Translate

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΜΕΡΟΣ ΙΓ΄] ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ (Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΕΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΗΝ Ι. Μ. ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ)




TO ΧΡΟΝΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ (9/10-14/10) ΤΟΥ ΙΕΡΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟΝ


Του Παναγιώτη Π. Νούνη


ΜΕΡΟΣ ΙΓ΄ (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ) 


  • Δείτε το παρακαλώ ολόκληρο απο εδώεδώ και εδώ σε μορφή PDF/DOCS.

Ε΄. Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

Την επόμενη ημέρα ημέρα 13/10/17 ο ιερώς Αποτειχισθής π. Θεόδωρος Ζ. και Μοναχός Σεραφείμ Ζ. παρέμειναν για ξεκούραση στη Μονή (διότι η επόμενη ημέρα 14/10 ήτο η ημέρα της αναχωρήσεως από την Κύπρον) και συζητούσαν εκτενώς, για τα εν εξελίξει σύγχρονα Εκκλησιαστικά δρώμενα με Λαϊκούς και Κληρικούς προσκυνητές και με τους Σταυρουβουνιώτες πατέρες. Κληρικοί, Μοναχοί και Λαϊκοί αναπαύθησαν πολύ από τις εύστοχες και παρήγορες θεολογικές απαντήσεις και εκτιμήσεις του π. Θεοδώρου.

Μοναχοί και λαϊκοί προσκυνητές ζήτησαν περαιτέρω εξειδικευμένες πληροφορίες για τον ιδιαίτερο ρόλο των Τεκτονικών Στοών και του Μασσωνισμού εν σχέσει με τον Παπισμό και τον Οικουμενισμό.

Σε αυτά τα ειδικά ζητήματα ο (πρώην Αγιοταφίτης) Μοναχός Σεραφείμ (Ζήσης) ο Αγιοσαββαΐτης έχει αποδείξει μέσω  τινών σημαντικών αντιΤεκτονικών μελετών του την λιπαρή θρησκειολογική και θεολογική του συγκρότηση και γνώση επί τη βάσει της διεθνούς Τεκτονικής βιβλιογραφίας. Είναι δηλαδή ειδήμων περί του Τεκτονισμού και προτείνω μάλιστα στους αναγνώστες μας, όπως εντοπίσουν τις μόλις τελευταίες και άκρως ενδιαφέρουσες αντιτεκτονικές οπτικοακουστικές («βίντεο») διαλέξεις του από το «YΟU TUBE». (Δείτε εδώ, εδώ, εδώ και εδώ).

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης, εδήλωσε μάλιστα και επεσήμανε επάνω σ΄αυτά, ότι η λεγομένη ψευδοΣύνοδος του Κολυμπαρίου ήτο κατευθυνόμενη απ΄αυτά τα σκοτεινά και τεκτονικά κέντρα γι΄αυτό και οι αντιδράσεις είναι ολιγοστές. Βέβαια, πληροφορηθήκαμε από τον Μοναχό Σεραφείμ, ότι  μέχρι την Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο οι πάπες της «Ετερόδοξης Εκκλησίας» της Ρώμης επολεμούσαν ακαταπαύστως τα Τεκτονικά τάγματα.
Τούτο το σημείο επιβεβαιώνεται, πράγματι, από αρκετά τεκτονικά εγχειρίδια. Μετά την Β΄ Βατικανή Σύνοδο, μας εδήλωσε και πάλιν ο ίδιος, επήλθεν ειρήνη νηνεμία και συμμαχεία στις μεταξύ τους πολεμικές και απολογητικές συγκρούσεις.

Η Β΄ Βατικανή Σύνοδος του «Καθολικισμού» ή αν θέλετε των «Ρωμαιοκαθολικών», ήτο εκείνη η ψευδοΣύνοδος όπου ενέσπειρε ανά την οικουμένη τα Οικουμενιστικά δόγματα του Παπισμού. Μάλιστα, το Βατικανό, πράγματι αναθεώρησε, ριξηκέλευθα, την αποκλειστική Παπική Εκκλησιολογία της και την μετήλαξεν σε μια άκρως Οικουμενιστικήν Εκκλησιολογία του Βατικανού. Οι Παπικοί ανεγνώρισαν τότε, συγκρητιστικώς, την δράση του θεού των, τόσον στον Ιουδαϊμόν, όσο και στον Ισλαμισμόν. Εξ ού και το συγκρητιστικό και πάγιο μότο των «ορθοδόξων» αρχιΟικουμενιστών περί των τριών Μονοθεϊστικών Θρησκειών (Χριστιανισμού, Ισλαμισμού, Ιουδαϊσμού). Άραγε, όμως, συναμφότερα τα συγκεκριμένα και δήθεν μονοθεϊστικά θρησκεύματα λατρεύουν τον ίδιον και απαράλακτον Θεόν;

Άδραξαν τότε της ευκαιρίας οι Μασσώνοι για να ανοίξουν «διαθρησκειακό διάλογον» μετά των Παπικών. Ο εν λόγω «διάλογος» τεκτόνων μετά των παπικών δήθεν δεν κατέληξε πουθενά. Κατ΄ουσίαν όμως ο εν λόγω διάλογος μεταξύ Μασσωνισμού και Παπισμού, επέτυχεν, διότι εις το επίσημο Βατικάνειο Πηδάλιον του Παπισμού έγινε η άρσις και η διαγραφή του Τεκτονισμού από τις αιρετικές και αποκρυφιστικές θρησκευτικές λατρείες. Επήλθε δηλαδή οριστικός συμβιβασμός με τους πρότερους άσπονδους εχθρούς. Έτσι διείσδυσε ο Τεκτονισμός στον Παπισμό και ο Παπισμός στον Τεκτονισμό και υποτάχθησαν (συν)αμφότεροι στο κοινό Θεοσοφικό όραμα της αναμενόμενης Συγκρητιστικής Πανθρησκείας.

Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα συζητήσαμεν επίσης και για το σκοτεινό ρόλο τινών ελλαδιτών «Δογματολόγων» όπως λ.χ. του κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου κ.ά. όπου προωθούν μετά μανίας, συνεσκιασμένα και μεθοδικά, τον επάρατον Συγκρητισμό  και δή στο παιδαγωγικό σχολικό περιβάλλον μέσω των σχολικών εγχειριδίων. Δόξα τω Θεώ όπου μερικοί ελλαδίτες Ιεράρχες εξύπνησαν τελευταία και παροτρύνουν τον λαό να επιστρέψουν ως απαράδεκτα τα νέα σχολικά εγχειρίδια όπου διοχετεύτην εντός τους το Κολυμπαροκυάνειο του Βατικάνειου συγκρητισμού.

Το πρόβλημα βέβαια, εξ όσων το παρατηρεί στενά και ο γράφων, μεταφέρεται πλέον και στην Κύπρον. Ήδη οι Θεολογικές Σχολές τις Κύπρου, σε προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα, τινές Καθηγητές προπαγανδίζουν εμμέσως πλήν σαφώς το απεχθές και τοξικότατον Κολυμπαροκυάνειο. Οι μικροί φοιτητές μας άνευ ενεργοποίησεως της κριτικής σκέψης δηλητηριάζονται άρδην από τέτοια ακαδημαϊκά σκύβαλλα. Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου μετά των ταγών Της προσκυνημένη και εξευτελισμένη από το αντίχριστο θηρείον του Κολυμπαρισμού, προσκαλλεί, ως μη ώφειλεν, τον ορκισμένο αρχιΜασσωνιστήν και Κολυμπαριστήν Δημητριάδος για να μας συμβουλεύσει πώς ακριβώς να αναβαθμίσουμε τα Θρησκευτικά του Σχολείου. Οι μισθοφόροι εκπαιδευτικοί θεολόγοι καθηγητές ελάχιστοι νήφουν και αναστενάζουν και είναι υποψιασμένοι για το μεγάλο μας παιδαγωγικό και θρησκευτικό κατάντημα, άλλοι τρίβουν τά χέρια τους από ανόητη χαρά, ενώ μερικοί άλλοι σφυρούν κλέφτικα ελέω παχυλής αδιαφορίας.

Μοναδική θεία παρηγοριά μας, σκέτη Χαριτόβρυτη όασης, μας παρέμεινε ο «Στύλος» και ο «Φάρος» της εν Κύπρω Ορθοδοξίας η Ιερά Μονή του Σταυροβουνίου. Όπου για μία ακόμη φορά, η ιδιαίτερη ευαισθησία και η αγωνία του αντιΟικουμενιστού Γέροντος Αθανασίου Σταυροβουνιώτη για την Πίστην μας, μετασχηματίζεται, σε έναν διακριτικό και αντιρρητικό εξάπαντος ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ διηνεκές αγώνα, δογματικός και αντιαιρετικός αγώνας μέχρι εσχάτων, κατά των διαβόητων αρχιΟικουμενιστών και Κολυμπαριστών τόσον εντός  όσον και εκτός της νήσου των Αγίων.

Είναι όμως, η ωμή αλήθεια, ας το ομολογήσουμεν στυγνά και ας παύσουμε να σώζουμε τα ειδεχθή φαινόμενα, ότι πλέον είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσουμεν πραγματικούς αγίους Μητροπολίτες, Πατριάρχες ή και Αρχιεπισκόπους, και δή στην Κύπρον. Διότι πλέον, λ.χ. αυτοί οι ολίγοι που έχουμεν, καταστρώνουν σατανικά σχέδια πώς ο ένας θα εξολοθρεύσει με μπαγαποντιά τον άλλον ανθυποψήφιό του. Προπαγανδίζουν έμμεσα ή άμεσα την Ληστρική Σύνοδο του Κολυμπαρίου, ώστε να μεταλλάξουν την Αποστολική και Πατερική Πίστη των Κυπρίων. Έχουμεν όμως, αγίους Κληρικούς, αγίους Μοναχούς, και αγίους Λαΐκους, και τούτον είναι υπερ αρκετό ώστε να εντοπίζουμε τους κομπογιαννίτες συναδέλφους τους.

Βέβαια το Πνεύμα της Αληθείας καραδοκεί και φανερώνει ακατάπαυστα, εντός της Εκκλησίας, με ποικίλους τρόπους ποιος επ΄ακριβώς είναι ο κατ΄εξοχήν Προφητάναξ ή Κριτάναξ και «Δίκαιος» Φίλος του Θεού. Για άκρως ανεξήγητους λόγους, μοναδική ηγέτιδα υπερδύναμη του αντιΟικουμενιστικού αγώνος τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα χρόνια εν τη Κύπρω είναι η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου. Όλοι ανεξαιρέτως οι αντιαιρετικοί αγώνες, κατά του Οικουμενισμού, που διεξήχθησαν και διεξάγονται στην Κύπρον με απόλυτη επιτυχία ήτο και είναι με τις ευλογίες του θεόπνευστου και αγίου Γέροντα Αθανασίου Σταυροβουνιώτη.

Όπως παρουσίασα σε προγεγραμμένα αποκαλυπτικά σημεία, οι Σταυροβουνιώτες πατέρες έχουν τρομερή αλλεργεία στα αιρετικά άκρα και δή εκείνο του ανόητου «Ζηλωτισμού». Ούτε φανατικοί είναι, ούτε «ζηλωτές», ούτε οικουμενιστές, ούτε φιλοΟικουμενιστές, πολλώ μάλλον αποστρέφονται αυτούς, χωρίς να κάνουν αβαρεία στην Εντολή της Αγάπης (απόδειξη τρανή, ότι φιλοξενούν αρχιΟικουμενιστές και φιλοΟικουμενιστές, όπως π.χ. τον Πατριάρχην της Σερβίας και τον Αρχιμανδρίτη Εφραίμ του Βατοπαιδίου κ.ά.), διότι αγωνίζονται τον κατά Θεόν δίκαιον αγώνα και μας διδάσκουν εν μέσω κυπριακού νεοΜεσσαίωνα πώς ακριβώς να αντιταχθούμε, διακριτικώς και με κατά Θεόν ζήλον την παναίρεση του αιώνα μας την λεγομένη, και ως Οικουμενισμό ή, αν θέλετε και Οικουμενικήν Κινήση.

Η κάθοδος στην Κύπρο του αδιαφιλονίκητου αρχηγέτου του
αντιΟικουμενιστικού αγώνος και ιερώς Αποτειχισθέντα πατέρα Θεοδώρου Ζήση μετά του κατά σάρκα υιού του Μοναχού Σεραφείμ Ζήση, δεν ήτο καθόλου μια τυχαία προσκυνηματική περιδιάβασις. Ούτε βέβαια ήτο τυχαίον το προσκυνηματικό οδοιπορικόν σε 15 σχεδόν Ιερά Κοινόβια της νήσου Κύπρου. Χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες, ταπεινά και σιγανά, οι Σταυροβουνιώτες Μοναχοί ξενάγησαν αυτούς σε όλα σχεδόν τα εν Κύπρω ιερά Κοινόβια και ο Πατρολόγος π. Θεόδωρος Ζήσης, επληροφόρησε, ενημερώσε, έδωσεν απολογίαν και ομολογίαν παντί τω αιτούντι, στα περί του Οικουμενισμού, στα περί των κακοδόξων αποφασισθέντων της ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, ανέπτυξε και εδιασαφήνισε το ζήτημα της ιεράς Αποτείχισεως. Πληροφόρησε άριστα και συνδιαλέχθηκε με πνεύμα ευθές και αληθεύουσα  διακριτική αγάπη, με απόλυτη ευγένεια, με πραότητα και με λεοντόκαρδη ανδρεία με Επισκόπους, Γέροντες, Γερόντισσες, Μοναχούς, Μοναχές, Κληρικούς, Λαϊκούς, και με μικρά παιδάκια της Κύπρου μας. Ο κύβος δηλαδή ερρίφθη.

Σ΄αυτό το σημείο, να υποψιάσω και να προβληματίσω, ότι παρ΄όλην την ισχυρά και ψευδώνυμο προπαγάνδα των «παντοδύναμων» αρχιΟικουμενιστών το νερό ήδη κυλάει στο αυλάκι. Η χαραυγή μιας νέας κατά Θεόν Εκκλησιαστικής πραγματικότητος ανατέλλει.

Επειδή πρόσφατα τυγχάνει για προσωπικούς λόγους να μελετώ ένα ενδιαφέρον επιστημονικό εγχειρίδιον περί Εισαγωγής στην Κοσμολογίαν (Η ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΟΗΣΗΣ, των Αστροφυσικών Καθηγητών: Μάνου Δανέζη και Στράτου Θεοδοσίου, σελ. 109 ), το οποίον είναι και διδακτικό μάθημα της Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Επιστημών στο Πανεπιστήμιου Αθηνών, να μου επιτρέψετε να αντιγράψω μόνο τρείς γραμμές, ώστε να σας δώσω μια ελπιδοφόρα πρόγευση των μελλοντικών εξελίξεων στα Εκκλησιαστικά πράγματα.

«Γεγονότα τα οποία, αν και δεν έχουν πραγματοποιηθεί, έχει ολοκληρωθεί ήδη ολόκληρη σχεδόν η σειρά των γενεσιουργών αιτίων που αμετάκλητα θα τα προκαλέσουν. Εδώ έχουμε γεγονότα τα οποία μπορεί μέν να μην έχουν συμβεί ακόμα, αλλά η πραγματοποίηση τους είναι αναπόφευκτη».

Ένα τέτοιο σημαίνων γεγονός, το οποίον ακόμη δεν έχει πραγματοποιηθεί, αλλά το πλήρωμα της επίγειας και ουράνιας Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, ο Κλήρος και  ο Λαός, το Βασίλειον ιεράτευμα, αδημονεί προσευχητικά με αναστεναγμούς και αλαλαγμούς για να πραγματοποιηθεί όσο το δυνατό πιο σύντομα, είναι η απόλυτη η επίσημη καταδίκη και η πλήρης απαξίωση της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης μετά της Συνοδικής διαγνώμης και καταδίκης των αιρετιζόντων επισκόπων.

Τα γενεσιουργά αίτια της αμετάκλητης καταδίκης της εν λόγω μοιχοΣυνόδου έχουν ως γνωστόν γονιμοποιηθεί από την ανεπανάληπτη και ιστορική Θεολογική Ημερίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς (σε αγαστή συνεργασία με ακόμη πέντε Μητροπόλεις) όπου εκ των προτέρων της συγκλήσεως εκείνης, ανετίναξεν, εκ θεμελίων την όποια αμυδρά θεολογική αξιοπιστία και το μηδαμινό εκκλησιαστικό κύρος της και οδήγησε εν τέλει Τέσσερα Αυτοκέφαλα Πατριαρχεία (Ρωσσίας, Γεωργίας, Βουλγαρίας και Αντιοχείας) να αρνηθούν να συμμετάσχουν στο εν λόγω ληστρικό φιάσκο των νεοΦαναριωτών οικουμενιστών.

Τι θέλω να πώ επ΄ακριβώς; Θέλω να πώ, ότι θα πρέπει εν τέλει κάποιοι εν Ελλάδι και Κύπρω Μητροπολίτες και δή οι αντιΟικουμενιστές επίσκοποι, να βγούν από την επισκοπικήν αυτάρκεια και ασφάλεια της ανασφαλούς ησυχίας τους και να επιδείξουν ιδιαίτερη μέχρι και σημαντική φιλαδελφική εμπιστοσύνη και υποστήριξη στις σωρηδόν μαχητικές και αντιαιρετικές ομολογιακές ενέργειες του Μητροπολίτη Πειραιώς κυρίου Σεραφείμ και να τον υποστηρίξουν με κάθε μέσω και μέχρι εσχάτων.

Τέλος, να σημειώσω για όσους δεν το έχουν εννοήσει καλά τι ακριβώς προσπαθώ να εκφράσω γραπτώς, είναι, ότι η επίσημη καταδίκη της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου, πρόκειται να πραγματοποιηθεί. Παντελώς άγνωστο χρονολογικά το πότε. Ας μη κοιμούνται ήσυχα οι ορκισμένοι Οικουμενιστές.  Θα πέσουν επίσης και κεφάλια τινών αρχιΟικουμενιστών. Οι οικουμενιστές έχουν μια τελευταία ευκαιρία για να αλλάξουν τροπάρι και να μετανοήσουν άρδην και γιατί όχι να παραταχθούν με κατά Θεόν ζήλον στο στρατόπεδο του αντιΟικουμενισμού.

Ο σατανικός ζήλος τους, υπέρ του Οικουμενισμού, θα τους κατατρώγει ψυχοσωματικά μέχρι της συντέλειας των αιώνων, και πολλοί εξ αυτών θα κολάζονται εις ατελεύτητους αιώνες. Η επιλογή και ευθύνη της αιώνιας καταδίκης τους θα είναι αποκλειστικά και απόλυτα ιδική τους, διότι αντήλληξαν μιαν επίγειον και πρόσκαιρην καριέρα αντί της Βασιλείας των Ουρανών. Όπως είναι αναπόφευκτος ο βιολογικός μας θάνατος, καθώς αναπόφευκτο γεγονός θα είναι και η εν δόξει Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, άλλο τόσον αναπόφευκτον γεγονός θα είναι, τόσον η καταδίκη του Οικουμενισμού όσον και η καταδίκη της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης. Ήδη το Βασίλειον ιεράτευμα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας απορρίπτει και απαξιώνει τόσον τους οικουμενιστές όσον και την μοιχοΣύνοδο των Κολυμπαριστών.

Τι άλλο μας απομένει; Διηνεκές αγών μέχρι εσχάτων!...

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών