Translate

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙ ΤΙΝΩΝ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΕΤΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟ-ΑΘΕΪΣΜΟΥ ΤΟΥ RICHARD DAWKINS




ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙ ΤΙΝΩΝ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΕΤΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟ-ΑΘΕΪΣΜΟΥ ΤΟΥ RICHARD DAWKINS
Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ (Νομικός/Συγγραφέας), DAWKINS vs ΙΗΣΟΥΣ, σσ. 74.


  • Δεῖτε το καὶ κατεβᾶστε το παρακαλῶ ὁλόκληρο ἀπὸ ἐδῶ, ἐδῶ καὶ ἐδῶ σὲ μορφῆ PDF/DOCS.


Νομίζω κατ΄ἀρχὴν, ὅτι πλέον δὲν χρειάζεται ἰδιαίτερες συστάσεις ὁ καλὸς συγγραφέας, σύγχρονος Ἀπολογητής καὶ ἐπίτιμος Νομικὸς κ. Δημήτριος Τσινικόπουλος. Στὸ προσωπικό του ἱστολόγιο (http://tsinikopoulos.org/en)  μπορεῖ κάποιος νὰ ἐξερευνήσει καὶ νὰ μελετήσει τὸ πολύτιμο συγγραφικὸ του ἔργο.
Τὸ μόλις περασμένο καλοκαίρι τοῦ 2017  ὁ κ. Δ. Τσινικόπουλος μου ἀπέστειλεν τιμῆς ἔνεκεν μερικὰ βιβλία του, ἔτσι  ἤρθα σὲ μιὰ πρώτη ἐπαφή μὲ τὸ πολὺ ἐξαιρετικὸ φιλοσοφικο-θεολογικὸ καὶ θρησκειολογικὸ του ἐγχειρίδιο ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (πρώτη έκδοση, εκδόσεις «ΝΗΣΙΔΕΣ», Θεσσαλονίκη, 2014, σσ. 129).
Στὸ ἐν λόγῳ περίφημο βιβλίο περὶ τοῦ Μυστηρίου τοῦ Κακοῦ διενεργήσαμε μία βιβλιοκρισία και βιβλιοπαρουσίαση. Δεῖτε την παρακαλῶ ἐδῶ: http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/08/blog-post_76.html . Δεῖτε το ἐπίσης ἀπὸ ἐδῶ  ἐδῶ καὶ ἐδῶ σὲ PDF Google Drive καὶ DOCS.
Ἡ βιβλιοπαρουσίαση μας ἀναδημοσιεύθηκε καὶ ἀπὸ τὸν φιλόξενο ἱστοχῶρο τοῦ ἐξ Ἀμερικῆς θεολόγου κ. Παναγιώτη Τελεβάντου. Δεῖτε την παρακαλῶ σὲ πέντε ἐπὶ μέρους ἀποσπάσματα ἀπὸ ἐδῶ: http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/09/blog-post_84.html , http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/09/blog-post_82.html , http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/09/blog-post_7.html , http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/09/blog-post_98.html?m=1 , http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/09/blog-post_69.html .
Τὸ ἐν λόγῳ μικρὸ ἐγχειρίδιο πρόκειται γιὰ ἕνα καταπληκτικὸ πολεμικὸ καὶ ἀντιρρητικὸ ξιφίδιο κατὰ τινῶν ἀθεολόγητων ἀπόψεων-θέσεων πεποιθήσεων-προκαταλήψεων ἀσυναρτησιῶν καὶ φληναφημάτων τοῦ διαβόητου ἀρχηγέτου τοῦ Νέο-αθεϊσμοῦ καὶ Βιολόγου Ρίτσαρντ Ντώκινς. Πρόκειται γιὰ μιὰ σημαντικὴ κριτικὴ στὸ βιβλίο του Ντώκινς «Ἡ περὶ Θεοῦ αὐταπάτη». Ὁ γράφων τὸ ἐδιάβασε μὲ μεγάλο ἐνδιαφέρον μέχρι τέλους, ἀπνευστὶ, κατὰ τὴν παραμονὴ τῆς Πρωτοχρονιᾶς.
Τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο ἐμπεριέχει σχεδόν δέκα ἐπὶ μέρους μικρὰ κεφάλαια, τὰ ὁποῖα εἶναι:
  1. Ὑπάρχει κατ΄ἀρχᾶς, ἀντὶ Προλόγου, μιὰ ἰδιαίτερη ἀνθολογία μὲ προσωπικὲς ἀπόψεις, περὶ τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, μερικὼν λαμπρῶν Ἐπιστημόνων, Θρησκειολόγων Φιλοσόφων καὶ Ἱστορικῶν, ὅπως: τοῦ φυσικοῦ Ἀλβέρτου Ἀϊνστάιν, τοῦ θρησκειολόγου Γκλάσεναπ, τῶν ἱστορικῶν Γουέλς καὶ Ντουρὰντ, τοῦ φιλοσόφου Πασκάλ κ.ο.κ.
  2. Ἀκολουθεῖ ἕνα μικρὸ προλογικὸ σημείωμα τοῦ συγγραφέα ὅπου ἀποσαφηνίζει καὶ διευκρινίζει ὅτι δὲν θὰ ασχοληθεῖ ἐκτενῶς γιὰ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ θίγει ὁ ἄθεος Ντώκινς στὸ βιβλίο του ἀλλὰ γιὰ ὅσα ζητήματα ἀφοροῦν κυρίως τὴν ἱστορικὴ προσωπικότητα καὶ τὸ θείο Πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ περὶ τῆς προσωπικότητος  τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.
  3. Ὑπῆρξε πραγματικὰ ὁ Ἰησοῦς τῆς Ναζαρέτ;
  4. Ἡ ἱστορικὴ ἀξιοπίστια τῶν θαυμάτων τοῦ Ἰησοῦ.
  5. Ποιὸς ὑπῆρξε ὁ πραγματικὸς ἱδρυτὴς τοῦ Χριστιανισμοῦ.
  6. Τὸ Δόγμα τοῦ ἀντιλύτρου-σαδομαζοχιστικό;
  7. Ἀντιφάσκουν τὰ Εὐαγγέλια;
  8. Ἀγάπη μόνο σὲ μιὰ ἐσω-ὀμάδα;
  9. Εὐαγγέλια γνήσια καὶ ἀπόκρυφα: Ἔγκυρα ἐξίσου;
  10. Ἰησοῦς-σημεῖο ἀντιλεγόμενο.
  11. Ἰησοῦς: Τὸ κέντρο καὶ ἡ στρόφιγγα τῆς ἱστορίας.
  12. Ἐπίμετρον: Ταὶ λέει ἕνας πρώην ἄθεος γιὰ τὸ Χριστό.
  13. Βιβλιογραφία.
  14. Σημειώσεις.
  15. Φωτογραφίες: Ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα ποὺ διαψεύδουν τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ Ρίτσαρντ Ντώκινς.


Θὰ ξεκινήσω τὴν παρούσα βιβλιοπαρουσίαση ἀπὸ τὸ τέλος, διότι ἔχει ἐκπληκτικὸτατο ἐνδιαφέρον. Τὸ ἐν λόγω ἀντιρρητικὸ βιβλίο στὶς τελευταίες σελῖδες του καὶ τὸ τελευταίο μέρος του, ἀπὸ τὴν σελ. 64 μέχρι καὶ τὴν σελ. 74 ἐμπεριέχει εἰδικὸ καὶ ἄφθονο ἀποκαλυπτικὸ ἔνθετο φωτογραφιῶν, μὲ σημαντικὰ ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ἱστορικὴ ὕπαρξη σημαντικῶν Βιβλικῶν προσώπων. Π.χ.: Ἡ ἐπιγραφή Τέλ-Δᾶν, «ὁ οἶκος τοῦ Δαυίδ». Ἡ στήλη τοῦ Μεσσᾶ (Mesha Stele) ἤ ἡ Μωαβίτικη Λίθος (Moabite Stone). Ὁ Πάπυρος ποὺ διατυπώνει τὴν ἐντολὴ τοῦ Gaius Vibius Maximus γιὰ τὴν ἀπογραφὴ τῶν πολιτῶν τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας στὴν πόλη καταγωγῆς τους. Ἡ «Ἐπιγραφὴ τοῦ Πιλάτου» (Pilate Inscription) ὅπου ἡ χαραγμένη πέτρα ἀπέδειξεν τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξη τοῦ Ποντίου Πιλάτου. Ἡ σαρκοφάγος τοῦ Μεγάλου Ἡρώδη ὅπου ἦτο ὁ ἠθικὸς αὐτουργὸς τοῦ ἀδίκου σφαγιασμοῦ τῶν νηπίων. Οἱ πάπυροι: Ὁ Μαγδαληνὸς πάπυρος (P64), καὶ ὁ πάπυρος Rylands, τὰ μοναδικὰ ἀρχαία ἀποσπάσματα-σπαράγματα ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια τὸ Κατὰ Ματθαῖον καὶ Κατὰ Ἰωάννου.
Στὸ προτελευταίο μέρος τοῦ βιβλίου ὁ συγγραφεύς παραπέμπει σὲ ἀρκετὲς Σημειώσεις ἐνῶ παραθέτει ἐνδεικτικὰ μιᾶ πλούσια γκάμα ἀπὸ Βιβλιογραφία.
Τὸ Ἐπίμετρο, πρόκειται γιὰ ἕνας ἄκρως ἐνδιαφέρον καὶ ἀμειγῶς ἀντιρρητικὸ κείμενο, κατὰ τῶν κακοπροαίρετων ἀθέων τοῦ Ἰταλιώτη Φιλοσόφου Τζιοβάνι Παπίνη.
Στὸ κεφάλαιο, Ἰησοῦς: Τὸ κέντρο καὶ ἡ στρόφιγγα τῆς ἱστορίας ὁ κ. Δημήτριος Τσινικόπουλος προττάσει δύο σημαντικότατα ἐξωχριστιανικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς ἱστορικὴς ὕπαρξης τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὡς γνωστὸν τὰ θρησκεύματα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ Ἰσλαμισμοῦ, κατέταξαν καὶ ἀναγνωρίζουν τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν μόνον ὡς ἱστορικὴ προσωπικότητα ἀλλὰ καὶ ὡς Προφήτην.
Συνεπῶς, δὲν ἰσχυρίζονται οὔτε ὑποστηρίζουν, μόνον οἱ Χριστιανοὶ,  τὰ περὶ τῆς ἱστορικῆς ὑπάρξεως τῆς προσωπικότητος τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμη καὶ οἱ μὴ Χριστιανοὶ, παραδοσιακοὶ μάλιστα ΕΧΘΡΟΙ τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν τολμοῦν νὰ ἀμφισβητήσουν τόσον τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξίν Του ὅσον καὶ τὸ Προφητικὸ Του ἔργον καὶ ἀξίωμα.
Οἱ Ἰσλαμιστὲς καὶ οἱ Ἑβραίοι μπορεῖ μὲν νὰ μὴ ἀναγνωρίζουν τὸν Χριστὸν ὡς Θεάνθρωπον, ἀλλὰ τὸν ἀναγνωρίζουν τόσον ὡς σημαντικότατη ἱστορικὴ προσωπικότητα ὅσο καὶ ὡς ἕναν ἐκ τῶν μεγάλων Προφητῶν τους. Δηλαδὴ ἀναγνωρίζουν μέσα ἀπ΄τὰ θρησκευτικὰ κείμενὰ τους καὶ τὴν δικὴ τους θρησκευτικὴ παράδοση τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ τὴν Προφητικὴ του ἰδιότητα. Σημαντικοὶ, ἐπίσης, Φιλόσοφοι ὅπως ὁ Νίτσε καὶ ὁ Χέγκελ, μέχρι καὶ ὁ πολύς ἀντίχριστος καὶ πατὴρ τοῦ Ὁλοκαυτώματος τῶν Ἐθνῶν, ὁ μισανθρωπιστὴς καὶ διαβολάνθρωπος Χίτλερ, ἀνεγνώριζαν τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξή Του καὶ αὐτὸ φαίνεται μέσα ἀπ΄ τὰ γραπτὰ τους κείμενα ὅπου ἐθαύμαζαν ἰδιαίτερα τὴν προσωπικότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀσχέτως, ἄν μερικοὶ ἐξ αὐτῶν παρέμειναν στάσιμοι ὡς τὸ σημεῖο τοῦ στιγμιαίου θαυμασμοῦ…
Ὁ καλὸς συγγραφέας κ. Δ. Τσινικόπουλος μᾶς παραθέτει σωρηδὸν ἄλλα ὀνόματα σοφῶν φιλοσόφων καὶ θετικῶν ἐπιστημόνων ὅπου ὑποστηρίζουν θαυμάζουν μελετοῦν καὶ ἀναγνωρίζουν τὴν ἱστορικὴ ὑπαρξη καὶ Προφητικὴ προσωπικότητα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Ἀνάμεσα σ΄αυτοὺς εἶναι ὁ Λάϊμπνιτζ, ὁ Ρουσσό, ὁ Γκρότιους, ὁ Ἕρασμος, ὁ Πασκάλ, ὁ Νιούτων, ὁ Κίρκεγκωρ, ὁ Γκαῖτε, ὁ Χέγκελ, ὁ Ντοστογιέφκυ, ὁ Τολστόι, ὁ Γλάδστοουν, ὁ Ἀϊνστάιν, ὁ Μίλλικαν, ὁ Μάξγουελ, ὁ Γκάντι, ὁ Βέμπερ, ὁ Φρόμ, ὁ Γιούνγκ, κ.ἄ.
Συνεπὼς, ἔχουμε τὴν γνώμη, ὅτι τὸ «Διαφωτιστικὸ» ρεύμα τοῦ «Μυθικισμοῦ» καὶ Νεοαθεϊσμοῦ θὰ πρέπει, ἄν θέλει νὰ εἶναι ὀρθολογικὰ συνεπὲς μὲ τὸν ἑαυτὸ του, νὰ ἀμφισβητήσει ἐξίσου τὸ ἴδιον καὶ τὴν ἱστορικὴ ὕπαρξη τόσον τοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ ὅσον καὶ τοῦ Θεόπτη καὶ Προφητάνακτος Μωϋσή. Μὴ προχωρήσω καὶ πρὸς τοὺς θεοποιημένους ἀρχηγέτες τῶν Ἀνατολικῶν θρησκευμάτων, ὅπως λ.χ. τὸν Κομφουκιανισμὸ, Λαμαϊσμὸ, Τζαϊνισμὸ καὶ Βουδδισμό. Γιατὶ ὄχι, νὰ τεθεῖ ἐν ἀμφιβόλῳ καὶ ἡ ἱστορικὴ ὕπαρξις τοῦ Φιλοσόφου Σωκράτη, τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ ἐν τέλει καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Γιατὶ νὰ μὴ προβληματίσουμε τὸ ὑποθετικὸ σενάριο, ὅτι οἱ μαθητὲς τοῦ Σωκράτη, μᾶλλον, ἐπινόησαν τὴν ἱστορικὴ μορφῆ καὶ τὸ ἄδικο-τραγικὸ τέλος του;
Καὶ στὴν συνέχεια, γιατὶ ὄχι, ἄς ἀμφισβητηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀθέους καὶ ἡ ἱστορικὴ προσωπικότης τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ δὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Εἶναι δυνατὸ νὰ ἀμφισβητείται μόνον ἡ ἱστορικὴ Ὠντότητα τοῦ τῷ ὄντι Διδασκάλου καὶ Μεσσία Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀναγνωρίζεται, μονοσήμαντα, ἡ ἱστορικὴ ὕπαρξη ὀντότητα καὶ προσωπικότητα τῶν Μαθητῶν Του; Ὡσότου ὑφίστανται, χθὲς σήμερα καὶ στὸ μέλλον, ἐπώνυμοι ἤ καὶ ἀνώνυμοι Μαθητὲς καὶ πιστοὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς εἶναι κάπως δύσκολον νὰ ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ τὸ γήϊνο χωροχρονικὸ πλαίσιον.
Γιατὶ ἄραγὲ δὲν ἀμφισβητεῖται καὶ ἡ ἱστορικὴ ὕπαρξις τοῦ πρώτου ξαδέλφου τοῦ Χριστοῦ, ἡ Προφητικὴ μορφή τοῦ ἀδίκως ἀποκεφαλισθέντα Τιμίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ; Γιατὶ δὲν ἀμφισβητεῖται καὶ ἡ ὀντότητα τοῦ φίλου τοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀνεστημένου ἐκ νεκρῶν Λαζάρου;
Καὶ ἄν εἶναι νὰ ἀμφισβητήσουμε καὶ τὴν ἱστορικὴ ὕπαρξη τῶν 12 στενῶν Μαθητῶν του, τι θα κάνουμε ἔπειτα μὲ τοὺς ἐβδομήκοντα (70); Νὰ σύρουμε τὸ κατασκότεινο πέπλον τῆς ἀμφισβητήσεως καὶ κατὰ τῆς ἱστορικῆς ὑπαρξις τῶν ἐβδομήκοντα Μαθητῶν Του; Γιατὶ ὄχι; Ἡ ἀναπόδεικτη ἀμφισβήτησις εἶναι ἀνέξοδο χόμπι ἤ χάπι. Ἀλλὰ προκύπτει τὸ ἀμέσως ἐπόμενο σοβαρὸ ζήτημα, τὶ θὰ κάνουμε καὶ μὲ τὸν διευρημένο κύκλο τῶν μαθητῶν Του, τοὺς 500 περίπου ὅπου ἦτο παρόντες καὶ μάρτυρες στὴν Ἀνάσταση καὶ Ἀνάλυψή Του ἤ, καὶ τοὺς ὑπόλοιπους μαθητὲς του πέραν τῶν 1.500 καὶ 3.000 ὅπου παρακολουθούσαν συστηματικὰ τὰ δημόσια κηρύγματά Του;
Ἐν τέλει γιὰ νὰ βοηθήσουμε καὶ νὰ ἐνισχύσουμε κάπως τὰ ἐπιπόλαια καὶ προβληματικὰ ἐπιχειρήματα τῶν «Μυθικιστῶν» καὶ γιὰ νὰ ὑπάρξει μιὰ ὑποτυπώδης λογικὴ συνέπεια στὰ νέο-ἀθεϊστικὰ φλυαρήματά τους, δὲν θὰ ἦτο καλύτερο ἴσως φρόνιμο καὶ πιὸ εὔκολο, νὰ ἀμφισβητήσουν, ἄπαξ καὶ διαπαντῶς, τὴν ἱστορικὴ ὕπαρξη τοῦ ἀρχαίου Ἰσραήλ (λίγο πρὸ καὶ λίγο μετὰ Χριστόν) καὶ δὴ ὅλων ἐκείνων τῶν περιοχῶν ὅπου ἐγεννήθη, ἐμεγάλωσε, ἔδρασε, ἔπαθε, ἐσταυρώθη, ἀπέθανε, ἐτάφη καὶ ἀνεστήθη ὁ Θεάνθρωπος Χριστός;
Ἄν θέλει κάποιος νὰ ἀμφισβητήσει, σοβαρὰ, τὴν ὕπαρξη τινὸς σημαντικοῦ ἱστορικοῦ προσώπου, δὲν εἶναι πιὸ λογικὸ καὶ ἀσφαλὲς, νὰ ἀμφισβητηθεὶ τὸ ὅλον χωροχρονικὸ πλαίσιο τῆς ἐποχῆς του; Διότι, ἔτσι θέτει κανεῖς σὲ ἀπόλυτη ἀμφισβήτηση καὶ τὴν ὕπαρξη ὅλων ἐκείνων τῶν πιθανῶν γνωστῶν ἤ ἄγνωστων μαρτύρων ὅπου ἔτυχεν νὰ γνωρίσουν, πρόσωπον μὲ πρόσωπον, τὴν προσωπικότητα ὅπου λ.χ. θέλει κανεῖς νὰ τεθεῖ ὑπὸ ἰσχυρὰ ἀμφισβήτηση ἡ ὕπαρξις του;…
Στὸ κεφάλαιο Ἰησοῦς-σημεῖο ἀντιλεγόμενο ὁ συγγραφέας κ. Δ. Τσινικόπουλος ἐξατάζει καὶ ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα τὰ ἀντιφατικὰ ψευδο-ἐπιχειρήματα τοῦ Βιολόγου Ντώκινς. Ὁ ταλαίπωρος Ντώκινς, ἰσχυρίζεται, ὅτι οἱ Εὐαγγελιστὲς καὶ συγγραφεῖς τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν προκύπτει ἀπὸ πουθενὰ (!) νὰ ἐγνώρισαν προσωπικὰ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν. Ἐνῶ ὁ Ντώκινς προσφέρει τὴν προειρρημένη καὶ ἐν λόγῳ ἀμάσητη τροφὴ γιὰ ἠλιθίους νόες, διακηρύττει ταυτόχρονα, ὅτι ὁ Χριστὸς ἦτο μυθιστορηματικὴ φιγούρα δημιούργημα τῶν Μαθητῶν Του.
Ἄν πράγματι ὁ Ντώκινς καὶ ὁ κάθε ὀπαδὸς του πιστεύουν τὰ ἀνοητολογήματα περὶ τοῦ «Χριστολογικοῦ Μυθικισμοῦ» (δικῆς μας ἐπινοήσεως ἡ ὀρολογία) ἤ «Μυθικιστικῆς Χριστολογίας» τότε δὲν ὑπάρχει κανένα ἀπολύτως, λογικὸ νόημα, στὴν προηγούμενη θέση καὶ προκείμενη, ὅτι οἱ Εὐαγγελιστὲς δὲν εἴχαν προσωπικὴ γνωριμία μαζί Του, διότι γιὰ νὰ σταθεῖ μιὰ προσωπικὴ γνωριμία, προϋποθέτει τὴν ὕπαρξη συγκεκριμένων προσώπων. Πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπιχειρηματολογεῖ μὲ τέτοιο φαιδρὸ τρόπο ὁ κοτζάμ ἐπιστήμων τῆς Βιολογίας; Εἶναι δυνατὸν καὶ σοβαρὸ, ὁ Ντώκινς, νὰ ἔχει τὴν ἀπαίτηση ἀπὸ μιᾶ κατά τὰ ἄλλα ἀνύπαρκτη καὶ μυθικὴ ὀντότητα νὰ εἶχεν καὶ γνωριμία μὲ συγκεκριμένες ὑπαρκτὲς ὀντόητες; Καὶ ὅμως, τὸ ζοῦμε καὶ αὐτὸ, ὅπου ἡ ἐπιστήμη τῆς Βιολογία βγάζει καὶ τέτοια «λαμπρά» μυαλά!
Ἐπιπρόσθετα, στὸ ἴδιο κεφάλαιο ὁ ἀπολογητὴς Συγγραφέας ἀνταπαντὰ μὲ σωρηδὸν (σχεδόν 15) Γραφικὰ ἐπιχειρήματα καὶ στὸ ἐπόμενο φληνάφημα τοῦ ἀνόητου Βιολόγου, ὅπου ἰσχυρίζεται ὁ τελευταίος, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς οὐδέποτε διεκήρυξε τὴν θεία Του ὑπόστασιν καὶ τὴν οὐράνιον καταγωγή-προέλευσίν Του. Ὁ Ντώκινς πέραν ἀπὸ ἠλίθιος ἡγέτης μιὰς χούφτας ἀνοήτων, πέραν ἀπὸ τσαρλατάνος διανοούμενος καὶ ἠμιμαθῆς εἶναι καὶ αδιάβαστος τῶν Γραφῶν. Ἀφοῦ δὲν ἔχει γνώση τῶν Γραφῶν γιατὶ ἐκφράζει γνώμη;
Σ΄ἕνα ἄλλο ἐνδιαφέρον κεφάλαιο «Εὐαγγέλια γνήσια καὶ ἀπόκρυφα: Ἔγκυρα ἐξίσου;» διενεργεῖται μιὰ ἐκτενῆς ἀντιρρητικὴ ἀναφορὰ γιὰ τὴν ἰδεολητικὴ στάση τοῦ Ντώκινς νὰ διαστρέφει καὶ νὰ παρερμηνεύει τὴν Ἁγία Γραφή. Γιατὶ νὰ μᾶς ξενίζει ἄλλωστε; Αὐτὴ δὲν ἦτο καὶ εἶναι μία συντονισμένη καὶ συστηματικὴ μανία τῶν ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων αἱρετικῶν καὶ πολέμιων τοῦ Χριστιανισμοῦ; Ὁ συγγραφέας πραγματεύεται καὶ χειρίζεται σχεδὸν ἄριστα τὸ ζήτημα τῆς διακρίσεως  Ἀποκρύφων/Κανονικῶν Εὐαγγελίων.
Βέβαια νὰ τονισθεῖ, ὅτι τὰ Ἀπόκρυφα εὐαγγέλια τοῦ αἱρετικοῦ Γνωστικισμοῦ, εἶναι ψευδεπίγραφα Συγκρητιστικὰ καὶ Γνωστικὰ εὐαγγέλια, ὅπου ἐξ αἰτίας τοῦ Συγκρητισμοῦ των ἔχουν ἀπορριφθεῖ καὶ καταδικαστεῖ ἅπαξ καὶ διαπαντῶς ἀπὸ  τὴν ἱερᾶ Παράδοση καὶ τὴν Συνείδηση τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Συγκρητισμὸς, πρόκειται γιὰ ψιλὴ εἰδωλολατρία, τουτέστι πνευματικὴ καὶ θεολογικὴ πορνεία.
Ὁ ἀρχαῖος Γνωστικισμὸς λαμβάνει μιᾶ νέα μορφή, τὴν σήμερον, καὶ ἔτσι ἐπιβιώνει ὡς Σύγχρονος Γνωστικισμὸς μέσα ἀπὸ διάφορες γνωστὲς ἤ ἄγνωστες θρησκευτικο-φιλοσοφικὲς αἱρετικὲς Σέκτες, ὅπως τὸν Ἐλευθεροτεκτονισμό, τὸν Μασσωνισμό, τὸν Θεοσοφισμό, τὴν Ἐσωτερικὴν Φιλοσοφία, τὸν Καμπαλισμὸ καὶ Ταλμουδισμὸ, τὸν «πνευματικὸ Οἰκουμενισμό», τὴν Οἰκουμενικὴν Κίνηση τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν», τὸν «ὀρθόδοξο» Οἰκουμενισμό τοῦ Φαναρίου, στὰ κακόδοξα «Συνοδικά» ἀποφασισθέντα τῆς Ληστρικῆς Συνοδου τῆς Κρήτης, ἀλλὰ ἐξάπαντος μέσῳ τοῦ «λαϊκοῦ Οἰκουμενισμοῦ» καὶ δὴ μέσα ἀπὸ τὴν βλάσφημη καὶ ἀντίχριστη Λογοτεχνικὴ πένα, κυρίως τοῦ Γνωστικοῦ/Συγκρητιστοῦ Νίκου Καζαντζάκη.


Στὸ κεφάλαιο τώρα περὶ τὸ δόγμα τοῦ ἀντιλύτρου νὰ σημειώσουμε, δυστυχῶς, ὅτι ὁ ἐξαιρετικὸς συγγραφέας κ. Δημήτριος Τ. έπεσε στὴν κλασικὴ παγίδα νὰ παρασυρθεῖ, μερικῶς, ἀπὸ τὴν ἑτερόδοξη θεωρία/διδασκαλία τοῦ Φιλοσόφου Ἀνσέλμου Καντερβουρίας. Νὰ θεωρήσει δηλαδή, ἐσφαλμένα, ὅτι πρόκειται γιὰ σημαίνουσα διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ δὴ διδασκαλία τῶν Γραφῶν. Ὁ συγγραφέας τὸ σώζει κάπως μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἄποψη τοῦ ἑτεροδόξου Καθηγητοῦ Χόφιους.  Βέβαια δὲν μπορῶ νὰ ἐπικρίνω αὐστηρὰ τὴν ἐν λόγῳ θεολογικὴ ἀπόκλιση τοῦ συγγραφέα, διότι γράφει κυρίως γιὰ ἀπολογητικὸ καὶ ἀντιρρητικὸ σκοπὸ, καὶ ὄχι γιὰ δογματικὸ λόγο. Τὸ θεολογικὸ Δόγμα τοῦ Ἀντιλύτρου ἤ καλύτερα, τὸ Ἀνσέλμειο δόγμα τῆς «ἱκανοποιήσεως τῆς Θείας Δικαιοσύνης» εἶναι κυρίως, ἕνα ἑτερόδοξο, φιλοσοφικὸ, λογοκρατικὸ καὶ δικανικὸ θρησκευτικὸ δόγμα τῶν Φραγκολατίνων («Ῥωμαιοκαθολικισμός») καὶ Λουθηροκαλβίνων (=Προτεσταντισμός).
Ἡ ἐν λόγῳ πεπλανημένη θεωρία μάλιστα συσχετίζεται κάπως καὶ μὲ τὴν ἀρχαία φιλοσοφικὴ θεωρία τοῦ Αἱρεσιάρχου καὶ Φιλοσόφου Ὠριγένη «περὶ τῆς ἱκανοποιήσεως τῆς δικαιοσύνης τοῦ Σατανᾶ».
Ὁ Ντώκινς κρίνει καὶ ἐπικρίνει, δικαίως ἤ ἀδίκως, ἐκείνα τὰ θρησκευτικὰ καὶ φιλοσοφικὰ δόγματα ὅπερ καὶ (ἀνα)γνωρίζει μέσα στὸ πολιτισμικὸ του πλαίσιο/περιβάλλον. Συναφῶς μπορεῖ καὶ νὰ ἔχει κάποιο σημαντικὸ δίκαιο στὸ ἐν λόγῳ σημεῖο, ὅταν θεωρεῖ, θεο-λογικῶς, τὸ κακόδοξο δόγμα τῆς «ἱκανοποίησις» τῆς θείας δικαιοσύνης… ὡς σαδομαζοχιστικό.
Ἡ ὀρθόδοξη ἐμπειρικὴ δογματικὴ τῆς Μίας Ἁγίας καὶ Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας δὲν διαθέτει δὲν υἱοθετεῖ οὔτε κἄν ἀναγνωρίζει τέτοια ψευδώνυμα φιλοσοφικὰ «Σωτηριολογικά» δόγματα εἴτε τοῦ Ἄνσελμου, εἴτε τοῦ Θωμᾶ τοῦ Ἀκινάτου, εἴτε τοῦ Λούθηρου κἄ. ἑτεροδόξων θεολόγων, ἀλλὰ προσφέρει ὅμως, ἐκεῖνο τὸ θεραπευτικὸ ἐμπειρικὸ Ἁγιογραφικὸ καὶ Θεανθρωπολογικὸ δόγμα περὶ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἀπολυτρώσεως -διὰ τοῦ Θεανθρώπου- σύμπασας τῆς μεταπτωτικῆς ἀνθρωπότητος.
Ἀσχέτως καὶ ἄν ἡ μοντέρνα «ὀρθόδοξη» Νεοελληνικὴ Θεολογία ἔχει δεχθεῖ τέτοιες ἰσχυρὲς καὶ ἑτερόδοξες ἐπιδράσεις καὶ ἀναγνωρίζει πλέον σωρηδόν ἑτερόδοξα δόγματα. Δὲν εἶναι αὐθαίρετος ὁ λόγος, νομίζω, διότι κάποτε πρέπει νὰ γίνει διάκριση μεταξὺ τῆς ἁγίας καὶ Φίλης Ὀρθοδοξίας, ἀπὸ τὴν μοντέρνα φιλοσοφίζουσα καὶ κακὴ ὀρθοδοξία τῶν ἀρχιΟικουμενιστῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἡ Πατερικὴ Θεολογία, ἀναντίρρητα, ξεπλένει τέτοιες κακόδοξες ἀκαθαρσίες. Ἄρα, συνεπῶς, ὁ Βιολόγος Ντώκινς μᾶλλον δικαίως καὶ εὐστόχως ἐπικρίνει τὸ ἑτερόδοξο σωτηριολογικὸ δόγμα τοῦ Ἀνσέλμου, διότι ὁ τελευταῖος εἰσάγει, κακοδόξως, μιὰ δικαιϊκὴ σχέση μεταξύ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Τέτοια σωτηριολογικὴ σχέση ὑφίσταται, μόνον, στὸν ἑτερόδοξο Χριστιανισμό.
Ἄν ὁ φονταμενταλιστὴς καὶ ἀρχηγέτης τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ ὁ Βιολόγος κύριος Ντώκινς ἐγνώριζε, βιωματικῶς, τὴν Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ τὴν ἐμπειρικὴν Δογματικὴ της θὰ ἐμεταβάλλετο ἀναντίρρητα θαυμαστῶς, ὅπως ἐμετεστράφη ὁ ἀρχαῖος πολέμιος καὶ διώκτης τοῦ Χριστιανισμοῦ ὁ Φαρισαῖος Σαοῦλ σὲ μέγα Ἀπόστολον Παῦλον, σ΄ ἕναν νέο Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν, σὲ διαπρύσσιο κήρυκα τῆς Θεανθρωπίνης Ἀληθείας.
Ὁ συγγραφέας κ. Δ.Τ. παραπέμπει σὲ σωρηδὸν μεγάλους στοχαστὲς, οἱ ὁποῖοι εἶναι κυρίως ἑτερόδοξοι καὶ Φιλόσοφοι Χριστιανοὶ, καὶ εἶναι φυσικὸ-λογικὸ νὰ ὑπεραμύνονται τοῦ Χριστιανισμοῦ τους, ἀνάμεσα σ΄αύτὸν ὅμως ὑπερασπίζονται καὶ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς ὅποιας Ἑτερόδοξης Ὁμολογίας τους. Ἐλάχιστοι ἐξ αὐτῶν ἐγνώρισαν ἤ γνωρίζουν ἤ ἐβίωσαν τὴν Πατερικὴ Θεολογία τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἀπολυτρώσεως. Ὁ ἴδιος ὁ συγγραφέας, μάλιστα, γιὰ τὸ ἐν λόγῳ δογματολογικὸ ζήτημα τῆς ἱκανοποιήσεως τῆς θείας Δικαιοσύνης μᾶς παραπέμπει δικαίως καὶ καλῶς στὸν Γάλλο διανοητῆ Ὀλιβιέρ Κλεμέντ καθῶς καὶ στὸν μακαριστὸ Δογματολόγο Παναγιώτη Τρεμπέλα. Ὁ ἑτερόδοξος  Καινοδιαθηκολόγος Χόφιους ὅμως σώζει τὰ φαινόμενα μὲ τὴν ὀρθόδοξη τοποθέτησή του. Ὑπάρχουν πάμπολλες ἑτερόδοξες προσωπικότητες ὅπου μέμφονται καὶ καταδικάζουν τὴν ἐν λόγω κακόδοξη διδασκαλία τοῦ Ἀνσέλμου. Ἀνάμεσα σ΄ αυτούς καὶ ὁ τέως πάπας Βενέδικτος.
Ὁ κ. Δ. Τσινικόπουλος μᾶς παραπέμπει συγκεκριμένα, μόνο, στὴν σελ. 168, στὸν Β΄ Τόμο, στὴν Δογματικὴ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, περίφημο σύγγραμμα τοῦ Δογματολόγου Παναγιώτη Τρεμπέλα. Προσωπικὰ ὁ γράφων δὲν ἔχει ἀκόμη μελετήσει τὸν Β΄ Τόμο τῆς Δογματικῆς τοῦ Τρεμπέλα, ὥστε νὰ εξάγω ἀσφαλῆ δογματολογικὰ συμπεράσματα. Στὸ ἀκριβὲς σημεῖο ὅμως ποὺ μᾶς παραπέμπει ὁ κ. Δ.Τ. φαίνεται πράγματι καὶ ἐκ πρώτης ὄψεως ὁ Τρεμπέλας νὰ υἱοθετεῖ καὶ νὰ καταγράφει τὴν ἑτερόδοξη δογματικὴ διδασκαλία τοῦ Ἀνσέλμου. Τὴν υἱοθετεῖ ὅμως;
Ὁμιλεῖ καὶ γράφει ὁ Τρεμπέλας, στὸ συγκεκριμένο σημεῖο, πράγματι, περί τῆς ἱκανοποιήσεως τῆς θείας δικαιοσύνης, δὲν εἶμαι σίγουρος ὅμως ἄν πράγματι ἐννοεῖ ἀπόλυτα τὸ ταυτόσημο σωτηριολογικὸ δόγμα τοῦ Ἀνσέλμου ἤ ἄν χρησιμοποιεῖ σκόπιμα τὴν ἐν λόγῳ γνωστὴ -στὸ ἔκ τοτε ἱστορικὸ πλαίσιο τῆς ἐποχῆς του- ἐτερόδοξη δογματικὴ διδασκαλία. Βέβαια στὸ ἴδιο σημεῖο ὁ Τρεμπέλας, παραπέμπει,  μὲ τὶς ὑποσημειώσεις του καὶ στὸν Ἄνσελμον, ἔτσι εὔκολα κανεῖς δύναται νὰ παρερμηνεύσει τὸν μακαριστὸ Δογματολόγο.
Βέβαια, ἄν κανεῖς διενεργήσει μιὰ προσεκτικὴ καὶ ἐνδελεχῆ ματιὰ, στὴν Δογματικὴ τοῦ Τρεμπέλα, στὶς ἐπόμενες σελῖδες 179-181 καὶ 185-186 ὁ μακαριστὸς Δογματολόγος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων τοῦ «Σωτήρα», φαίνεται νὰ ἀσκεῖ μιὰ Πατρολογικὴ καὶ δικαία ἀντιρρητικὴ κριτικὴ κατά τῶν προειρρημένων φιλοσοφικο-θεολογικῶν θεωριῶν τῶν φιλοσόφων τοῦ Ὠριγένους καὶ  τοῦ Ἀνσέλμου. Συνεπῶς, ὁ Δογματολόγος Τρεμπέλας, δὲν υἱοθετεῖ πολλῶ μάλλον δὲν ἀσπάζεται, ἀλλὰ καὶ ἐπικρίνει μάλιστα, τὴν ἑτερόδοξη Σωτηριολογία τοῦ Ἀνσέλμου καὶ τοῦ Ὠριγένους.
Πρόκειται ἴσως γιὰ μιὰ καλὴ εὐκαιρία, ἐφ΄ ὅσον  τὸ ἐν λόγῳ ζήτημα ἀπασχολεῖ τὸν ἀπολογητὴ συγγραφέα, νὰ τοῦ προτείνουμε τὰ ἐπόμενα Δογματολογικὰ καὶ σημαντικὰ ἐγχειρίδια:
  1. Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΙΚΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ, Πειραιάς 2012.
  2. ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ, τοῦ π. Ἰωάννη Ῥωμανίδη, ἐκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, σσ. 185.
  3. ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ Β΄, τοῦ Νίκου Ματσούκα, ἐκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, σσ. 568.
  4. Η ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (Κριτικὴ θεολογικὴ προσέγγιση τῆς Ῥωμαιοκαθολικῆς καὶ Προτεσταντικῆς Σωτηριολογίας ἀπὸ Ὀρθόδοξη ἄποψη), τοῦ Δημήτρη Τσελεγγίδη, ἐκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θεσ/νίκη 2012, σσ. 403.
  5. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑΝΩΣ ΘΕΟΛΟΓΕΙΝ, τοῦ Δημήτρη Τσελεγγίδη, ἐκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θες/νίκη 2013, σσ. 331.
  6. Ἡ ἱκανοποίηση τῆς θείας δικαιοσύνης κατὰ τὸν Ἄνσελμο Καντερβουρίας, τοῦ Δημήτρη Τσελεγγίδη, ἐκδόσεις: ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θες/νίκη 2006, σσ. 186.

Τέλος, να σημειώσω, εἰδικὰ γιὰ ὅσους ἔτυχε νὰ μελετήσουν τὰ «θεολογικὰ» συγγράμματα τοῦ Βιολόγου Ντώκινς ἴσως νὰ ἀξίζει να μελετηθεῖ προσεκτικὰ καὶ ἡ ἀντιρρητικὴ ὀπτικὴ καὶ ἀντίθετη ἄποψη τοῦ ἐν λόγῳ συγγραφέως. Ὅσοι φλερτάρουν ἰδιαίτερα μὲ τὴν ἰδεοληψία του Νέο-ἀθεϊσμοῦ, τοῦ ἀγνωστικισμοῦ καὶ τοῦ «διαφωτιστικοῦ» Μυθικισμοῦ νὰ φροντίσουν νὰ τὸ μελετήσουν. Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν τέλος πάντων, ὅτι στὰ ψευδο-ἐπιχειρήματα τοῦ Ντώκινς ὑφίσταται σοβαρὸς καὶ ἰσχυρός ἀποδεικτικὸς ἀντίλογος.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Προσωπικὸ Χρονολόγιον καὶ Σελίδα Κειμένων (FB):
Tιτίβισμαν (Twitter): https://twitter.com/panagiotisnoun1
Ἡλεκτρονικὸ Ταχυδρομεῖον (@): panagiotisnounis@gmail.com
Ἡμερολογιακὸν Ἱστολόγιον (Βlog): https://apologitikaa.blogspot.com.cy/
Σκάϊπ (Skype): nimfwn2

Προσωπικὸν Τηλέφωνο (Pr. Tel. in Cyprus): 00357+ 96897711