Translate

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Η ΙΣΛΑΜΟΛΟΓΟΣ κ. ΑΡΕΤΗ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΕΙ ΜΕΤ΄ΕΓΚΩΜΙΩΝ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ;



Η ΙΣΛΑΜΟΛΟΓΟΣ κ. ΑΡΕΤΗ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΕΙ ΜΕΤ΄ΕΓΚΩΜΙΩΝ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ;
Του Παναγιώτη Π. Νούνη




ΟΙ ΤΗΛΕ-ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΟΠΟΥ ΕΝΟΘΕΥΣΑΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ
Οι τελευταίες ολόφρεσκες πληροφορίες πού έλαβα περί της Ισλαμολόγου κ. Αρετής Δημοσθένους είναι θλιβερές.  Από ανέκαθεν δεν μπορούσα να εμπιστευθώ την θεολογική σκέψη και την εκκλησιαστικήν ρητορική της ακαδημαϊκού κ. Αρετής Δημοσθένους, διότι έμπαζε σωρηδόν κακοδοξιών και κακοδιδασκαλιών, και διότι ισοκρατούσε σταθερά και καθαρά υπέρ της Οικουμενικής Κινήσεως.
Δυστυχώς, η εν λόγω αγαπητή κυρία Αρετή Δ. είναι και η κατά σάρκα κόρη του μακαριστού Γέροντος π. Αιμιλιανού από το Κελάκι. Ας ελπίσουμε, ότι και ο Γέρων Αιμιλιάνος να βρήκε παρρησία ενώπιον του Πανάγαθου Θεού, ώστε να αποσταλλεί και εισέλθει κάποθεν σε μία ρωγμή, μία θεουργός ακτίνα, του θείου Φωτός στην καρδιά της κυρίας Ισλαμολόγου για να αντιληφθεί με κάθε σαφήνεια την Εκκλησιαστική αντικειμενική πραγματικότητα, ότι ο ανά την Οικουμένη Πανθρησκειακός Συγκρητισμός, είναι ένα αντίχριστο και αΘεολόγητο Σύστημα το κατ΄εξοχήν βδέλυγμα της ερημώσεως.
Τρείς Λατινόφρονες και Οικουμενιστόφρονες τηλε-θεολόγοι που παρελαύνουν και προβάλλονται, συστηματικώς, οι ίδιοι και οι ίδιοι, σχεδόν επί 20 συναπτά έτη από τα κυπριακά Μ.Μ.Ε. και τηλεοπτικά «πάνελς», μας έχουσι ζαλίσει τον έρωτα, διότι μας έχουν αλλοιώσει και διαστρέψει, την Πατερική Θεολογία της Εκκλησίας, σε μέγιστο βαθμό, όπου ξεχάσαμε πλέον ποια είναι τέλος πάντων την ιερά Παράδοση και την αλήθεια της ορθοδόξου Πίστεως μας.
Οι εν λόγω τρείς νέο-Ορθόδοξοι και αιρετίζοντες εν Κύπρω τηλε-θεολογούντες/ούσα, όπου μας διοχευτεύωσι, συναμφότεροι, το Κολυμπαροκυάνειο δηλητήριο, είναι:
  1. ο ευλόγως και δικαίως αφορισθής, υπό της ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου, πρώην θεολόγος, ο αιρετικότατος (και πρώην Ευροβουλευτής) κομπογιαννίτης Κυκκώτης-Κολυμπαριστής κ. Ανδρέας Πιτσιλλίδης.
  2. Ο μη αφορισθής αλλά πλανηθής Γιανναριστής και Κολυμπαριστής θεολόγος κ. Θεόδωρος Κυριακού.
  3. Και η παραπλανηθείσα Κολυμπαρίστρια-Ισλαμολόγος κ. Αρετή Δημοσθένους.
Το ιστολόγιο μας έχει ασχοληθεί στο παρελθόν, ειδικά και μόνο με τις κακοδοξίες των δύο κακοδόξων θεολόγων. Δεν ασχοληθήκαμε όμως ποτέ μας με την θεολογούσα Ισσλαμολόγο κυρία Αρετή Δημοσθένους. Το αφήναμε ανοικτό το ζήτημα, μήπως και το διενεργήσει κανένας άλλος/η αξιότιμος/η συνάδελφος είτε Εκκλησιαστικός Αναλυτής είτε και Θεολογών Κριτικογράφος. Πού όμως να βρεθεί; Αφού πάντες οι εν Κύπρω «θρησκευτικοί» θεολόγοι γεγόναμε αφωνότεροι των ιχθύων, διότι, εξάπαντος αρκετοί βολευτήκαμε στο μόνιμο διορισμό της εγωπαθητικής αυταρκείας μας, με το «Καθηγητιλίκκι» στα Σχολεία, και στο Ευρω-μηνιάτικο της Κυβερνητικής Υπηρεσίας μας.
Ήγγικεν λοιπόν η ώρα να ασχοληθούμε και εναντίον των σωρηδόν κακοδόξων δημοσίων ή και παρασκηνιακών ενεργειών της Ισλαμολόγου κ. Αρετής Δημοσθένους.
Την προειδοποιούμε, συνεπώς: από τούδε και στο εξής να είναι άκρως προσεκτικότατη τι ακριβώς θα διακηρύττει δημόσια και ιδιωτικά.
Και η παραμικρή δημόσια ή παρασκηνιακή κακοδοξία της θα ελέγχεται, δημοσίως, με σεβασμό αλλά και στηλιτευτικά. Μήπως είναι υπέρ άνω κριτικής επειδή είναι ακαδημαϊκός; Όχι βέβαια! Μήπως είναι υπέρ άνω κριτικής επειδή είναι πολυσχιδής προσωπικότητα ή και γυναίκα; Όχι βέβαια!! Πολλώ μάλλον και ειδικά τώρα θα πρέπει να της γίνει «το τσάϊ» της, και εννοώ μία αντιρρητική κριτική βάσει προφορικών πληροφοριών, αφού πήραν και τα μυαλά της αέρα κουπανιστό, επειδή βραβεύθηκε από τα γυναικεία βραβεία Μadam Figaro, ως η Κύπρια «γυναίκα της χρονιάς», και δή ως η γυναίκα «ακαδημαϊκός της χρονιάς» του 2016.

ΟΙ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΕΣ ΦΛΥΑΡΙΕΣ ΤΗΣ κ. ΑΡΕΤΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ
Ο μοναδικός λόγος της συντάξεως αυτής της πρώτης ιστολογικής κριτικής μας, κατά της «μαντάμ Φιγκαρό» και Ισλαμολόγου κ. Αρετής Δημοσθένους, είναι: μία αδιόρατη και παρασκηνιακή, εξάπαντος μία συγνωστή εν Κύπρω οικουμενιστική προπαγάνδα, όπου διενεργώσι, φαίνεται μεθοδικώς, κατά της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου.
Τι ακριβώς διαδίδει, περί της ι. μ. Σταυροβουνίου, η «μαντάμ Φιγκαρό», και ορκισμένη Κολυμπαρίστρια-Ισλαμολόγος κ. Αρετή Δημοσθένους;
Διαδίδει, σύμφωνα με καλόπιστους αυτήκοους και αυτόπτες μάρτυρες, επ΄ευκαιρίας ερωτήματων που δέχετε από αγωνιούντες Χριστιανούς/ες, για το ζήτημα της Ληστρικής Συνοδου της Κρήτης, εξάπαντος με αυθαίρετα ή με υποκειμενικά συμπεράσματα τινάς αφελούς ή φαντασιόπληκτης και γυναικουλίστικης υφής, τα αμέσως επόμενα, ότι:
«Η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου είναι: ένα πάρα πολύ καλό ανδρικό Κοινόβιο, και δεν είναι  φανατικοί (τονίζει: «πλύν ελαχίστων εξαιρέσεων») οι Σταυροβουνιώτες Καλόγεροι,  καθότι δεν έχωσι τον φανατισμό των Αθανασιακών (εννοεί: «φανατικών οπαδών του σεβ. Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανασίου»). Και αυτό διότι: ο Μητροπολίτης Τριμυθούντος κ. Βαρνάβας, (εννοεί: ο πρώην Ιερομόναχος Σταυροβουνιώτης) ΥΠΕΓΡΑΨΕ τα Συνοδικά Κείμενα του Κολυμπαρίου»…!
Τι ακριβώς στρεψόδικα μας διαλαλεί, η μαντάμ Αρετή, με τις πιο πάνω τελευταίες προφορικές, αυθαίρετες, προβοκατόρικες και «εγκωμιαστικές» δηλώσεις της;
Μας διακηρύττει, ότι: η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου είναι ένα καλό και προοδευτικό  Μοναστήρι, διότι ο Μητροπολίτης Τριμυθούντος κ. Βαρνάβας, είναι το «καλό παιδί» και το «άξιο παλληκάρι» καθότι υπέγραψε όλα τα κακόδοξα κείμενα του Κολυμπαρίου…! Αυτό διαδίδωσι οι α-νόητοι Κολυμπαριστές; Αυτό άραγε, μας διδάσκει η εν λόγω κυρία; Αυτή είναι η υποκειμενική «αλήθεια» της κυρίας Αρετής; Προφανώς ναι! Πρόκειται όμως, για την μισή αλήθεια, όπερ ως γνωστό η μισή αλήθεια, συνιστά, μεγίστη αναλήθεια. Κούνια που την κούναγε όμως… διότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι όπως θέλει να μας τα παρουσιάζει.
Τέτοια αναιδέστατη «διαβολή μετ΄εγκωμίων» ή και «διαβεβλημένα εγκώμια» είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν από τέτοιους «περίλαμπρους» ακαδημαϊκούς νόες. Και αν βρεθεί κανείς τολμηρός να μου επισημάνει, ότι τα προειρρημένα ιδικής μας επινοήσεως λεξίδια-φρασίδια, είναι: λογική αντίφασις εν τοις λέξεσιν, θα αντιτάξω στο ίδιο «λογικό» μοτίβο το ταυτόσημο και άμα Κολυμπαρίστικο και αθεολόγητο ορισμό «Ετερόδοξες Εκκλησίες». Εφ΄όσων στα μυαλά των αθεολόγητων τεχνολογούντων υφίσταται τέτοιος «Εκκλησιο-λογικός» όρος, γιατί να μη ευσταθεί και η δική μας αντιφατική τεχνο-λογική επινόησις: «διαβολή μετ΄εγκωμίων»;
Άραγε, συναφώς, η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου είναι προσκυνημένη εις τα πόδια του τυρράνου  αρχι-Οικουμενιστού και φεφανατισμένου Κολυμπαριστού Αρχιεπισκόπου; Προφανώς όχι!...

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ κ. ΒΑΡΝΑΒΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ
ΑΠΟΣΑΦΗΝΙΖΩ, συνεπώς, για όσους έχουν ή αρέσκονται να καλλιεργώσι αλυσιτελείς αμφιβολίες και ανόνητες αυταπάτες:
Α΄. Η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου εν τη Κύπρω, παραμένει ένα παραδοσιακό και ιερό Καστρομονάστηρο, η αετοφωλιά των Σταυροβουνιωτών Καλογέρων, το κατ΄εξοχήν προπύργιο και η πολεμίστρα της Οικουμενικής και Φίλης Ορθοδοξίας, κατά της επέλασης του παγκακόδοξου Οικουμενισμού/Συγκρητισμού και Σεκκουλαρισμού (=Εκκοσμικεύσεως ή κοσμικό φρόνημα). Ενώ, πράγματι, ο μητροπολίτης Τριμυθούντος Βαρνάβας, κατέστει, εκών άκοντας, σύμφωνα με αψευδείς πληροφορίες, δυστυχώς, ένα άβουλο πιόνι, φερέφωνο και όργανο του Αρχιεπισκόπου, ελέω ηπίου και χλιαρής ιδιοσυγκρασίας.
Β΄. Ο μέν Τριμυθούντος αφήνει ή ανέχεται, τον μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, χωρίς κάν την στοιχειώδη εκκλησιο-λογική και επισκοπική αντίσταση εναντίον του, να τον χρησιμοποιεί όπως ο αρχι-Οικουμενιστής μακαριώτατος νομίζει, για τους όποιους νεοΦαναριώτικους και νεοΕκκλησιολογικούς προπαγανιδιστικούς σχεδιασμούς του. Ενώ, η δέ Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, την τελευταία δεκαετία σχεδόν, πρωτοστατεί, με κάθε τρόπο κατά της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού και δεν αναγνωρίζει την μοιχοΣύνοδο της Κρήτης. Περί της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και περί της Ληστρικής Συνόδου, ο σεβ. π. Βαρνάβας, τηρεί σιγήν ιχθύως, όπερ η εν λόγω παθητική και χλιαρή στάση του, συνιστά, μιαν άκρως απαράδεκτη, προκλητική και παράδοξη ενέργεια όπου προβληματίζει και σκανδαλίζει, βαθειά, τους πρώην συμμοναστές του καθώς και το Χριστεπώνυμο πλήρωμα του.
Γ΄. ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΖΩ: Ότι δεν εγκωμιάζω τινές συγκεκριμένες προσωπικότητες της Μονής, αλλά εστιάζω στον υπεραιωνόβιο και δισχιλιετή μοναστικό θεσμό του Ησυχασμού της Κύπρου, όπου εκπροσωπείται αναντίρρητα, αμοιγώς και γνησίως, εξάπαντος από την ι. μ. Σταυροβουνίου. Αλλά βέβαια, ούτε επαινώ υπερβολικά τον Σταυροβουνιώτικο Μοναχισμό με απώτερο σκοπό μου να απαξιώσω τις άλλες μορφές και τα άλλα είδη Μοναχισμού της νήσου Κύπρου. Οι υπόλοιπες μορφές και μοναστικές κοινότητες της Κύπρου επέλεξαν τον δρόμον τους… Είτε τον δρόμο του άνομου συμβιβασμού με τα κακόδοξα αποφασισθέντα της Ληστρικής Συνόδου, είτε της συνένοχης σιωπής, είτε της απαράδεκτης ανοχής, είτε και της τυφλής υπακοής, εν είδει ιδιοτελούς γκουρουϊσμού, στη Διοικητική Εκκλησιαστική εξουσία.
Δ΄. ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΩ: Αν μερικές Μοναστικές Κοινότητες της Κύπρου, επέλεξαν ελεύθερα, να αποδεκτούν και να αναγνωρίσωσι τα ληστρικά αποφασισθέντα της Κρήτης, ως δήθεν Ορθόδοξα Συνοδικά Κείμενα, για ποιόν λόγον, ο υποφαινόμενος, να είναι κατηγορούμενος υπό τινών ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών, ότι δήθεν παρουσιάζει το Σταυροβούνι «σε μία συγκρουσιακή σχέση» μετά τινών άλλων  μοναστικών Αδελφοτήτων; Είναι δυνατόν, όποιος εκκλησιαστικός θεσμικός φορέας αποδέχεται τα ληστρικά «Συνοδικά Κείμενα» της Κρήτης να είναι και ορθόδοξος; Προφανώς όχι! Συνεπώς πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το σιτάρι από τα βλήτα. Ή μήπως όχι, να ανατρέψουμε την πατροπαράδοτη σαφή ιερά διάκριση, ορθοδοξίας/κακοδοξίας ή αν θέλετε και εκείνην της ευσέβειας/δυσσέβειας; Περιγράφω, τέλος, ως ιστορικός, της σύγχρονης Εκκλησιαστικής Ιστορίας, τα νέα εκκλησιαστικά δεδομένα και γεγονότα. Όποιος διαφωνεί με τα γραφόμενα του γράφωντος, ας συγγράψει, αποδεικτικά, την όποια διαφωνία του για να κάνουμε μια δημόσια συζήτηση.
Ε΄. ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΩ: Επαινώ, (συν)κριτικώς, κυρίως, τους σύγχρονους και γνωστούς ομολογιακούς αγώνες των Σταυροβουνιωτών Στουδιτών πατέρων, όπου διεξήχθησαν δημόσια. Στους εν λόγω αντιΟικουμενιστικούς αγώνες ο Μητροπολίτης Βαρνάβας Σταυροβουνιώτης ήτο και παραμένει σταθερά απών. Και γι΄αυτό το λόγο διενεργώ αυστηρήν κριτική κατά του σεβασμιωτάτου Τριμυθούντος και πρώην Ιερομονάχου εκ του Σταυροβουνίου. Δεν αγιοποιώ αλλά ούτε εγκωμιάζω τις προσωπικές αρετές τινών συγκεκριμένων Μοναχών.  Ούτε (δια)πλάθω -καθώς αδίκως κατηγορήθηκα- κάποιο δήθεν μεγαλοπρεπές φωτοστέφανο για να αναδείξω την ανυπόστατη αναμαρτησία και τα εξ Ουρανού χαρίσματα των Καλογήρων. Αυτά είναι α-νοησίες και αυθαίρετες εικασίες τινών φαντασιόπληκτων νόων. Συνεπώς και κατ΄ουσία είναι μεγίστη α-νοησία για όσους νομίζουν, ότι δεν ενεργώ αντικειμενικά, διότι δήθεν εγκωμιάζω τους Μοναχούς. Πώς ακριβώς εγκωμιάζω τους Μοναχούς, όταν διενεργώ καυστικότατη κριτική κατά του σεβ. κ. Βαρνάβα Σταυροβουνιώτη;
Στ΄. Αν στους εν λόγω αγώνες της Πίστεως, κατά του Οικουμενισμού, συμμετείχαν, ΔΗΜΟΣΙΑ, και άλλα μοναστικά κέντρα ή και Μητροπολίτες, πολύ ευχαρίστως να τα ή τους επαινέσουμεν… και εμείς να σιωπήσουμεν, αλλά αρκετοί επέλεξαν την εσωστρέφεια στο καβούκι τους, τον εγκλεισμό τους, την κρυψίνοια, την δειλία, την φοβία, το κελάκι τους, το κομποσχοινάκι τους, την άνεση και την βόλεψή τους, καθώς και την τυφλή υπακοή εις την ανωτέρα Εκκλησιαστική Αρχή τους. Πάντως τα δημόσια λεχθέντα, τα δημόσια γραφθέντα και ιδίως τα δημόσια πραχθέντα ή, και τα μη πραχθέντα (τουτέστιν οι παραλείψεις), πρέπει να κρίνονται, και δή δημοσίως. Και αν τα πραχθέντα ήτο καλά και διεξήχθησαν και με καλό τρόπον, τότε έχουμε καθήκον να δώσουμε τον καθώς πρέπει καλόν και δίκαιον έπαινο.
Ζ΄. Και προσοχή ίνα μη παρεξηθώ (είτε από φίλους είτε και από εχθρούς): όσα καταγράφω εις το προσωπικό μου ημερολογιακό Ιστοχώρο, δεν είναι καθόλου αυθαίρετες δοξασίες, ή στοχαστικές προσπάθειες λ.χ. υπερεξιδανίκευσης και υποκειμενικοί ευσεβοποθισμοί μου, αλλά στηρίζονται τα γραφόμενά μου, κυρίως, επάνω στη διαχρονική πορεία αγωνία-αγώνες και την σύγχρονη ιστορία της ιεράς μονής Σταυροβουνίου.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ
Όσα καταγράφω, προσωπικά, μπορούν κάλλιστα –γιατί όχι- να τεθούν εν αμφιβόλλω και να σπεύσουν οι φιλότιμοι ή και οι αφιλότιμοι αναγνώστες μου και να ερωτήσουν τους ζώντες Μοναχούς πατέρες ή και τους τακτικούς φίλους της Μονής. Δεν είμαι κάν ο εκπρόσωπος Τύπου της Μονής. Δεν εκπροσωπώ (πώς θα μπορούσα άλλωστε να το διανοηθώ όντας ο τελευταίος των ορθοδόξων Λαϊκών;) καθόλου την ιερά μονή Σταυροβουνίου σε όσα καταγράφω και στοχάζομαι ιδιωτικά, διαδικτυακά ή και δημόσια. Καταγράφω, ιστορικά, τις προσωπικές κριτικές εκτιμήσεις μου  τις αντιρρήσεις και τις εκκλησιαστικές αμφιβολίες μου, ως ένας πολυχρόνιος και ο έσχατος φίλος της Μονής. Επιπρόσθετα, βέβαια, να σημειώσω, ότι τα προειρρημένα, συνιστούν κυρίως προσωπικές μου υποκειμενικές αλλά και εν δυνάμει αντικειμενικές απόψεις, οι οποίες έχωσι ως αναντίρρητο Εκκλησιολογικό θεμέλιο τους τους σύγχρονους εκκλησιαστικούς αγώνες της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου μαζί με το ΠΑΧΟΚ (Παγκύπριον Χριστιανικόν Ορθόδοξον Κίνημα «ο Άγιος Νίκων ο μετανοείτε»).
Τόσον ο καλοκάγαθος και ήπιος χαρακτήρας του σεβασμιωτάτου όσον και οι διάφορες κανονικές ή και αντικανονικές ενέργειες του μητροπολίτου Βαρνάβα, δεν εκφράζωσι απόλυτα και σε μεγάλο βαθμό, τις ρωμαλέες, τις παγιωμένες και τις ρηξικέλευθες θέσεις, εξάπαντος τις αντιΟικουμενιστικές και ορθόδοξα Εκκλησιολογικές απόψεις και τις διαχρονικά ομολογιακές-αντιαιρετικές ενέργειες απάντων των Μοναχών και φίλων της Μονής.
Ο σεβ. π. Βαρνάβας, προσπαθεί, φαίνεται, να συμβιβάσει κάπως άτσαλα και διπλωματικά τα εκκλησιαστικά πράγματα. Ο Τριμυθούντος δεν ακολουθεί την μαχητική και αγωνιστική αντιΟικουμενιστική γραμμή των Σταυροβουνιωτών πατέρων. Δεν σημαίνει, ότι παύει να είναι ένας σεμνός και παραδοσιακός Ιεράρχης. Η διπλωματία όμως είναι ψιλή εκκοσμίκευσης στα πράγματα της Εκκλησίας. Τέτοιαν σατανική διγλωσσία, χρησιμοποιώσι, μόνον, οι κοσμικοί πολιτικάντηδες και μερικοί χλιαροί νεοΒατοπαιδινοί μητροπολίτες, αρχιεπίσκοποι και πατριάρχες. Προσπαθεί μήπως να συμβιβάσει και να παντρέψει την αλήθεια με το ψεύδος; Αυτό δά του έλειψε. Είναι δυνατό να γίνει τέτοιος «μεικτός γάμος»;
Προσπαθεί, επίσης, να κρατήσει δήθεν ισόρροπα καλές σχέσεις μεταξύ των αρχι-Οικουμενιστών (Συνοδικών και Αρχιεπισκόπου) και αντιΟικουμενιστών, ενίοτε εις βάρος των αντιΟικουμενιστών πατέρων της Σταυροβουνιώτικης αδελφότητος. Είναι δυνατό να επέλθει, μετά τινάς διπλωματίας, νηνεμία και ειρηνική συμβίωση, των αλληλοσυγκρουμένων και αντίθετων στοιχείων, σχέσεων και τάσεων, μεταξύ του ιερού και του βεβήλου; Όποιος το προσπαθεί αυτό, πλανάται πλάνην οικτρά!
Η αδιάκριτη και άτακτη συστηματική του υποχωρητικότητα και η αλυσιτελής συμβιβαστικότητα του χαρακτήρος του, τον μετέβαλλε, και πάλιν δυστυχώς, όντα κυρίαρχον μητροπολίτη Τριμυθούντος, σε υποχείριο του καταχθόνιου αρχι-Οικουμενιστού Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η πολύπλοκη και περίπλοκη μαθηματικο-εκκλησιαστική εξίσωση, στάση και θέση του σεβασμιωτάτου. Προσθέστε στην εν λόγω πολύπλοκη εξίσωση π.χ. και τον παράγοντα «Φ» (=Αρχιεπίσκοπος Κύπρου), τον «Χ» (=Χωρεπίσκοπος Καρπασίας) και τον «Ψ» (=Μητροπολίτης Αμμοχώστου) κ.ά. αυλικούς συμβούλους και ίσως βγάλετε ευκόλως και ανέτως την απάντηση. Βέβαια και εμείς στη θέση του, πολύ πιθανόν, τά ίδια ή και χειρώτερα θα ενεργούσαμεν.

Η ΜΑΝΤΑΜ ΦΙΓΚΑΡΟ ΝΑ ΠΑΥΣΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΛΛΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Διαδίδει η διάσημη Ισλαμολόγος κ. Α. Δημοσθένους, εμμέσως πλήν σαφώς, το Κολυμπαροκυάνειο δηλητήριο, ότι: Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, δεν είναι αντίθετη στα της «Πανορθόδοξης Συνόδου». Αυτό εμμέσως πλήν σαφώς δεν διαδίδει; Έχουν έτσι τα πράγματα ή μήπως δεν έχουν έτσι;
Γιατί διαδίδει (έστω με πλάγιο ή έμμεσω τρόπο) τέτοια ανυπόστατα και συκοφαντικά φληναφήματα; Ποιος της έδωσε τούτο το δικαίωμα να εκφράζει μη αντικειμενική άποψη για το Σταυροβούνι; Μήπως της έδωσε το δικαίωμα το Ηγουμενοσυμβούλιο της Μονής; Προφανώς, όχι!, εξ όσων γνωρίζω. Ποιος την διόρισε ως «Εκπρόσωπο Τύπου» του ανδρώου Κοινοβίου; Ο Μακαριώτατος ή, ο μητρ. Βαρνάβας; Ή μήπως έλαβε αυτόβουλα την πρωτοβουλία αυτή ως η βραβευμένη «γυναίκα της χρονιάς»; Και όλα αυτά, αδελφοί και πατέρες, έχουμε το λογισμό, ότι τα εικάζει ή και τα πιθανολογεί, επειδή ο σεβασμιώτατος Τριμυθούντος, υπέγραψε, τα αιρετίζοντα «Συνοδικά» Κείμενα. Εξουσιοδότησε μήπως τον Τριμυθούντος, η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, να υπογράψει τα ληστρικά αποφασιθέντα; Προφανώς όχι! Μα ο Τριμυθούντος, μέχρι στιγμής, ούτε επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε τα όσα διενεργήθησαν στη μοιχοΣύνοδο του Κολυμπαρίου. Γιατί άραγε, διενεργείτο και εξασκείτο, υπό πάντων των κυπρίων επισκόπων, τέτοια ανορθόδοξη και κρυφοδαγκανιάρικη τακτική; Κρατάτει όμως, τα χαρτιά του κλειστά, ως κρυψίνους επίσκοπος και αφήνει το λαό του Θεού να εξασκείται στην μαντικήν τέχνη. Και αυτό βέβαια, στο τέλος των ημερών, και δή εντός της σύγχρονης Εκκλησιαστικής Ιστορίας της Κύπρου, θα είναι εις βάρος του, επειδή δεν ξεκαθαρίζει τη θέση του. Αλλά από την άλλη, εικάζω, ότι δεν εξουσιοδοτεί, ούτε την Κολυμπαρίστρια «Μαντάμ Φιγκαρό» κ. Α. Δημοσθένους να διατυπώνει, δημόσια ή ιδιωτικά, ασυναρτησίες, α-νοησίες και μεθοδευμένες συκοφαντίες ολκής.
Άραγε, όντως ο σεβ. π. Βαρνάβας, τα υπέγραψε ή, μήπως λ.χ. την έκανε τότε με ελαφρά πηδηματάκια από την Κρήτη για «λόγους υγείας»; Γιατί τόση κρυψίνοια από τους μητροπολίτες όπου συμμετείχαν στη κακοΣύνοδο της Κρήτης; Γιατί δεν ξεκαθαρίζωσι την θέση τους και μας αφήνουν στο σκοτάδι του νεοΜεσαίωνα του Κολυμπαρίου; Μήπως φοβούνται μη χάσουν το μητροπολιτικό θρόνο τους ακαριαία; Προφανώς, ναί! Και γιατί άραγε, η κ. Αρετή, ισχυρίζεται, με πλάγιο τρόπο, ότι Ιερά Μονή Σταυροβουνίου είναι απολύτως σύμφωνη με την κάθε επισκοπική ενέργεια του μητροπολίτου Τρυμιθούντος; Ο Τριμυθούντος είναι ο επίσημος θεσμικός εκπρόσωπος του Ηγουμενοσυμβουλίου της ιεράς Μονής Σταυροβουνίου; Από πότε  υφίσταται τέτοιο ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟ πράγμα; Μήπως, οι αρχιεπισκοπικοί, για να θολώσουν τα νερά και δια της διαβολικής προπαγανδάς τους επιθυμούν να μας παρουσιάσουν το ψέμα ως αλήθεια και να διχάσουν την Αδελφότητα; Ποιο είναι εκείνο το αναντίρρητο αποδεικτικό στοιχείο της κ. Δημοσθένους; Η καλπάζουσα φαντασία της ή άλλο πράγμα;

ΠΟΙΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ;
Οι δικές μου πληροφορίες, όμως, μου λένε τα ακριβώς αντίθετα: ότι οι  πατέρες της ι. μ. Σταυροβουνίου είναι άκρως απηυδησμένοι με τις σωρηδόν «υπερόριες» φιλο-αρχιεπισκοπικές ενέργειες του μητροπολίτη Βαρνάβα. Ο σεβ. κ. Βαρνάβας, μεταφέρει, αδιακρίτως, συστηματικά (από το 2009 μέχρι σήμερα), τις υπερβάλλουσες και απειλητικές διαθέσεις του Μακαριωτάτου ή αν θέλετε και τις αυτόβουλες ιδικές του (ή εκ των συνεργατών του) συμπλεγματικές εικασίες και φαντασιοπληξίες των, και τρομοκρατεί έτσι (με την εκκλησιαστική αυθεντία του ως Συνοδικός και Μητροπολίτης) το Ηγουμενοσυμβούλειο της Μονής.
Ο μητροπολίτης Βαρνάβας μάλιστα, έχει δημιουργήσει με τις αντικανονικές παρεμβάσεις του (δίκην «καλοπροαίρετης» βοήθειας)  και μερικά άλλα δευτερεύοντα εσωτερικά προβλήματα στο ιερό Κοινόβιο. Το πλέον σημαντικό, είναι, ότι οι Σταυροβουνιώτες πατέρες, τον ανέχονται άχρι καιρού, επειδή ήτο πρώην μέλος και ιερομόναχος της αδελφότητος, αλλά δεν παύουν οι πατέρες να είναι άκρως αγανακτισμένοι και θυμωμένοι με την χλιαρή και σιωπηλή στάση του σεβασμιωτάτου στα περί της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης. Εδώ που τα λέμε, ούκ ολίγοι φίλοι της Μονής είμεθα επίσης, άκρως αγανακτισμένοι και θλιμένοι, με την παγιωμένη χλιαρή στάση του π. Βαρνάβα στα ζήτηματα της Πίστεως. Επιπρόσθετο πρόβλημα για τους Σταυροβουνιώτες πατέρες αλλά και τους αφοσιωμένους φίλους της μονής, είναι που άμα τη επισκοποίηση του κατέστησεν εαυτόν, εκών άκοντας, ως χρησιμότατο δουλοπάροικο και υποτακτικό του Αρχιεπισκόπου.
Μάλιστα μαθαίνω από πρώτο χέρι, και αυτό είναι το πλέον φοβερό, και πάλιν εις βάρος του, ότι προβαίνει και σε μερικές άλλες «καλοπροαίρετες» παρασκηνιακές ενέργειες, εξάπαντος αντικανονικές και παράδοξες ενέργειες εις τη Μονή, διό και την πιέζει να διενεργήσει, απόλυτο έλεγχο, τουτέστιν μικράν «ιερά εξέταση» και «ιερά φίμωση» σε φίλους Λαϊκούς και Μοναχούς της Μονής. Ο μητροπολίτης κ. Βαρνάβας, δεν αντιλαμβάνεται, μά καθόλου, ότι με τέτοιες μικροπρεπείς «επισκοπικές» εξάπαντος ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ ενέργειες, διασύρει κυρίως το επισκοπικό του αξίωμα, σπέρνωντας εν τη μοναστηριακή Αδελφότητι διχώνιες και διαιρέσεις, και έτσι να αποδεικνύεται δια των παρασκηνιακών ενεργειών του, πιθανότατα, και μία κάποια προσωπική του εμπάθεια κατά τινών προσώπων; Ας το κρίνουν οι αναγνώστες μας.
Ως γνωστόν, οι Λαϊκοί φίλοι και Προσκυνητές του Σταυροβουνίου, είναι λαϊκά μέλη άλλων τοπικών μητροπολιτικών-εκκλησιαστικών επαρχειών, εξαπλωμένοι και εις ολόκληρη την Κύπρο. Πώς είναι δυνατόν, ως μητροπολίτης Τριμυθούντος, να επιθυμεί και να θέλει να περάσει ένα πρωτόγνωρο «φέϊς κοντρόλ» στο ιερό Κοινόβιο; Ποιός νομίζει ότι είναι; Γιατί το Ηγουμενοσυμβούλιο της Μονής δεν του περιορίζει, άπαξ και διαπαντώς, τον αέρα και τα δήθεν «πανταχου-επισκοπικά» του δικαιώματα; Έχει μήπως τη φήμη «Μητροπολίτης Τριμυθούντος Ιδαλίου και Λευκάρων και πάσης Κύπρου»; Κατέστει, μαγικώς και αυτομάτως, ως «Μητροπολίτης Τριμυθούντος, Ιδαλίου, Λευκάρων και ιεράς μονής Σταυροβουνίου»; Το Σταυροβούνι δεν έχει οικείο μητροπολίτη; Ο Κιτίου τι κάμνει; Κοιμάτε; Και τι στάση πήρε ο Κιτίου στη Σύνοδο της Κρήτης; Εξωμότησεν και αυτός;
Γιατί, άραγε, η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου δεν του διακόπτει το Λειτουργικό του Μνημόσυνο;
Από πού και ως πού, τώρα, ο Τριμυθούντος, να διενεργεί συστηματική εισπήδηση στα εσωτερικά ζητήματα του Αυτοδιοίκητου της ι. μ. Σταυροβουνίου και να προσπαθεί να ελέγξει και να φιμώσει, Λαϊκούς θεολόγους, και φίλους της Μονής, όπου δεν εμπίπτωσι στην εκκλησιαστική του επαρχία και την αρμοδιότητα; Όταν ο Τριμυθούντος, αποδεδειγμένα, είναι πολέμιος τινών Μοναχών και τινών Λαϊκών φίλων της Μονής, τι ρόλο βαρά και ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί; Εξυπηρετεί άραγε τα συμφέροντα της ι. Μονής, της ι. Μητροπόλεως του ή, μήπως τα συμφέροντα του οικουμενιστού Αρχιεπισκόπου της Κύπρου;
Μάλιστα προτείνει, προφορικά, ως μη όφειλε, σε απλούς Μοναχούς, να εκδιώκουν από το μοναστηρί κλωτσηδόν συγκεκριμένα πρόσωπα και πολυχρόνιους φίλους της Μονής και προσκυνητές του Τιμίου Σταυρού. Από πού και ως πού αντλεί τέτοιο αποίμαντο θράσος και τέτοια αντιχριστιανική συμπεριφορά; Από την επισκοπική του αυθεντία; Έτσι ενεργώσι οι επίσκοποι και Φίλοι του Μεγάλου Αρχιερέως; Είναι μήπως ιδιοκτησία ή και αμπελοχώραφον του το Μοναστήρι; Αντιλαμβάνεται ή όχι, ότι ο «ορθόδοξος» Δεσποτισμός είναι στυγνότατη κακοδοξία; Αντιλαμβάνεται ότι δεν ζούμε, άπαντες, στον Φραγκολατινικό Μεσαίωνα, ούτε κάν σε μία γυάλινη επισκοπική κατοικία; Αν δεν τα αντιλαμβάνεται αυτά τα απλά, τι ακριβώς αντιλαμβάνετε; Πώς να ενεργεί παρασκηνιακά;

ΟΙ ΦΡΟΥΔΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΜΑΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΤΡΙΜΥΘΟΥΝΤΟΣ ΕΒΥΘΙΣΘΗΣΑΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΡΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΟ ΤΙΤΑΝΙΚΟ
Αρκετοί Κληρικοί, Μοναχοί και Λαϊκοί έτρεφαν και μερικοί αφελείς τρέφουν ακόμη, υψηλές επισκοπικές προσδοκίες, για τον επίσκοπο Τριμυθούντος αλλά φαίνεται, ότι μας απαγοήτευσε και συνεχίζει να μας απαγοητεύει οικτρά. Δεν έπρεπε όμως να απαγοητεύει, όσους/ ες τον γνωρίσαμε, διότι είναι εξ ιδιοσυγκρασίας, άνθρωπος χαμηλών και ήπιων τόνον, άνθρωπος της τυφλής και αδιάκριτης υπακοής. Από την ημέρα της χειροτονίας του εις Μητροπολίτη, δεν τόλμησε να ξεστομήσει ΜΙΑ επίσημη ή ανεπίσημη, αντιρρητική κουβέντα, εναντίον των αντικανονικών και κακόδοξων ενεργειών του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου.
Ο π. Βαρνάβας είναι ένας άνθρωπος που μπορεί π.χ. να του αρέσει η ομελέτα, αλλά φοβάτε πολύ, το αυταπόδεικτον γεγονός, ότι για να δημιουργηθεί μια ομελέτα εξάπαντος θα πρέπει να σπάσουν και μερικά αυγά. Ομελέτα άνευ σπασίματος τινών αυγών δεν υφίσταται. Τούτο είναι εμπειρικό δόγμα της Μαγειρικής και της Ζαχαροπλαστικής τεχνικής.  Σίγουρα το σπάσιμο των αυγών, δεν είναι εύκολη υπόθεση, χρειάζεται μαεστρία και εξειδικευμένη τεχνική, εξ όσων παρατηρώ, και αν θέλεις να φάς μια ομελέτα, τω όντι κάπως πρέπει να τα σπάσεις τα ρημάδια τα αυγά, διαφορετικά, δεν πρόκειται να φας εις τον αιώνα των άπαντα ομελέτα αλλά και θα πεθάνεις εν τέλει από την πείνα.
Και όλη αυτήν την ανορθόδοξη και παράδοξη -για επίσκοπον- στάση του, την βαφτίζει εξ όσων μαθαίνω, με το μανδύα της «ιεράς» διακρίσεως… Δεν ξέρω όμως για τι είδους διάκριση ομιλούν. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά έχω την αίσθηση, ότι εννοούν την καθιερωμένη διάκριση τρόπων και την καθως πρέπει ευγένια. Κοτζάμ άγιοι και θεοφόροι Πατέρες, με τόνους αγιοπνευματικής ιεράς διακρίσεως των πνευμάτων, ουδέποτε εσιώπησαν, όταν το κινδυνευόμενον ήτο η Πίστη. Αρκετοί μάλιστα, εγκατέλειπαν και την ησυχία τους, το κελάκι και τη σπηλιά τους και κατέβαιναν στο κόσμο για να δώσουν την Ομολογίαν Πίστεως. Όποιος τυχόν εφοβείτο και εσιώπα, εκλείετο άρδην εις την σπηλιά και το κελάκι του και επροσευχόταν από θείο έρωτα αδιάλειπτα. Δεν εμπόδιζαν αλλ΄ ούτε κάν εβραχυκύκλωναν όσους εβγαίναν στην πρώτη γραμμή και στην πολεμική αντεπίθεση κατά της εκάστοτε αιρέσεως. Ο μητρ. Βαρνάβας και άλλοι ομόφρονές του, ελέω της χλιαρότητος ή και της σιωπηλής και φοβικής στάσεως, αλλά και της δειλίας που τους διακατέχει, θέτωσι και αντιτάσσουν ως αιχμή του δόρατος της κρυψίνοιας αντιλογίας τους, την δήθεν Ποιμαντική διάκριση, υπέρ των αιρετιζόντων και «φιλαδέλφων» συνεπισκόπων τους, και κατά των αντιτασσομένων τη ληστρική ασέβεια. Τούτο, νομίζω, δεν είναι ποιμαντική διάκριση, αλλά δαιμονική διακριτικότης, και σας το υπογράφει ένας αδιάκριτος και ταλαίπωρος νούς.

ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΙΣΛΑΜΟΛΟΓΟΥ κ. ΑΡΕΤΗΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΝ ΔΟΞΑΣΙΩΝ ΤΗΣ
Η κ. Αρετή διατυπώνει, ανάμεσα στο εχιδνοδηλητήριον της, στην διαβολήν μετ΄εγκωμίων, και δύο μεγάλες αλήθειες:
(α΄) Οι Μοναχοί της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου δεν είναι φανατικοί Καλόγεροι, διότι αντιμετωπίζουν, διαχρονικώς, την πολύ-αίρεση του Οικουμενισμού με επίσημες ή ανεπίσημες, ιδιωτικές ή και δημόσιες, εξάπαντος ομολογιακές ενέργειες αλλά συνάμα και με ισχυρά, κοινά, παραδεκτά, γραπτά ή και προφορικά, αντιΟικουμενιστικά θεολογικά επιχειρήματα.
(β΄) Ενώ πράγματι, οι φανατικοί οπαδοί του Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανασίου, διακατέχονται, από ένα διαχρονικό, νοσηρό μένος και προσωποληπτικό φανατισμό υπέρ του δήθεν ακτιστοφωτιστού «Γέροντος». Μένουν προσκολλημένοι μετά μανίας στο πρόσωπο του σοφιστού-νεωτεριστού Γέροντά τους διό και παραθεωρούν τις αβαρείες που διενεργεί υποδόροια ή και δημόσια κατά της Εκκλησίας.
Τα προειρημένα δύο κομβικά σημεία είναι αναντίρρητες και διαχρονικές, αντικειμενικές αλήθειες, για όσους ζούν από κοντά τα εκκλησιαστικά πρόσωπα και τις καταστάσεις. Ενίοτε περιγράφονται εύστοχα και αντικειμενικά από ανθρώπους που διαβιούν μακράν της εν λόγω καταστάσεως.
Όμως το ερώτημα πρέπει να είναι ένα άλλο: από πού και ως πού η ψευδολόγος κυρία Α. Δημοσθένους, γνωρίζει, με πάσα ακρίβεια το φρόνημα και τη στάση (περί της μοιχοΣυνόδου της Κρήτης) απάντων των Μοναχών Σταυροβουνιωτών και δή το φρόνημα του αγίου Καθηγουμένου αυτών του Γέροντος Αθανασίου Σταυροβουνιώτη; Πόσο συχνά επισκέπτεται την Μονή, εφ΄όσον υφίσταται κραταιό και εν ενεργεία το παραδοσιακό και Αγιορείτικο Άβατον; Ή μάλλον ποιος της έδωσε το δικαίωμα, να διασύρει, την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου προς τις ιδικές της σκοτεινές και πονηρές ιδεοληψίες;  
Το φρόνημα του  Γέροντος Αθανασίου Σταυροβουνιώτη είναι, καταγεγραμμένο και υπ΄αυτού υπογεγραμμένο (μετά της συν αυτού Αδελφότητητος) εις τα δύο Ομολογιακά Κείμενα της συνΟδικής Συνάξεως Κληρικών Μοναχών και Λαϊκών. Τα έργα και οι ημέρες των συγχρόνων Σταυροβουνιωτών Πατέρων είναι εξίσου καταγεγραμμένα εις την μνήμη πάντων και πασών των Ορθοδόξων Χριστιανών και δή της Κύπρου. Άραγε, γιατί η κ. Αρετή Δ. προσπαθεί να μας παρουσιάσει, το ψεύδος ως αλήθεια, και την αλήθεια ως ψεύδος;
Βέβαια, περί του σεβασμιωτάτου Λεμεσού, η κ. Α. Δημοσθένους δεν είναι επαρκώς ενημερωμένη, διότι, μπορεί μέν να μη υπόγραψε ένα κείμενο στο Κολυμπάριο, αλλά ετεροχρονισμένα, έδωσε ευλογία να αναγνωσθεί η Ληστρική Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιος, υπέρ των αιρετιζόντων «συνοδικών» αποφασισθέντων. Πολλώ δε μάλλον υπέγραψε και τα υπόλοιπα κείμενα, όπου ενυπάρχουν σ΄αυτά σωρηδόν άλλων κακοδοξιών. Και μάλιστα, ξεκίνησε, μετά του Εφραίμ του νέοΒατοπαιδινού, μία σατανική σταυροφορία, κατά των αντιΟικουμενιστών και αντιΚολυμβαριστών, τουτέστιν μετεβλήθησαν σε πανάθλια φερέφωνα της πολιτικο-θρησκευτικής διπλωματίας του Οικουμενιστικού Φαναρίου.
Εμείς, οι ταλαίπωροι και δύσμοιροι Χριστιανοί, δεν θέλουμε «παραδοσιακά φερέφωνα» των αρχιΟικουμενιστών, αλλά θέλουμε, παραδοσιακούς και μαχητικούς Επισκόπους.
Και όλα αυτά τα ανόητα φληναφήματα, τα διαλαλεί, η εν λόγω αγαπητή κυρία Αρετή Δημοσθένους βραβευμένη (μη ξεχνιόμαστε με τις ανωτάτες (!) διακρίσεις της εγκρίτου ακαδημαϊκού) και ως μαντάμ Φιγκαρό, διότι η ιερά μονή Σταυροβουνίου, δεν έχει ακόμη διαμαρτυρηθεί δημόσια, διό και δεν είπε την τελευταία της λέξη μέχρι στιγμής, και δή επίσημα και γραπτώς, προς την ανωτέρα και ανωτάτη Εκκλησιαστική Αρχή της, κατά της ψευδοΣυνόδου της Κρήτης.
Το γιατί και για ποιόν λόγο δεν διαμαρτυρήθηκε ακόμη, δημόσια και επίσημα, η ιερά μονή Σταυροβουνίου, είναι ένα άλλο σοβαρότατο μέν αλλά επί μέρους δε δευτερεύων ζήτημα, όπου δεν θα σας το αναλύσουμε δημοσιογραφικώς, προς το παρόν, διότι δεν είναι της ώρας και της στιγμής, ούτε στην θεματολογία της παρούσης δοκιμιογραφίας.
Βέβαια πιθανότατα, από μία άλλη οπτική γωνία, αυτή η σιωπηλή και παράδοξη στάση της Διοικήσεως του Ηγουμενοσυμβουλίου της ιεράς Μονής, δίδει και προσφέρει αρκετά εύλογα δικαιώματα σε φαρμακόγλωσσους αλλά και πανούργους ορκισμένους αρχι-Οικουμενιστές, ώστε να διασύρουν και να διαβάλωσι το Σταυροβούνι, και να το παρουσιάζωσι ως προσκυνημένο δήθεν στις ληστρικές αποφάσεις των Συγκρητιστών.
Έχουν όμως έτσι τα πράγματα; Ας αφήσουμε τέλος πάντων και ένα πέπλο μυστηρίου να υπάρχει στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα…!
Εν κατακλείδι, μία και μοναδική «αντικειμενική απόδειξη» της μαντάμ Αρετής, ότι το εν λόγω ιερό Κοινόβιο των Σταυροβουνιωτών είναι καλό και υπάκουο (εννοεί: πειθήνιο όργανο των αρχιΟικουμενιστών ταγών), και μάλιστα αφήνει το καθαρό υπονοούμενο, ότι η εν Κύπρω Ακρόπολη της Ορθοδοξίας, συσχηματίζεται (!) και αποδέχεται (!!), υπέρ (!!!) των ληστρικών και κακόδοξων αποφασισθέντων της «Συνόδου των Αποστατών», είναι σε εκείνο το σημείον, όπου ο πρώην ιερομόναχος π. Βαρνάβας Σταυροβουνιώτης, και νύν Μητροπολίτης Τριμυθούντος κ. Βαρνάβας, υπέγραψε (ή μάλλον, καθώς αντικειμενικά φαίνεται, εξουσιοδότησε, τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και υπέγραψε στην θέση του) τα Επίσημα Συνοδικά αποφασισθέντα της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης.
Αν και μόνον αν αποδειχθεί, ότι ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Βαρνάβας, δεν υπέγραψε τα «συνοδικά» ληστρικά αποφασισθέντα, τότε καταρρίπτεται διαπαντώς και απόλυτα η προσωπική άποψη της Ισλαμολόγου κ. Αρετής Δημοσθένους.
Τα αντικειμενικά στοιχεία και άλλες πληροφορίες μέχρι στιγμής μας μαρτυρούν, ότι ο ίδιος ο σεβασμιώτατος Τριμυθούντος εγκατέλειψε άρδην την «Πανορθόδοξη Σύνοδο» της Κρήτης προτού κάν μπούν οι υπογραφές. Αποδεικτικό στοιχείο επ΄αυτού είναι, ότι στην αναμνηστική φωτογραφία των κυπρίων Ιεραρχών, που επήγαν στην Κρήτη, ο σεβ. Τριμυθούντος είναι απών.
Συνεπώς δεν ήτο παρόν, όταν έπρεπε να υπογράψει τα εν λόγω Κείμενα.
Αυτό σημαίνει, ότι η κ. Αρετή, δεν είναι και τόσο καλά πληροφορημένη, στο εν λόγω σημείο, όπου, διακηρύττει, αυθαίρετα και ανυπόστατα, ότι ο μητροπολίτης Τριμυθούντος δήθεν υπέγραψεν. Αφού δεν ήτο παρόν ο άνθρωπος, πώς ακριβώς, υπέγραψε;
Εξάπαντος, αν προσθέσουμε, στην όλη περιρρέουσα εκκλησιαστική υπόθεση και την αρχιεπισκοπική πλαστογραφία του αιώνα, όπερ ο μακαριώτατος Αρχι. Κύπρου υπέγραψε «Αντ΄Αυτών», παρά και αντίθετα της βουλήσεως των δύο Μητροπολιτών Λεμεσού και Μόρφου, τούτο σημαίνει, ότι μπορεί και καθόλου απίθανο να υπήρξε το ακριβώς ανάλογο και στην περίπτωση του σεβασμιωτάτου π. Βαρνάβα.
Δηλαδή δύναται ο μακαριώτατος, να πλαστογράφησε, και να υπέγραψε «Αντ΄Αυτού» και παρά την βούληση του σεβ. Τριμυθούντος. Και ο Τριμυθούντος και οι υπόλοιποι μητροπολίτες από ανώφελη δειλία και «ποιμαντική οικονομία» να μη βγάζουν άχνα από το στόμα τους. Παρ΄εκτός και αν, πράγματι, στέκει η σημαντική πληροφορία και η έντονη φημολογία, ότι ο μητροπολίτης Βαρνάβας, εξουσιοδότησε (;!!!), τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου, να υπογράψει όλα τα Επίσημα Συνοδικά Έγγραφα.
Αν τον εξουσιοδότησε πράγματι, τότε και μόνο τότε, πάλι εν μέρει θα έχει δίκαιο η κ. Αρετή Δημοσθένους, αλλά τούτο αυτομάτως θα σημαίνει και κάτι το απείρως φρικιαστικόν, ότι ο παραδοσιακός μητρ. Βαρνάβας, και πρώην ιερομόναχος της ι. μ. Σταυροβουνίου, προδίδει και αλλοιώνει  την Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία. Πράγμα που ο υπογράφων το θεωρεί και ως υπερβολικά ανυπόστατον αλλά και ως άτοπον.
Συναφώς και εν κατακαλείδι: πώς βγαίνουμε από το εν λόγω πολυδαίδαλο τούνελ της ανεπισκοπικής δειλίας και κρυψίνοιας;
Να ξεκαθαρίσουν με κάθε σαφήνεια, οι κύπριοι Ιεράρχες μας, ΕΠΙΣΗΜΑ και ΔΗΜΟΣΙΑ την αμφιλεγόμενη στάση τους, περί της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, και να καταδικάσουν τόσο εκείνην όσο και την πολύ-αίρεση του Οικουμενισμού. Διαφορετικά δεν πρόκειται να αναπαυθώσι οι συνειδήσεις του Βασίλειου ιερατεύματος και ούτε πρόκειται να παύσει ή να φιμωθεί ο ιερός πόλεμος εναντίον τους.
Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξος Θεολογών