Translate

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ] Επισκόπου Ιερεμίου Φούντα, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2017), Δημητσάνα-Μεγαλόπολις, έκδοσις:  Ιερά Μητρόπολις Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, σσ. 544.




ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΝΟΠΛΙΑΣ ΤΟΥ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Επισκόπου Ιερεμίου Φούντα, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2017), Δημητσάνα-Μεγαλόπολις, έκδοσις:  Ιερά Μητρόπολις Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, σσ. 544.
  • Δείτε ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ την βιβλιοκρισία μας εδώ εδώ και εδώ  σε PDF Google Drive και DOCS.



Η ΛΑΪΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΗ ΠΑΝΟΠΛΙΑ
Ο συγγραφέας του παρουσιαζόμενου βιβλίου είναι  ο γνωστός και εξαίρετος ακαδημαϊκός διδάσκαλος της Παλαιάς Διαθήκης και Μητροπολίτης κύριος Ιερεμίας Φούντας. Τον ευγνωμονώ από καρδίας για την φιλότιμη αποστολή του εν λόγω άκρως ενδιαφέροντος κατηχητικού εγχειριδίου του. Από ανέκαθεν ήθελα να μελετήσω τα συγγράμματά του και φαίνεται ότι τελικά ο Θεός εισάκουσε τις επίμονες προσευχές μου.
Πρόσεξα κάπως το φλέγον εκκλησιαστικό ζήτημα μεταξύ του Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου, μα κυρίως επρόσεξα και εμελέτησα την περίφημη και δικαία παρέμβαση του σεβασμιωτάτου κυρίου Ιερεμία. Ο σεβ. γνωρίζει καλά πώς ακριβώς να υπερασπίζεται το δίκαιον και την αλήθεια. Τολμώ να ομολογήσω ότι η επιστολή καταπέλτης κατά του σεβ. Αργολίδος ήτο και είναι μία θεόπνευστη επιστολή, που θα παραμείνει μνημειώδης εις την σύγχρονη Εκκλησιαστική Ιστορία.
Ο εν λόγω οξυδερκής συγγραφέας-Επίσκοπος δεν έχω καθόλου υπόψιν ως ακαδημαϊκός Καθηγητής το τι ακριβώς συνέγγραψε. Αλλά έχω πληροφορηθεί από πρώτο χέρι ότι με εντολή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος συγγράφει καιρό τώρα την Ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης. Ας ευχηθούμε ότι θα ολοκληρωθεί σε κάποια φάση ο εν λόγω σύγχρονος συγγραφικός του άθλος.
Τον πρόλογο του βιβλίου τον υπογράφει ο ίδιος ο συγγραφέας ο ταπεινός Επίσκοπος Ιερεμίας. Θετική εντύπωση κάμνει στον γράφοντα η προλογική σημείωση του σεβ. Ιερεμία: «Δυνατόν το βιβλίο αυτό να έχει και λανθασμένες θέσεις. Είμαι πρόθυμος να ανακαλέσω τα τυχόν λανθασμένα σημεία του βιβλίου, αν κάποιος μου τα υποδείξει με αγιογραφική και πατερική θεμελίωση και θα του είμαι μάλιστα ευγνώμων γι΄ αυτό».
Στο τέλος του εν λόγω Κατηχητικού τομιδίου υφίσταται το Εκκλησιαστικόν Ερτολόγιον του 2017 μαζί με τα περί της διοικήσεως και διακονίας. Θεωρώ ότι πρόκειται για αρκετά πρωτότυπη και ευφυέστατη ενέργεια να εκδοθεί τέτοιου είδος Ημερολόγιον-Κατηχητικό εγχειρίδιον. Μακάρι να βρεί αναλόγους μιμητές και άλλους συνεπισκόπους του για να καθιερωθεί τούτο το ιδιαίτερο ποιμαντικό σύστημα του πολυτιμώτατου Σεβασμιώτατου κ. Ιερεμίου.
Επίσης προς το τέλος του ιδίου εγχειριδίου βρίσκεται ένα σημαντικώτατο Ευρετήριον, αντί για Περιεχόμενα. Το Κατηχητικόν-Ημερολόγιον του Μητροπολίτου κυρίου Ιερεμία ασχολείται κυρίως με τη Δογματική Διδασκαλία της Εκκλησίας σε εκλαϊκευμένο επίπεδο ώστε να γίνονται, κατανοητά και εύληπτα, τα εν λόγω θεολογικά ρήματα, γραφθέντα και λεχθέντα του, από τον κάθε απλό ή απλοϊκό Χριστιανό.
Μερικά Κατηχητικά ζητήματα όπου θίγονται με πάσα δογματολογική ακρίβεια είναι:
Περί των αγγέλων, αλλά και περί του Αγγέλου της μεγάλης βουλής. Περί του Άδου. Περί των Αιρετικών. Ότι οι «Καθολικοί» είναι πράγματι αιρετικοί και ότι δεν επιτρέπονται οι συμπροσευχές μαζί τους. Περί του ότι ο όρος «διηρημένη Εκκλησία» και διάφορες προτεσταντόπληκτες θεωρίες (π.χ. των Κλάδων, των Πνευμόνων κ.ο.κ.) είναι βλάσφημες, πλανεμένες και κακόδοξες θεωρίες. Περί Οικουμενισμού και θρησκευτικού Συγκρητισμού. Περι ιερωσύνης και μυστηρίων στους αιρετικούς. Περί της Συνόδου στο Κολυμπάριον. Περι συμπροσευχών με αιρετικούς. Περί της Διακοπής του Μνημοσύνου (ιεράς Αποτειχίσεως). Περί της αμαρτίας. Περί της Αναστάσεως και Αναλήψεως του Θεανθρώπου Χριστού. Περί της Αναστάσεως των νεκρών. Περί Πατερικής Ανθρωπολογίας. Περί Αντιχρίστου. Περι της Θεοτοκολογίας και περί των αιρετικών Μαριολογικών δογμάτων των «Καθολικών». Περί Μυστηριολογίας. Περί Εκκλησίας. Περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και για το Βασίλειον ιεράτευμα. Περι Μετανοίας. Περί Μνημοσύνων. Περί Δευτέρας Παρουσίας. κ.λπ.
Ο συγγραφέας του εν λόγω βιβλίου εφαρμόζει άριστα την παιδαγωγική μέθοδο των ερωταποκρίσεων όπου με ειδικά και απλά ερωτήματα δίδει εξειδικευμένες θεολογικές απαντήσεις γύρω από ζητήματα δογματολογικά και ηθικά. Πρόκειται κατ΄ουσία για μία πατερικώτατη Δογματική πανοπλία. Ο ίδιος χρησιμοποίησε για βοήθημα του την Ορθόδοξη Ομολογία του Πέτρου του Μογίλα. Πρόκειται για μία κανονική Λαϊκή Ορθόδοξη Κατηχήση όπου κάθε επίσκοπος ανά την οικουμένη οφείλει να μιμηθεί σε ανάλογο βαθμό το εξαίσιο και πρωτότυπο παράδειγμα του Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως.
Με μία πρώτη δειγματοληπτική και γρήγορη ματιά, με τη μέθοδο της φωτοαναγνώσεως, και χωρίς ιδιαίτερη εμβάθυνση σε όλα τα ζητήματα που αναπτύσσονται, θεωρώ προσωπικά, ότι τα πλείστα ζητήματα έχωσι ισχυρά Πατερική Θεολογική θεμελίωση.
Σε τρία εξειδικευμένα θεολογικά ζητήματα θα εστιάσουμε την βιβλιοκρισία μας, διότι εντόπισα μερικές αισθητές ή και αδιόρατες, αποκλίσεις, από την πατροπαράδοτη Κατηχητική και Δογματική Διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Θα εστιάσω κριτικά σε ένα πρώτο σημείον στις σελ. 67-73:
Στο ζήτημα που αναπτύσσει ο σεβασμιώτατος περί της Συνόδου στο Κολυμπάριον. Ο άγιος Γόρτυνος περί αυτής της αμφιλεγόμενης και ιδιότυπης Συνόδου στην Κρήτη μας παραπέμπει πολύ ορθά και Εκκλησιολογικά στις αποφάσεις που έλαβε η Ελλαδική Εκκλησία εν Συνόδω τον Μάϊον του 2016. Όπου εκεί ως γνωστόν αποφασίστηκε εν Συνόδω ότι οι «Ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες» δεν είναι η Μία Αγία και Αποστολική Εκκλησία όπου οι ορθόδοξοι ομολογούμε επτάκις της ημέρας στο Σύμβολον της Πίστεως, αλλά ότι είναι αιρετικοί.
Βέβαια επειδή εμείς οι νεώτεροι είμεθα προφανώς οι ιστορικοί του παρόντος αλλά και του μέλλοντος, να υπενθυμίσουμε, ότι οι αντιπροσωπεία των 25 Ελλαδιτών Ιεραρχών όπου συμμετείχε στην εν λόγω ψευδοΣύνοδο ανέτρεψε κακήν-κακώς και πραξικοπηματικά  τις εν Ελλάδι Συνοδικές αποφάσεις του Μαΐου. Για ποιο λόγο έγινε αυτό το δαιμονικό ολίσθημα; Πρόκειται για την μελανώτερη σελίδα της σύγχρονης Εκκλησιαστικής ιστορίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Κατ΄ακρίβειαν άπαντες (και οι 24) οι  Ελλαδίτες Ιεράρχες, πλήν ενός, του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου συνυπέγραψαν στο Κολυμπάριο τινά κακόδοξα αποφασισθέντα και αιρετίζοντα κείμενα και ειδικά το σημείο, όπου οι αιρετικοί αναγνωρίζονται, Συνοδικά και Εκκλησιαστικο-ιστορικά, και πλέον επίσημα εντός «Πανορθοδόξων» Συνοδικών αποφασισθέντων, ως «Ετερόδοξες Εκκλησίες και Ομολογίες».
Τα ανεπίσημα και εξωθεσμικά κακόδοξα, πραχθέντα γραφθέντα και λεχθέντα, γιατί επισημοποιήθησαν με θεσμοθέτηση; Η (παν)Μοιχειανική πολύ-αίρεσις του α-θεολόγητου Συγκρητισμού μέσω των διαθρησκειακών ή διαχριστιανικών συναντήσεων για ποιο λόγο ανυψώθηκαν και ισοτιμήθηκαν σε επίσημα Γαμικά δεσμά; Είναι δυνατόν να επισημοποιηθεί μία παράνομη εξωσυζυγική σχέση; Είναι δυνατόν να θεσμοθετηθεί και να επισημοποιηθεί το «Μυστήριον της Μοιχείας»;
Είναι δυνατόν η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία να αναγνωρίζει εν Συνόδω (και δή Πανορθόδοξα) την ιστορική ονομασία (άνευ ή με στοιχεία εκκλησιαστικότητος;) ετέρων εκκλησιών-ομολογιών όπου ετεροδιδασκαλούν; Η ετεροδοξία ή ετεροδιδασκαλία τι μέρος του λόγου είναι σύμφωνα με το ιερό Ευαγγέλιο; Προφανώς αίρεσις και κακοδοξία.
Για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, λοιπόν, και σύμφωνα με την ιερά Παράδοση των Προφητών, των Αποστόλων και των αγίων Πατέρων δύο πράγματα δύνανται να αναγνωρισθώσι εν ιερά διακρίσει: Είτε η ορθοδοξία, είτε η κακοδοξία της αποφάσεως. Είτε το ιερό, είτε το βέβηλον της αποφάσεως. Είτε το απλανές, είτε το πλανεμένο της αποφάσεως.
Συνεπώς για τέτοιο παράδοξο ή αν θέλετε για τέτοιο παγκακόδοξο συνοδικό αποφασισθέν (η ιστορική αναγνώρισις των «Ετεροδόξων Εκκλησιών») τι ακριβώς πρέπει να ισχύει απ΄τις προειρημένες επιλογές μας;
Δηλαδή σύσσωμη η ελλαδική αντιπροσωπία των εικοσιτεσσάρων Συνοδικών Ιεραρχών επρόσβαλε κακόδοξα, εξάπαντος αντιΣυνοδικά και αντιΚανονικά, την εν Συνόδω  Ελλαδική απόφαση που επάρθην ομόφωνα κατά τον Μάϊον. Η κακόδοξη ενέργεια αυτή, επειδή έρχεται σε άμεση αντίφαση με τα πρότερα ορθόδοξα Συνοδικά αποφασισθέντα, σύμφωνα με την Πατερική Θεολογία, η εν λόγω αποκλίνουσα ενέργεια εμπίπτει στην Αίρεση της Γνωσιμαχίας. Συνεπώς αναζωπυρούται εντός της Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας και Ιστορίας η αίρεσις των νεοΓνωσιμάχων ή νεοΓνωστικών Ιεραρχών.
Πέραν του ότι συνυπέγραψαν, ληστρικώς, κακόδοξα κείμενα όπου υφίσταται έντονα το άρωμα του Διαχριστιανικού Συγκρητισμού ή, και πολύ-αιρετικού Οικουμενισμού, όσοι Ιεράρχες διενήργησαν τέτοιο αποτρόπαιο και φρικτότατο Εκκλησιαστικό έγκλημα έπεσα σε στυγνότατες κακοδοξίες, και είναι υπόδικοι πλέον ενώπιον του Βασιλείου Ιερατεύματος, διότι τούτο έγινε κατά βάση από έλλειμα Συνοδικότητος. Δηλαδή από δεσποτική απαξίωση εκ μέρους των Επισκόπων μας για την από Θεού βούληση του Κλήρου και του Λαού Του.
Το θετικό της εν λόγω βιβλιογραφικής παρουσίασις, είναι ότι ο μητροπολίτης Γόρτυνος, ομολογεί ρητώς, ότι ταυτίζεται απόλυτα με τις ορθόδοξες και παραδοσιακές θέσεις του μητροπολίτου Ναυπάκτου. Αυτό είναι ιδιαίτερα ευχάριστο άγγελμα και σημαντικό μήνυμα πρός κάθε κατεύθυνση.
Ο σεβ. κύριος Ιερεμίας, μας παραπέμπει επίσης, αντικειμενικά, σε ένα μεγάλο απόσπασμα από την εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου «Προς τον Λαό».
Σ΄ αυτήν την Εγκύκλιο, γίνεται φανερώτατο ότι χωρίς κάν να μελετηθεί σε βάθος, το ζήτημα της Συνόδου της Κρήτης, χωρίς κάν να εξετασθούν σοβαρά τα όποια ορθόδοξα ή και κακόδοξα αποφασισθέντα της και να παρθούν με επιφύλαξη κάποιες πρώτες εν Συνόδω αποφάσεις προς το Λαό του Θεού, η εν λόγω Εγκύκλιος προκαταλαμβάνει το Χριστεπώνυμο πλήρωμα με την μηδαμινή αξιολόγηση των ληστρικών αποφασισθέντων, και ομολογεί και παραδέχεται την «Πανορθόδοξη» Σύνοδο της Κρήτης ως δήθεν «Μεγάλη και Αγία» Σύνοδο. Ενώ η αντικειμενική πραγματικότητα είναι άκρως διαφορετική αφού υφίσταντο σφόδρα ηχηρές διαμαρτυρίες και αλαλαγμοί από Κλήρο και Λαό εις ολόκληρη την οικουμένη. Τα ίδια και απαράλλακτα βήματα, σημειωτέον, διενήργησε και η ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου με ταυτόσημη ληστρική και προπαγανδιστική Εγκύκλιο προς τον Λαό.
Η εν λόγω ληστρικότατες Εγκυκλίοι προς τον Λαό του Θεού αμφοτέρων των τοπικών Εκκλησιών (Κύπρου και Ελλάδος) αφήνουν σκόπιμα να εννοηθεί, ότι δήθεν ανάμεσα στα επίσημα αποφασισθέντα της Συνόδου των Οικουμενιστών Προκαθημένων έγινε τάχα μου και η Συνοδική αναγνώρισις, ως Οικουμενικών Συνόδων, οι εν λόγω Η΄ και Θ΄ Οικουμενικές Σύνοδοι των αγίων Θεοφόρων Πατέρων Μεγάλου Φωτίου και Γρηγορίου του Παλαμά.
Τούτο, είναι ένα μεγάλο διαβολικώτατο ψεύδος και μία μεγίστη προπαγανδιστική απάτη, ώστε να ριχθεί στάκτη στα μάτια του Λαού του Θεού, διότι η εν λόγω επισήμανση γέγονε μέν αλλά περιλαμβάνει και άλλες Συνόδους της Τουρκοκρατίας που από κανένα δεν θεωρούνται ως οικουμενικές ώστε να μειώνεται το κύριος των εν λόγω δύο συνόδων.
Η συνοδικότητα μπορεί πράγματι να υπηρετεί την ενότητα της Εκκλησίας αλλά σύμφωνα με την αντικειμενική Εκκλησιαστική πραγματικότητα αντί στην εν λόγω ιδιότυπη Σύνοδο να επιτευχθεί και να φανερωθεί η Εκκλησιαστική ενότητα εφανερώθη κάτι το αντιστρόφως ανάλογο, δηλ. η μεγίστη διαιρετότης, και επαπειλούνται οφθαλμοφανώς διαιρέσεις, συγκρούσεις, διωγμοί και σχίσματα εξ αιτίας κυρίως των αιρετικών αποφάσεων.
Ο σεβασμιώτατος κ. Ιερεμίας συμμετείχε στην γνωστή Επιστημονική Θεολογική Ημερίδα όπου διοργανώθη από την ιερά Μητρόπολη Πειραιώς και άλλες Μητροπόλεις όπου ομόφωνα αποφασίσθηκε από Επισκόπους Κληρικούς και Λαϊκούς ότι η εν λόγω «πανορθόδοξη σύνοδος» θα ήτο και είναι μία ακόμη Ληστρική Σύνοδος, ανάμεσα σε τόσες άλλες. Δυστυχώς, στο εν λόγω Κατηχητικό τομίδιο του σεβασμιωτάτου δεν γίνεται ουδεμία αναφορά περί αυτών των σημαντικώτατων αποφάσεων. Γιατί άραγε; Μήπως σε μία επόμενη επανέκδοση θα πρέπει να προστεθώσι και μερικές απλανείς και ορθόδοξες θέσεις από τα αποφασισθέντα της εν λόγω Επιστημονικώτατης Ημερίδας σεβασμιώτατε;

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΩΝ
Το εν λόγω ζήτημα είναι άκρως ευαίσθητον και κεφαλαιώδες. Ανησυχεί ιδιαίτερα Κλήρο και Λαό διότι το Βασίλειο ιεράτευμα φαίνεται ότι δεν συνευδοκεί ούτε συναινεί με τις συγκρητιστικές (διαθρησκειακές ή διαχριστιανικές) συναντήσεις και συμπροσευχές μετά των αιρετικών και σχισματικών, διότι αμβλύνεται και αλλοιώνεται, εν τέλει, το φρόνημα κυρίως των ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών όπου αντικανονικά, παραβιάζουν αδίστακτα, σωρηδόν απαραβίαστους ιερούς Κανόνες περί των συμπροσευχών.
Ο μείζων λόγος που υφίσταντο έντονες και ηχηρές διαμαρτυρίες από το Βασίλειο ιεράτευμα κατ΄αυτών κυρίως των διαθρησκειακών και διαχριστιανικών συναντήσεων (όπου διενεργούνται προκλητικώς ανίερες συμπροσευχές) είναι διότι η εν λόγω συγκρητιστική και αιρετίζουσα ενέργεια αποτελεί άρνηση του ιερού Ευαγγελίου και προσβολή  κατά των αγίων Μαρτύρων και Νεομαρτύρων.
Εστιάζω λοιπόν βιβλιο-κριτικά στο σημαντικώτατο και δεύτερο σημείον στις σελίδες 269-272:
Στη σελίδα 269 ο σεβασμιώτατος παραδίδει την ιεροΚανονική ακρίβεια και είναι αρνητικός περί των συμπροσευχών, διότι οι ιεροί Κανόνες είναι απαραβίαστοι, όταν εμπίπτωσι σε δογματολογικά ζητήματα. Στις σελίδες όμως 270 και 271 έπεσα σε μεγάλο προβληματισμό και σκεπτικισμό πως ακριβώς να ερμηνεύσω και να κρίνω τα γραφθέντα του σεβασμιωτάτου.
Παρατηρείται αμέσως μετά την ξεκάθαρη άρνησή του κατά των συμπροσευχών να ανοίγει ένα παράθυρο όπου μπορεί να σχετικοποιηθώσι οι ιεροί Κανόνες περί των συμπροσευχών, ώστε να εισάγεται κάπως περίεργα το «δυνητικόν» και όχι το υποχρεωτικό των εν λόγω ιερών Κανόνων.
Οι Ιεροί Κανόνες σεβασμιώτατε, περί των συμπροσευχών με αιρετικούς και σχισματικούς, νομοθετούν την απόλυτη απαγόρευση. Απόδειξις επ΄αυτού είναι οι φοβερές αλλά δίκαιες ποινές (αφορισμός, καθαίρεσις, κ.λπ.) που προνοούνται κατά των δεινών παραβατών και σκανδαλοποιών κακοφρόνων.
Και όλο τούτο, είναι απόφαση όχι τινών μεμονωμένων ομάδων ή ατόμων όπου θέλουν δήθεν να μας επιβάλουν την Ποιμαντική Ακρίβεια του Κανόνος αλλά τούτο ενομοθετήθη  από Αποστολικούς και Πατερικούς Κανόνες όπου μάλιστα επικυρώθησαν από Οικουμενικές Συνόδους και άρα σαφώς-σαφέστατα είναι τελεσίδικη απόφαση της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Η καθολική Εκκλησία, προνοεί, νομοθετεί και μας επιβάλλει -και όχι μερικά άτομα- την Κανονική και Δογματολογική ακρίβεια με τις εν λόγω παιδαγωγικές και ιερές Νομοθεσίες Της για το ζήτημα των συμπροσευχών. Δεν μπορώ να αντιληφθώ επακριβώς γιατι να σχετικοποιούνται οι εν λόγω Κανονικές αποφάσεις, αφού το διακυνδυνευόμενον είναι καθαρά η Πίστη, συνεπώς είναι Δογματολογικό το ζήτημα, και εμπίπτει καθαρά στο πλαίσιο του αντίχριστου Συγκρητισμού. Πώς πολεμούμε τον άνομο Συγκρητισμό και Οικουμενισμό όταν δημιουργούμε εικονικές και επίπλαστες προπαγανδιστικές ρωγμές εν γνώσει ή εν αγνοία μας, στο απαραβίαστο των ιερών Κανόνων, όπου εμπεριέχωσι μάλιστα νομοΚανονική και Δογματολογική χροιά;
Κοντολογίς θέλω να πώ, ότι παρατηρώ, συγκριτικά, με το προηγούμενο Κατηχητικό Ημερολόγιο (του 2015, όπερ ήτο αφιερωμένο πλήρως εις τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς) του Επισκόπου κ. Ιερεμία, ότι ο ίδιος ο σεβασμιώτατος εισάγει (στο νέο Κατηχητικό Ημερολόγιο 2017), νομίζω, μία εσφαλμένη θεολογικά πεποίθηση περί των «κατ΄οικονομία» συμπροσευχών όπου σχετικοποιώσι εμμέσως πλήν σαφώς τους συγκεκριμένους απαρασάλευτους Ιερούς Κανόνες, στο όνομα της φιλανθρωπίας, της ανοχής και της επιείκειας, λές και εμείς οι σημερινοί, ο Κλήρος και ο Λαός, έχουμε ανωτέρου είδους ποιότητα εν Χριστώ αγάπης από εκείνη των θεηγόρων Πατέρων όπου ενομοθέτησαν τους συγκεκριμένους ι. Κανόνες.
Στο Κατηχητικό Ημερολόγιον του 2015 (σελ. 39-42) ο σεβασμιώτατος διατυπώνει με κάθε ορθόδοξη δογματολογική ακρίβεια και απλανή σαφήνεια την πάσα αλήθεια του ζητήματος περί των συμπροσευχών. Στο υπό βιβλιοκρισία και βιβλιοπαρουσίαση ενθάδε Δογματολογικό Κατηχητικό Ημερολόγιο (2017) διακρίνουμε μία σημαντική και αισθητή απόκλιση, αντίφαση και αντινομία από την θεολογική ακρίβεια του πράγματος.
Ίνα μη αδικήσω όμως τον σεβασμιώτατο στο εν λόγω ζήτημα περί των συμπροσευχών θα παραθέσω μερικά προσωπικά κριτικά σχόλια και ερωτήματα προς προβληματισμό μας και, αν τα θεωρήσει ο ίδιος χρήσιμα, θα χαρούμε να δούμε μία βελτιωμένη και επαυξημένη έκδοση του 2018:
  1. Βασικό έλλειμα στην εν λόγω Κατηχητική πανοπλία του σεβασμιωτάτου είναι η απουσία του αποσαφηνισμού των Κανονικών Εκκλησιαστικών όρων «Ποιμαντική ακρίβεια» και «Ποιμαντική οικονομία». Ίσως να είναι χρήσιμο να ξεκαθαρίσει άριστα το ζήτημα σε μία νέα έκδοση.
  2. Ποια Πανορθόδοξη ή Οικουμενική Σύνοδος διενήργησε τέτοια Κανονική αναθεώρηση και ανασύνταξη των εν λόγω Ιερών Κανόνων και ενομοθέτησε εν τέλει την «Ποιμαντική οικονομία» στο διηνεκές, το «δυνητικόν» και το «κατ΄οικονομία των συμπροσευχών» μετά των αφορισμένων αιρετικών και σχισματικών; Υφίστανται τέτοια επίσημα αποφασισθέντα σεβασμιώτατε; Παρ΄ εκτός και αν το Φανάρι, μετεβλήθη, σιγανά και αυτόβουλα, ως σούπερ-Εκκλησία, και αυτοαναγορεύτηκε σε διαΓαλαξιακή και διαΣυμπαντική Μεγίστη Οικουμενική Σύνοδο, Σύνοδο των Συνόδων, ελέω του ιστορικού προσωνυμίου του ως οικουμενικόν Πατριαρχείον.
  3. Ο σεβασμιώτατος προτάσσει ως επιχείρημα την πρόταση «η Εκκλησία μας εφαρμόζει την λεγόμενη ανοχή» κ.λπ. προς τους δεινούς παραβάτες. Εμμέσως πλήν σαφώς αφήνεται να εννοηθεί ότι «η Εκκλησία» εφαρμόζει διηνεκώς την οικονομία (;!) και στα περί των συμπροσευχών, και ότι μάλιστα μεμονωμένα άτομα προσπαθούν να εφαρμόζουν και προτάσσουν την ακρίβεια του ιερού Κανόνα.
  4. Ούτε είναι κατανοητό σεβ, ποιους ακριβώς εννοείτε ως Εκκλησία; Τους νεοΦαναριώτες Νεοεκκλησιολογιστάς και όπου γής Αρχιοικουμενιστάς, όπου παραβιάζωσι επτάκις της ημέρας εκατοντάδες ιερούς Κανόνες στο όνομα της «Ποιμαντικής οικονομίας»; Εννοείτε μήπως, τους ληστές ψευδεπισκόπους και λυκοποιμένας, κυρίως τους δέκα Προκαθημένους όπου υπέγραψαν τα Ληστρικά Κείμενα της Κρήτης; Εννοείτε μόνο τους Επισκόπους; Άραγε ποιους ή ποιον ακριβώς εννοείτε ως Εκκλησία;
  5. Το ιδικό μου συμπέρασμα σεβασμιώτατε, ίσως κάπως αυθαίρετο, είναι: ότι υπονοείτε ως Εκκλησία, δυστυχώς, τον αιρετικώτατο Αρχιοικουμενιστή πατριάρχη Βαρθολομαίο μετά των συν αυτώ, διότι, εκείνος εισηγήθηκε στην Διδακτορική Διατριβή του την αντιΠαραδοσιακή αναθεώρηση και αδίστακτη ξεθεμελίωση των Ιερών Κανόνων. Ίσως και να αγνοείτε ότι η εν λόγω διατριβή του απαξιώθηκε και δεν έγινε αποδεκτή για κρίση από την Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. και την κατέθεσε υπό κρίση σε Φραγκοπαπική Θεολογική Σχολή, όπου και από εκεί αρίστευσε ως αριστούχος του Βατικάνειου Κανονικού Δικαίου.
  6. Συνεπώς βάσει ποιού Εκκλησιαστικού Κανονικού Δικαίου διοικείται το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η «Μεγάλη Εκκλησία» μας; Του Ορθοδόξου ή μήπως του κακοδόξου και Βατικάνειου Κανονικού Δικαίου;
  7. Μήπως ακολουθούμε, διηνεκώς, την από Βατικανού «φιλανθρωπία», «ανοχή», «επιείκεια», και ανίερη «κατ΄οικονομία των συμπροσευχών» σεβασμιώτατε;
  8. Η ποιμαντική οικονομία στη Συμφωνία των Πατέρων είναι ή δεν είναι πρόσκαιρη; Συνεπώς πώς οικοδομούμε «αποίμαντες οικονομίες», και δή διηνεκώς, σε κινούμενη άμμο;
  9. Οι συμπροσευχές με αφορισμένους αιρετικούς και σχισματικούς, άγιε Γόρτυνος, είναι ή δεν είναι στην Λειτουργική πράξη, ο διαχριστιανικός και διαθρησκειακός, εξάπαντος Κληρικολαϊκίστικος αντιχριστιανικός Συγκρητισμός ή Λαϊκός Οικουμενισμός;
  10. Οι συμπροσευχές μετα των αιρετικών, είναι ή δεν είναι ωσάν την εξώγαμον αμαρτητικήν μοιχεία;
  11. Είναι ή δεν είναι άνομη μοιχεπιβασία κατά της Πίστεως;
  12. Θα εισαγάγουμε πολυτιμώτατε κύριε Ιερεμία, ως διηνεκές «κατ΄οικονομία» την μοιχεία ή την μοιχεπιβασία;
  13. Θέλετε μάλιστα τινά Αγιογραφική και Πατερική αποδεικτική θεμελίωση για τον προειρρημένο κριτικό και αντιρητικό συλλογισμό μου ώστε να αναθεωρήσετε τις θέσεις σας άρδην, σε μία νέα έκδοση;


ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ
Αγιογραφική θεμελίωση: Η ελεγκτική ορθόδοξη ενέργεια του Προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου και Τιμίου Προδρόμου, όπως καταγγείλει βροντερά την Μοιχειανική Αίρεση και θεσμοθετημένη μοιχική πράξη του βασιλέως Ηρώδου μετά της μοιχαλίδος Ηρωδιάδος, τι ακριβώς ήτο; Ήταν αμαρτωλός εξαναγκασμός και φανατική επιβολή ή εμμονή υπό ενός «ατόμου» στα της Ποιμαντικής ακριβείας εκεί όπου «η Εκκλησία» (το Φαρισαϊκό Ιερατείον της εποχής) ανεχόταν παράνομα την «κατ΄οικονομία μοιχεία» στα του Καίσαρος;
Πατερική θεμελίωση: Η ελεγκτική ορθόδοξη ενέργεια του Αγίου και Ομολογητού Θεοδώρου του Στουδίτου, όπως καταγγείλει βροντερά την Μοιχειανική Αίρεση και θεσμοθετημένη μοιχική πράξη του αυτοκράτορα Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντίνου του Στ΄, τι ακριβώς ήταν σεβασμιώτατε; Ήταν αμαρτωλός εξαναγκασμός και φανατική επιβολή ή εμμονή υπό ενός «ατόμου» στα της Ποιμαντικής Ακρίβειας εκεί όπου «η Εκκλησία» (το Μιχοζευκτικό Ιερατείον της εποχής) ανεχόταν παράνομα την «κατ΄οικονομία μοιχεία» στα του Καίσαρος;
Με απλούστερα λόγια: είναι θεόπνευστον και θεάρεστον σύμφωνα με το κατά γράμμα και κατά πνεύμα του ιερού Ευαγγελίου και των ιερών Κανόνων να εισάξουμε καινοτόμως στα της ορθοδόξου Πίστεως, το «κατ΄ οικονομία των συμπροσευχών», ή αν θέλετε, στα του τιμίου Γάμου να εισάξουμε το «κατ΄οικονομία της μοιχείας», ως σωτήριον Ποιμαντική οικονομία στην Εκκλησία Του; Αν όντως «η Εκκλησία» μας εισηγείται τέτοια αθεόφοβη και βλάσφημη (παρα)οικονομία στις συμπροσευχές, και δή στα περί της Πίστεως, τότε γιατί να μη «οικονομηθούμε» τέλος πάντων και εμείς οι ταλαίπωροι έγγαμοι με ανάλογες εξώγαμες ή και παράλληλες «πολύ-γαμικές» σχέσεις;

ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ
Στα περί του ΙΕ ΄ ιερού Κανόνος: πράγματι μας παρέχεται απόλυτα το δυνητικό δικαίωμα καθότι δεν νομοθετεί τινά Κανονική υποχρέωση στα περί της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Η διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου από αιρετίζοντα Επίσκοπο είναι ζήτημα της Ελευθέρας Βουλήσεως και της Συνειδήσεως ενός εκάστου Κληρικού και Λαϊκού. Πράγματι ο εν λόγω ιερός Κανών είναι δυνητικώτατος ως προς την ενέργεια και μόνο αυτής στα περί της διακοπής του λειτουργικού μνημοσύνου. Όστις θέλει λοιπόν διενεργεί την διακοπή του μνημοσύνου.
Τούτο το γράμμα και το πνεύμα του Κανόνα δεν σημαίνει καθόλου ότι γίνεται νομοθετικά η άρσις της υποχρέωσης των Χριστιανών να μη αποτειχίζονται ιερώς, απλανώς και ορθοδόξως, από διαβόητους αιρετίζοντες ή ετερόδοξους ψευδεπισκόπους ή και από αφορισμένους αιρετικούς.
Σύνολη η Πατερική Γραμματεία και η ιερά Παράδοσις των Προφητών, των Αποστόλων των Αποστολικών Πατέρων, των Θεοφόρων και Αγίων Πατέρων, μας εντέλλωσι, μας παραγγέλνωσι, μας προτρέπωσι, μας διατάζωσι, μας συμβουλεύωσι, μας υποχρεώνουσι, ότι έχουμε το υψηλότατο χρέος και την μεγίστη υποχρέωση, άπαντες οι νόρμαλ Ορθόδοξοι, να αποτειχιζώμεθα ιερώς από τις αιρετικές πλάνες, καθώς και από τους φορείς αυτών, τουτέστιν τους αιρετίζοντες ή αιρετικούς, να εντειχιζώμεθα απλανώς ως επόμενοι των αγίων πατέρων και να διακόπτουμε εν δυνάμει την κάθε Εκκλησιαστική κοινωνία την επικοινωνία και την συγκοινωνία μας με αιρετικούς και κακοδόξους Επισκόπους, είτε αυτοί τελεσίδικα εκαταδικάσθησαν είτε ακόμη πρίν να καταδικασθούν με τελεσίδικη Συνοδική διαγνώμη.
Προσκομίζω ως μείζονα συμμαρτυρία των προειρημένων, στα περί της διακοπής της κοινωνίας (και όχι απλά, της διακοπής του Λειτουργικού μνημοσύνου) της εθιμοτυπικής επικοινωνίας και συγκοινωνίας τον βίο και την πολιτεία του θεοφόρου Πατρός και Ομολογητού αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου και του αγίου Μαξίμου του Ομολογητου.
Όμως λόγω του ότι ο ιερός ΙΕ΄ Κανών εκπηγάζει από την Πρωτοδευτέρα Σύνοδο όπου συνδέεται ιδιαίτερα και με τον άγιο Οικουμενικό Πατριάρχη και Μέγα Φώτιο, πρόκειται να προσκομίσω και κάποιο ακόμη επιπρόσθετο, αμάχητο επιχείρημα, γραφθέν υπ΄ αυτού του ιερού ανδρός, εφ΄όσον είναι απλανής και θεοφόρος Πατήρ της Εκκλησίας και ο κατ΄εξοχήν Διδάσκαλος του Εκκλησιαστικού Δικαίου.
Σημειώνει ο ιερός Πατήρ στα περί της διακοπής της κοινωνίας από τους αιρετίζοντες και αιρετικούς ψευδεπισκόπους: «Αιρετικός εστιν ο ποιμήν; Λύκος εστί; Φυγείν εξ αυτού και αποπηδάν δεήσει, μηδ΄ απατηθήναι προσελθείν, καν ήμερον περισαίειν δοκή, φύγε την κοινωνίαν αυτού και την προς αυτόν ομιλίαν ως ιόν όφεως, αγκίστρω μέν και δελέατι ιχθύες αλίσκονται, ομιλία δε πονηρά και τον αιρετικόν ιόν υποκαθήμενον έχουσα πολλούς των απλουστέρων προσιόντως και μηδέν βλάβος παθείν υφορωμένους εζώγρησε, φεύγειν ουν παντί σθένει διά ταύτα προσήκει τους τοιούτουςορθόδοξος εστιν ο ποιμήν, ευσεβεία εσφράγισται, ουδέν της αιρετικής φατριάς επισύρεται; Υποτάγηθι αυτώ, ως εις τύπον προκαθεζομένω Χριστού». (Οικουμενικού Πατριάρχου Κων/Πόλεως Αγίου και Μεγάλου Φωτίου, Άπαντα τα Έργα, Ελληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ), Τόμος 12ος, Ομιλία ΙΕ΄, Λεχθείσα εν τω άμβωνι της Μεγάλης Εκκλησίας, σελ. 400-402).
Συνεπώς γίνεται ξεκάθαρο ποια είναι η προτροπή των θεοφόρων Πατέρων, σε περίπτωση που εντός της Εκκλησίας αντιληφθούμε λυκοποιμένες, ψευδεπισκόπους, ψευδοπροφήτες και ψευδοδιδασκάλους. Διακόπτουμε την κάθε Εκκλησιαστική κοινωνία και επικοινωνία, διότι, υποβόσκει ο μέγας κίνδυνος, διά του κατηχητικού προφορικού ή γραπτού κηρύγματος, ο μολυσμός και η πτώσις μας από το θανατηφόρο δηλητήριον της αιρέσεως.
Μάλιστα στο εν λόγω σημείο ο Μέγας Φώτιος δεν διενεργεί ουδεμία διάκριση μεταξύ αιρετιζόντων και αφορισμένων αιρετικών. Διενεργεί μάλλον ιερά διάκριση μεταξύ ορθοδόξων και κακοδόξων Κληρικών. Μάλιστα μας διευκρινίζει καθαρά ότι ομιλεί για κανονικούς Κληρικούς (πλήν ετερόδοξους) όπου ιερουργώσι έγκυρα Μυστήρια εντός της Εκκλησίας. Εξάλλου, ούτως ή άλλως, η Εκκλησία απαγορεύει την κάθε εκκλησιαστική κοινωνία ή επικοινωνία μετά των αφορισμένων καταδεδικασμένων και καθαιρεμένων αιρετικών.
Ο μέγας Φώτιος μας αποσαφηνίζει βέβαια, και μία ακόμη σημαντικώτατη ιερα διάκριση, ότι οι ετερόδοξοι ή κακόδοξοι Κληρικοί (πρίν ακόμη να καταδικασθώσι με Συνοδική διαγνώμη) δημιουργούν, συνασπίζονται και παρατάσσονται με ομόφρονές τους, εντός τινάς αιρετικής φατριάς (π.χ. Φανάριον, Θεολογικές Σχολές ή Ακαδημίες Θεολογικών Σπουδών), όπερ, η σύσταση τέτοιας αιρετίζουσας φατριάς, εντός της Εκκλησίας, είναι αντικανονικό και κακόδοξο ολίσθημα.
Συνεπώς, πρέπει ή δεν πρέπει, να εξασκηθούμε, για να διακρίνουμε στις ημέρες μας ποιοι θεσμοθέτησαν μία ή πολλές κακόδοξες φατριές και ανύψωσαν την κακοδοξία και την αίρεση σε υψηλότατον Ληστρικόν Δόγμα, άνομο χρέος και καθήκον, ώστε να μας μολύνωσι ομοθυμαδόν με τον ψυχόλεθρο ιό και το τοξικώτατο υδροκυάνειο δηλητήριο, εκείνο της πολύ-αιρέσεως της Μεταπατερικής Θεολογίας και του Βατικάνειου ή «Ορθοδόξου» Συγκρητισμού;
Επίσης, μπορεί ένας Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή Πατριάρχης ή Αρχιεπίσκοπος να είναι δεινός παραβάτης αρκετών ιερών Κανόνων αλλά να μη διακηρύττει κακοδοξία. Εξαρτάται σαφώς ποιους ι. Κανόνες παραβαίνει. Συνεπώς ο σεβασμιώτατος κ. Ιερεμίας απέφυγε μάλλον να διευκρινίσει με κάθε θεολογική ακρίβεια, ότι το δικαίωμα της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου παρέχεται και ενεργοποιείται, δυνητικώς, αν και μόνον άν  ο Επίσκοπος, κηρύττει αίρεση και κακοδοξία, και όχι επειδή είναι, γενικώς και αορίστως, ένας παραβάτης των Ιερών Κανόνων. Συνεπώς και αυτό το σημείο πρέπει, να διορθωθεί, κατά την προσωπική μας εκτίμηση.
Διότι, αφήνεται να εννοηθεί καθαρά, από μέρους του σεβασμιωτάτου, σαφώς και αναντίρρητα, ότι το δικαίωμα για τη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου, παρέχεται, γενικώς, κατά των παραβατών των ιερών Κανόνων. Πράγμα εσφαλμένο θεολογικά, διότι σε πάμπολλες περιπτώσεις αντιΚανονικής διενεργείας (πλήν της διακηρύξεως αιρέσεως) της διακοπής μνημοσύνου, για κάποια συγκεκριμένα αντικανονικά ολισθήματα και αμαρτήματα, αν διενεργηθεί η παύσις του Λειτουργικού μνημοσύνου, τότε δημιουργείται Σχίσμα.
Παράλληλα ο ίδιος συγγραφέας μας παραπέμπει καλώς και δικαίως στο Κανονικό εγχειρίδιον «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» του Αρχιμανδρίτου π. Επιφάνιου Θεοδωροπούλου όπου μας παραθέτει ο κ. Ιερεμίας ένα σημαντικό παράδειγμα. Έχει δίκαιο ο σεβ. ότι ο ιερός Κανών δεν νομοθετεί κάποιαν υποχρέωση στη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Η απορία μας σ΄αυτό το σημείον είναι μήπως ο άγιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας «εκοινώνει κατ΄οικονομίαν» με αιρετικό Επίσκοπο (τον Θεοδωρο Μοψουεστίας) προτού τελεσίδικα δικασθεί και καταδικασθεί με Συνοδική διαγνώμη, ο αιρετίζων Μοψουεστίας, ως αιρετικός; Διότι αν δεν είναι αυτό που έγινε, τότε πώς ακριβώς συνδέεται και συσχετίζεται αμέσως μετά από το προηγούμενο ζήτημα των «κατ΄οικονομίαν συμπροσευχών»; Αφήνεται δηλαδή, να πλανάται ένα εσφαλμένο θεολογικά πνεύμα, ότι ο άγιος Κύριλλος «κατ΄οικονομίαν εκοινώνει» με ένα καταδικασμένο Κληρικό;
Υφίσταται, δηλαδή, κάμποση και παράδοξη ασάφεια και σύγχυσις, στα περί της οικονομίας ή ακρίβειας, διότι, το ζήτημα του ΙΕ΄ Κανόνα, συδέεται και συσχετίζεται από τον Σεβασμιώτατο κ. Ιερεμία, με το ακριβώς προηγούμενο ζήτημα, εκείνο περι των  συγκρητιστικών συμπροσευχών μετα των αφορισμένων αιρετικών.
Κάποιος απλοϊκός στην πίστη, νομίζω ότι πολύ εύκολα θα συμπεραίνει, αφού διενεργούνται από «φιλανθρωπία» ή «κατ΄οικονομία συμπροσευχές» μετά των αιρετικών και σχισματικών, ποιο ή πού είναι το πρόβλημα, αν  ως άτομο να συμπεριφερθεί φιλάνθρωπα και με επιείκεια, καθώς πράττωσι οι Οικουμενιστές, και να υπάγει σε ναούς σχισματικών Παλαιοημερολογιτών ή αιρετικών Προτεσταντών και Παπικών;
Αν το πράξει κανείς αφελής και απλοϊκός, τι επιπτώσεις θα έχει, αφού η «Εκκλησία» καθώς λέγει ο σεβ. «δεν αποκόπτει τους πταίσαντας» παραβάτες των ιερών Κανόνων; Και επειδή δεν αποκόπτει τους δεινούς παραβάτες, σεβασμιώτατε, θα πρέπει να θεωρήσουμε ως «κατ΄οικονομίαν» ενέργειες τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς; Αν και δεν γράφεται, το λεξίδιον «κατ΄οικονομία», εξυπονοείται αυτό εσφαλμένα από τα συμφραζόμενα και το πνεύμα της απαντήσεως, διότι καταγράφεται το λεξίδιον της ποιμαντικής «ακρίβειας».
Τέλος, εύχομαι ολόθερμα, η παρούσα βιβλιοκρισία μας να μη απαξιωθεί, και να (συν)προβληματιστεί μετά του μητροπολιτικού επιτελείου του αγαπητού μας σεβασμιωτάτου κ. Ιερεμίου Φούντα, ώστε να μη χρειασθεί να (ξανα)επανέλθουμε και να επιμένουμε στα εν λόγω αμφιλεγόμενα προβληματικά και εν αποκλίσει σημεία της. Αν και μόνο αν, γίνωσι τέλος πάντων οι αναγκαίες και χρήσιμες θεολογικές διορθώσεις τότε θα έχουμε μία μη διάτρητη και καθόλα Ορθόδοξη Κατηχητική και Δογματική πανοπλία για τον Κλήρο και το Λαό της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξως Θεολογών
panagiotisnounis@gmail.com