ σατανικές Μασωνικές Στοές περί τῆς ἐν λόγῳ τραγικῆς προσωπικότητας. Γιατί ᾆραγέ;

Στήν σελ. 219 σημειώνεται καθαρώτατα καί τοῦτο:

«Πέραν τῶν δηλώσεων πού συμφωνήθηκαν μεταξύ της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί τῶν Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν, ὁ πιο ἀποτελεσματικός και μέχρι σήμερα καρποφόρος θεολογικός διάλογος διεξάγεται με την Ῥωμαιοκαθολική Ἐκκλησία».

·         Στήν ἴδια ἀκριβῶς συνάφεια, μέ τά πιό πάνω νέοἘκκλησιολογικά φληναφήματα, ἐγκωμιάζεται καί ἡ ἀντιΚανονική, ἀντιἘκκλησιολογική, ἀντιΣυνοδική καί ἀντιΔογματολογική ἐνέργεια τοῦ  Ἀρχιμασσώνου Πατριάρχη Ἀθηναγόρα πού μέ τόν Πάπα Παῦλον τόν Στ΄ διενήργησαν, ἀμφότεροι, τήν «ἄρσιν τῶν Ἀναθεμάτων τοῦ 1054». Ποιος ὥρισεν τον πατριάρχη Ἀθηναγόρα να διενεργήσει τέτοιον φοβερόν ὁλίσθημα; Ποιά Πανορθόδοξη ἤ Οἰκουμενική Σύνοδος τόν ἐξουσιοδώτησεν; ΚΑΜΜΙΑ! Μᾶς ἀποκαλύπτεται δηλ. ὅτι συμφωνήθησαν μερικά πράγματα σέ ὑψηλόν καί ἀκαδημαϊκόν ἐπίπεδον μετά τῶν Μονοφυσιτῶν, και τά καταγράφωσι ὅτι ἤτο συμφωνία μεταξύ τῆς «Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας» καί τῶν δῆθεν «Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν». Ὁ πεπλανημένος νοησιαρχικός Ἐπιστημονισμός καί ὁ Φαναριώτικος Κληρικαλισμός εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία; Ἀπό πότε ἐπάθαμεν τέτοιαν τρομακτικήν ἀλλοίωσιν καί ἔκπτωσιν; Καί τί εἴδους καρποί γεγόνασι μετά τῶν «Ρωμαιοκαθολικῶν»; Εὔγευστοι καί πολυβιταμινούχοι, ἤ μήπως σεσαπησμένοι καί σκωλυκόβρωτοι;

Στήν σελ. 228 στήν σελ. 236-240 καθῶς καί στήν σελ. 267 ἐγκωμιάζει καί ἀπενοχοποιεῖ τό «ἱερόν» Κοράνιον στά περί τοῦ φονταμενταλισμοῦ καί φανατισμοῦ.  Κατά τά ἄλλα ὅμως στήν σελ. 180 σημειώνει, ὅτι δέν ἀποβλέπει στόν θρησκευτικόν πλουραλισμόν!... Μιλάμε ὅτι ἄν τοῦτο τό πατριαρχικόν Μανιφέστον δέν εἶναι ἕνα σημαίνον θρησκευτικόν παραλήρημα, τότε ἡ Ψυχιατρική Ἐπιστήμη (ὄχι ἡ Θεολογία) θά πρέπει ἐξάπαντος νά τό ἐξετάσει προσεκτικά διότι εἶναι πανἄξιον ἐπί τινάς Ψυχομετρικῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας.

Ὡστόσον στήν σελίδα 227 μᾶς ἐνημερώνει, ὅτι ἡ Ἐκκοσμίκευση εἶναι αἵρεσις· ἐνῷ στήν σελ. 229 μᾶς ἀποσαφηνίζει ἀποκαλυπτικά, ὅτι ὁ κάθε Θεολογικός ἤ καί Θρησκειολογικός Διάλογος, εἶναι πράγματι ψευδώνυμοι διάλογοι,  ὅπου διενεργούνται καθαρά γιά τά μάτια τοῦ κόσμου:

«Δέν μετέχουμε στό διάλογο μέ τούς Μουσουλμάνους καί τούς Ἑβραίους ἁπλῶς και μόνο γιά νά τούς πείσουμε νά ἀσπαστοῦν τή δική μας πίστη· κάτι τέτοιο θά ὑπονοοῦσε ἀλαζωνία καί προκατάληψη…»

·         Σκεφθεῖτε ἄν τέτοιο ἀχρείον καί ἄκρως ἐκκοσμικευμένον-νοησιαρχικόν, ἐξάπαντος πονηρόν πνεῦμα, κυβερνοῦσεν καί τούς Ἀπόστολους τοῦ Χριστοῦ μας. Προφανῶς, ἄν ἀκολουθοῦσαν τό ταυτόσημον «Διπλωματικόν» ἤ «Εὐαγγελικόν» πρόγραμμα τοῦ Φαναρίου δέν θά μεταμόρφωναν τήν τότε γνωστήν Παλαιστίνην πολλῷ μᾶλλον μίαν ὁλόκληρον Παγανιστικήν Αὐτοκρατορία σέ μίαν Χριστιανικήν Βασιλείαν ἐπί τῆς γῆς. Βγάλτε τώρα καί τά ἰδικά σας συμπεράσματα…

Στήν ἴδια σελίδα 229 σημειώνει ὁ πατριάρχης, ὅτι οἱ θρησκευτικές διαφορές δέν εἶναι αὐτές πού ὁδηγοῦσι στίς πολεμικές πολυφυλετικές συγκρούσεις. Διότι θεωρεῖ καί τό στηρίζει, ὅτι τέτοιες πολεμικές συγκρούσεις διεξάγονται καί μεταξύ τῶν ὁμόπιστων ἐθνοτήτων.

·         Ἐμεῖς, ἔχουμεν ὅμως μερικές ἐνστάσεις περί τοῦτο: ὅτι δηλ. ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία μᾶς διδάσκει τά ἀκριβῶς ἀντίθετα. Ὅτι δηλαδή, οἱ θρησκευτικές διαφορές ἤ  καί οἱ αἱρετικές ἀποκλίσεις, ἦτο ἀλλά καί παραμένει ἄχρι τῆς σήμερον ἕνα  ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΤΑΤΟΝ αἴτιον πολεμικῶν ἐμφύλιων συγκρούσεων ἤ καί συγκρούσεων μεταξύ ἀλλοφύλων. Ἀπό ποῦ να ἀρχίσουμεν καί ποῦ ἀκριβῶς νά καταλείξουμεν; Ἀπό τήν Ῥωμαίϊκην (Βυζαντινήν) Αὐτοκρατορίαν ἤ μέχρι καί τόν Τριακονταετήν Πόλεμον τῆς Εὐρώπης; Οἱ συγκρούσεις μεταξύ τῶν πιστῶν τῆς ἴδιας Θρησκείας, εἶναι καί πᾶλιν βαθειές θρησκευτικές (πνευματικές ἤ ὀντολογικές) διαφορές. Χωρίς νά ἀποκλείουμεν καί ἄλλους ἐξωγενεῖς παράγοντες. Ἐάν λόγου χάριν ἅπασα ἡ Ἀνθρωπότης, ἐπίστευεν καί ἐλάτρευεν συνάμα τόν ἴδιον καί αὐτόν Ἀληθινόν Θεόν δέν θά κατασίγαζαν ἔτσι οἱ πάσης φύσεως πολεμικές συγκρούσεις; Ἐπίσης, ὁ πατριάρχης, γίνεται ἀδιάκριτα συνήγορος τῆς Θρησκείας, ἐνῷ ὡς γνωστόν, ἡ Θρησκεία εἶναι νευροβιολογικόν νόσημα καθότι ἀδυνατεῖ νά θεραπεύσει ὀντολογικά καί ὀλιστικά τήν ἀνθρώπινη Προσωπικότητα. Ἡ δε ὁλιστική θεραπεία ἐκ τῆς κάθε Θρησκοληψίας εἶναι ἡ Φίλη Ὀρθοδοξία διά τῆς συστηματικῆς συμμετοχῆς τοῦ ἀτόμου στά πανάχραντα ἱερά Μυστήρια τῆς Μίας Ἐκκλησίας.

Ζ΄. Ἕνα ἀκόμη αἱρετίζων γραπτόν καί μελανόν σημεῖον, τό ἐντοπίζει κανεῖς στήν σελίδα 230:

«Ὡστόσο, κάθε ἔντιμος πιστός ὁποιασδήποτε θρησκείας, πρέπει νά ἀγωνίζεται νά σέβεται τον Θεό…»

·         Δηλαδή, γιά νά καταλάβω τό μέγα (!) Πατριαρχικόν νόημα, κάθε θρησκεία πιστεύει καί λατρεύει τόν ἴδιον ἀκριβῶς Θεόν; Πῶς ἀκριβῶς νά ἀγωνιστεῖ κανεῖς, μέσα στά πολυποίκιλα σατανικά θρησκεύματα, ἵνα σέβεται «τόν Θεόν» ἐνίοτε ἕνα πράγμα παντελῶς ἀπρόσωπον καί ἄγνωστον ὄν; Ἰσχύει καί σέ πολυθεϊστικά εἰδωλολατρικά θρησκεύματα, πού ἐκεῖ μέσα χάνεσε, ἀπό τήν ἀθεϊστικήν μυθομανεία; Δηλαδή ὁ Βούδας, ὁ Κουμφούκιος, τό Ἱνδοϊστικόν Τριμούρτην, τό Δωδεκάθεον, ὁ Μωαμεθανικός Ἀλλάχ, ὁ Ταλμουδικός Γιαχβέ, ὁ θεός τοῦ Παπισμοῦ, ὁ θεός τοῦ Λουθήρου κ.ο.κ. εἶναι Θεοί; Θεοί ἀληθινοί; Πολλῷ μᾶλλον πανάξιοι  τινός θρησκευτικοῦ σεβασμοῦ; Τοῦτο δέν εἶναι τό θρησκευτικόν νόημα τῆς πατριαρχικῆς λογικῆς; Κατά τά ἄλλα ὁ πατριάρχης πιό πάνω ἔγραψεν, ὅτι ἔχει τινά ἐξαιρετικήν εὐαισθησίαν καί εἶναι ἀλεργικός (sic) στόν Συγκρητιστικόν Θρησκευτικόν πλουραλισμόν.

·         Ποῖος ᾆραγέ, μᾶς ἐμπαίζει, τήν ἀμυδράν καί ὁλιγοστήν λογικήν νοημοσύνην μας; Σκεφθεῖτε νά μή ἔγγραφε ἐκεῖνον τό «ὁποιασδήποτε θρησκείας», καί ἐξάπαντος θά κατηγορούμεθα σοβαρά ἐπί στυγνῆς καί δόλιας συκοφαντίας ἤ ὄτι περιπίπτουμεν στήν «αἵρεσιν τοῦ Φανατισμοῦ»!...

Ἐπίσης, σε μίαν ἄλλην σελίδα, τήν 231, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἰσχυρίζεται, ἐγγράφως, τήν γνωστή ἐσφαλμένη και πάγια πολυαἱρετίζουσα-Πανθρησκειακή καί Νεοεποχήτικην πεποίθησιν, ὅτι ὁ Χριστιανισμός, ὁ Ἰουδαϊσμός καί ὁ Μωαμεθανισμός, εἶναι τρεῖς μονοθεϊστικές θρησκείες. Ἐπίσης στήν σελίδα 232 ξεκαθαρίζει, ὅτι «εἴμαστε ὑποχρεωμένοι να εἴμεθα ἀνοικτοί και ἀνεκτικοί στις ἀπόψεις τῶν ἄλλων». Δηλαδή ἀνοικτοί στίς αἱρέσεις, ἀνεκτικοί στίς παντοεἰδοῦς αἱρετικές ἀπόψεις-ἀποκλίσεις, ὅπως ἀκριβῶς προφανῶς (!) ἦτο ἀνοικτοί καί ἄκρως ἀνεκτικοί, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Δίκαιοι Προφῆτες, οἱ ἅγιοι Μάρτυρες, οἱ Θεοφόροι Πατέρες, ἀλλά καί ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας!

Στήν σελίδα 272 μᾶς ἀποκαλύπτει ἕνα ἀκόμη περίφημον (!) «μαργαριταράκι» ὅτι οἱ Διαθρησκειακοί καί Διαχριστιανικοί Διάλογοι εἶναι γιά νά προετοιμάσουν τίς καρδιές καί τόν νοῦν (προφανῶς διά τῆς πλήσεως ἐγκεφάλου) τῶν ἀνθρώπων γιά τήν πιθανότητα εἰρηνικῆς συνύπαρξις. Ἐνῷ τοῦτο τό Συγκρητιστικόν συνονθύλευμα-παραμυθάκι τό τοποθετεῖ (φεύ τῆς αἰσχρῆς βλασφημείας) ὡς ἱσάξιον πρᾶξιν ἱεροῦ Μυστηρίου!... Πρόκειται διά τινᾶς στυγνῆς «Θεολογικῆς Πιθανολογίας» διά ἕνα καθαρά «θεολογικόν πείραμα» ὅπου ἀποσκοπεῖ σε κάποιον προσχεδιασμένον τέλος… Ἡ Θεολογική πιθανολογία ἔχει καθαρά αἱρετικά κριτήρια καί πεπλανημένες προϋποθέσεις, πού ἐρείδονται στό αἱρετικόν σύστημα τοῦ Βαρλααμισμοῦ. Συνεπῶς ὁ πατριάρχης σύμφωνα με ὅλα τά προειρημένα εἶναι τῷ ὄντι θλιβερός Νεοβαρλααμίτης.

Τό κερασάκι στήν τούρτα τῆς ὅλης βιβλιοπαρουσίασίς μας, εἶναι: ὅτι στήν σελίδα 275 καταγράφει τά ἑξῆς: «Θά πρέπει ταπεινά νά παραδεχθοῦμε ὅτι ὅλοι εἴμαστε ἔνοχοι αὐτοῦ τοῦ ἁμαρτήματος (τῆς αἱρέσεως) –Χριστιανοί, Ἑβραίοι και Μουσουλμάνοι.»…!

Ἐν κατακλείδι, στήν σελ. 338, καταγράφεται, ὅτι ὁ ἀντικειμενικός σκοπός τῶν Διαλόγων εἶναι νά ἀπομακρυνθεῖ πᾶν ὅτι ἐμποδίζει τήν ἑνότητα τῶν «διαιρεμένων Ἐκκλησιῶν». Δηλαδή εἰσαγωγή καί μύησις στά περί τῆς «Μεταπατερικῆς Θεολογίας», μιᾶς καί ὁ σημαίνον κυματοθραύστης τῆς «ἑνότητος τῶν Ἐκκλησιῶν» ἦτο καί εἶναι οἱ Θεοφόροι Ἅγιοι Πατέρες. Ἀποδεικνύεται δηλαδή, ἀντικειμενικῶς, ὅτι ὁ πατριάρχης πιστεύει στό νέοἘκκλησιολογικόν Οἰκουμενιστικόν Δόγμα περί τῆς «διηρεμένης καί διευρυμένης Ἐκκλησίας».

Το ῥητορικόν ἐρώτημα πού προκύπτει, ἐξάπαντος μετά ἀπ΄ὅλο αὐτό τό πολυθρησκευτικόν (Πατριαρχικόν) Οἰκουμενιστικόν ντελίριον, εἶναι: Τότε γιά ποῖον ἀκριβῶς λόγον γέγονε ἡ Πανάγια ἐνΣάρκωσις ἤ και ἡ Θεοτοκολογική Ἐνανθρώπινσις, τοῦ Παλαιοῦ τῶν Ἡμερῶν καί ἄσαρκου Λόγου, σέ Ἐνυπόστατον Θεάνθρωπον; Γιά νά ἀνεχώμεθα λόγου χάριν, ἀδιακρίτως, τίς κάθε λογῆς Ληστρικές ἀπόψεις τῶν λυκοΠοιμένων ταγῶν μας;

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν